
Op 7 mei 2015 schakelde ik over van mijn oude account naar het toen nieuwe Altijdmijnmening.com. De tijd vloog sindsdien en veel veranderde. Was ik toen nog dagelijks bezig met verhalen dichten, dat werd op enig moment om praktische redenen drie keer per week. Al was het ook maar doordat ik ook andere sociale media vul met mijn teksten en beelden. Hoe dan ook, je ziet via de tekst van dat eerste blogje van toen hoe ik heb gemarteld met aanbieders van blogs door de jaren heen. Gelukkig (afkloppen..) is alles nu al jaren stabiel en plezierig om te benutten. Ik hoop nog steeds dat de lezer dat hier ook vindt. Reageren mag…graag zelfs…

(TXT 2015) Bij mijn omschakeling van de ene naar de andere computer kwam ik er achter dat mijn toegang tot het WordPress-beheer van mijn vorige Meningblogje niet meer mogelijk was. Na weken martelen besloot ik dan maar opnieuw te beginnen. Al dat werk van de afgelopen 10 jaren teniet laten doen, lijkt me toch wat vervelend. Dus, een ander blog, een nieuwe naam, al lijkt die dan veel op de vorige. Als Altijdmijnmening.com gaan we nu door het leven, de specialismen blijven gewoon op hun bekende plekje functioneren. Nu eens zien of we deze nieuwe blog weer tot leven kunnen wekken en ook levend kunnen houden. De frequentie van schrijven zal wellicht niet zo veel gaan afwijken van die welke ik al had ingevoerd toen ik van Sanoma naar WordPress overstapte. Nu nog even de linkjes actief maken en zien hoe we de boel weer draaiend krijgen. Kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. In het begin plaats ik wellicht wat minder dan gewend, komt vast door de opbouw van deze nieuwe weblog. Maar eenmaal onderweg zal er weer het nodige te lezen zijn hoop ik… U bent van harte welkom om weer mee te doen in de discussies of gewoon te lurken….(Beelden: Prive)














Vanaf het moment dat zij zichzelf had herkend in de spiegel van het vroegere ouderlijk huis was ze ervan overtuigd geraakt dat alles wat zij meemaakte of vond dat het aandacht vroeg, gedeeld moest worden met anderen. Dat deed ze eerst met gewone foto’s. Die maakte ze dan net als iedere Japanse toerist op vakantie bij belangrijke gebouwen, of zo maar met vriendinnen. En zette die dan op het forum waar ze in eerste instantie actief raakte op jonge leeftijd. Later, de moderne sociale media werden haar ding, deed ze dit elke dag een paar maal. Eerst met foto’s, later filmpjes. En die werden steeds professioneler, want je kunt jezelf natuurlijk maar op het allerbest laten zien uiteraard.

Zij geloofde daar ook zelf in. En daarom had ze niet door dat er meer knappe meiden (en jongens) waren die snel opstoomden naar die toppositie waar zij zelf zo geloofde die te bezitten. Toen het succes uit begon te blijven en ze minder relevant werd, zocht ze een leuke man, meldde dat nog even en genoot van alle lieve berichtjes van haar fans. Ze werd serieus, ging nu praten over eten en drinken en toen haar eerste kind geboren was, over hoe dat voelde en welke nachten ze al dan niet geslapen had. Ze zag er moe uit, geen make-up kon dat meer verbergen. En toen ze op een dag de wallen onder haar ogen zag en bijna huilde van vermoeidheid, stopte ze met haar vlog….en werd weer gewoon mens. Er was meer dan haar eigen spiegelbeeld. Haar genen verpakt in dat kleine mormeltje in haar wiegje. En ze voelde zich na een tijdje weer helemaal senang. Maar dat deelde ze nu niet meer…(Beelden: Archief en internet)