Toen ik onlangs vernam dat de scholen weer waren begonnen en de grote vakanties voorbij bedacht ik me ineens dat ik van die zomerse vakantieperiode eigenlijk helemaal geen observatie heb gemaakt of had kunnen genieten van de bij die periode behorende lege wegen. Kwam ook doordat mijn(ons)leven in zes weken tijd ineens een totale roller-coaster was geworden en de medische molen me twee keer ‘binnen had gehouden’ voor allerlei ondersteunende en corrigerende acties. Dan ben je niet zo bezig met waar de caravan van de buren met inhoud naartoe was getrokken. Of waar anderen met de vlieger heen zijn gereisd. Ze waren al weer terug voor we wisten dat ze waren vertrokken. Dat gaat zo als je leven toch een beetje op zijn kop staat. Nu was dit jaar tot nu toe uberhaupt een tijdvak vol gebeurtenissen met een groot stressgehalte.

Binnen de familie, in onze eigen huiskring, onder vrienden en bekenden of zelfs de huisdieren van ons of anderen. Best een stevig lijstje en dat gooit toch veel overhoop. De optelsom? Ik heb in die zomerse weken het e.e.a. gemist van wat anderen meemaakten aan leuks of wellicht minder grappige zaken. In tijden van nood mag en moet men hopen, dopen, of zichzelf beschermen tegen al te veel algemene informatie. En ik (b)lijk dat te kunnen. Een overmatige hoeveelheid stress? Ik kon er tijdens het actieve werkende leven ook al aardig mee omgaan. Gekkies? Geen probleem. Wie mijn verhalen over al die werkkringen leest zal constateren dat ik mijn fair share op dat punt wel heb meegemaakt. Ook meteen goed voor een aardige laag eelt op de ziel. Kom je soms als buitenstaander lastig doorheen. De betonlaag er onder houdt veel negativiteit buiten de deur. Toch iets uit de jeugd. Nu een prima verdedigingslinie. Kortom, de tijd vliegt, zoef…voorbij…op naar een paar leukere maanden. Voor jullie allemaal en zeker ook voor mij en de mij omringende mensen. Welke ik juist meer dan wat ook heb leren waarderen. Maar dat is een ander verhaal….. (Beelden: archief)