Onuitputtelijk lijkt de voorraad levende vis in de grote oceanen verspreid over de aarde. En dus een bron van inkomen voor vissermannen/vrouwen, viswinkels, maar ook voor delen van de voedselindustrie die we vaak niet meteen voor de buhne zien optreden. Bij toeval zag ik onlangs bij een bezoek aan een lokale supermarkt blikken in de aanbieding met daarin tonijn in lekkere saus. E.0,99 per blik. Bepaald niet verkeerd qua prijs. Maar die tonijn is toch met uitsterven bedreigd? Genuanceerd is dat vooral de grote blauwvistonijn waar middels tamelijk wrede wijze op wordt gevist door Japanners t.b.v. hun sushi-gerechten. Hoewel er allerlei restricties rusten op de vangst van juist deze vissoort wordt daar door de Japanse vissers niet zo op gelet. Gaat bij walvissen ook zo. Men kijkt daar niet op een visje meer of minder.
De bevolking moet gevoed, dus….. Toch is die tonijn ook een prachtige vissoort. Vaak stevig van postuur, snelle zwemmer (kan 75km/u halen) en opvallend door zijn rode vlees. De meeste andere vissoorten zijn qua vlees wit van kleur. Tonijn is een makreelsoort en vroeger kwamen deze vissen ook veel voor in de Middellandse Zee van soms wel 900kg aan gewicht. Ze waren niet voor niets zo populair bij vissers in dat gebied. Maar door overbevissing werd ook de wat kleinere soort tonijn in die zee onderdeel van quota en heeft men daar de visserij met subsidies weten af te remmen of om te vormen richting andere soorten. Neemt niet weg dat een goede boot vol tonijnvissen aardig geld op levert. En als dat het geval is kijkt men qua regelgeving of wetten graag even een haventje verder.
Opvallend is ook dat voedselexperts hebben vastgesteld dat het eten van Tonijn voor kinderen helemaal niet zo goed is. Deze vissen bevatten weinig Omega 3 maar wel veel kwik/seleen en dat is voor een kind of iemand met een zwakke weerstand helemaal niet gezond. Toch worden er met name in de Japanse keuken heel wat geofferd aan de gedachte dat een lekker stukje tonijn niet te versmaden is. En is een bedrijf als Mitsubishi Heavy Industries zelfs een van de grootste importeurs. Alles opgeteld is het goed om even na te denken als je weer eens een aanbieding ziet van deze vissoort in lekkere saus. Je kunt het ook laten liggen. En als we dat met zijn allen doen heeft die vis wellicht overlevingskansen. Overigens worden ze ook gekweekt, maar dat vindt je bij de meeste verpakkingen niet terug. Wees dus kritisch en pak gewoon een harinkje…..Of is dat nou een pietsie hypocriet?? (Beelden: Internet)
Onlangs ving een man in het plaatsje Tolkamer, op een paar honderd meter van de Duitse grens en aan de Rijn gelegen, een meerval van pakweg een meter 75 groot. Een enorm dier dat vrijwel zo groot was als zijn trotse visser. Opmerkelijk was dat de man die het dier had gevangen (even los van de wenselijkheid daarvan) relatief bescheiden zijn verhaal deed. Maar een vriend die bij hem was deed een opmerkelijke uitspraak en die noopte me tot het schrijven van dit blog. Hij stelde dat we nu in 2017 aangeven dat het dier 1.75 mtr was maar dat dit monster in tien jaar tijd zal uitgroeien tot 1.99mtr en dat de vangtijd door de loop van de jaren heen zal uitgroeien naar 6 tot 8 uur en een gevecht op leven en dood. Zo gaat dit inderdaad vaak. Overdrijven is een kunst, en sommige mensen kunnen dat net zo goed als vissers.
Verhalen gaan vaak door de jaren heen een eigen leven leiden. Kijk maar eens naar verslagen van ongelukken of desnoods oorlogsverhalen. Het wordt door de loop van de jaren steeds groter. Heldendaden zijn wellicht helemaal niet zo heroïsch verlopen als we ze hebben leren kennen. Maar zijn al die verhalen wel enorm overdreven. En wie in zijn omgeving kijkt kent vast wel mensen die neigen naar overdrijving als het gaat om verhalen vertellen. Veelal herkenbaar aan het gebruik van woorden die uitspraken versterken. ‘Enorm’ ‘erg’ ‘verschrikkelijk’ ‘heel’ ‘veel’ etc. Zware termen om het om het beschreven onderwerp aan te dikken. En door dat gedrag krijg je wel vaak de belangstelling. Het is niet iedereen gegeven held(in) te zijn in een eigen verhaal. Maar de overdrijver kan dat. Ik herken ze al snel. Ben zelf een verhalenverteller, soms met een zweem van…..erin. Heb een feilloos gevoel voor hen die een verhaal aandikken om er zelf beter of interessanter door te lijken. Mensen die ‘echt enorm veel pijn’ hebben als ze wat keelpijn vertonen, of die ‘waanzinnig moe zijn’ van een wandelingetje door bos of stadsomgeving.
Of die er van uit gaan dat gemiddeld eigenlijk ‘groot geschapen’ zou moeten zijn. Bescheidenheid is hen vreemd en je ziet ook vaak dat zij veel beelden van zichzelf verzamelen voor in het al dan niet digitale album. ‘Ik’ staat centraal en zeker niet de ander. Maar ze zijn er niet minder leuk door hoor. Juist in dat overdrijven zit vaak de aantrekkingskracht voor anderen. Gewoon een verhaal breder maken dan het was en je weet dat mensen naar je luisteren. Kracht van de creatieve geest ook vaak. Want overdrijving is in de reclame onderdeel van het succes. Zou ik er daarom wat last van hebben? Vast! Maar wat ik er mee bereikte zorgde ook voor succes en dat is nooit weg. En dan overdrijf ik er helemaal niks aan. Ik neem aan dat alle lezers verder van de bescheiden en ingetogen soort zijn? Dan wordt het vast heel rustig nu….
Altijdmijnmening 