Tijdens de periode waarin we schoonmama (zie blog 15-2)intens moesten begeleiden richting haar laatste rustplek waren we thuis wat minder bezig met andere dingen. Wat wel had moeten gebeuren was goed kijken naar onze kattenkinderen. Een daarvan, de grootste en meteen door de jaren heen meest kwetsbare, liep in die periode ineens heel vreemd door het huis heen. Als een Jamaicaanse zanger met veel gevoel voor reggae-muziek bewoog hij zijn achterkant heen en weer. Vreemd… Ook het springen van tafels of stoelen verliep bijna pijnlijk om aan te zien. Toen de rust iets was weer gekeerd toch eens naar de dierenartskliniek hier om de hoek. Daar zag men het verschijnsel ook, maar vond meteen dat we voor een betere expertise bij een specialist langs moesten om te bekijken wat dit fenomeen veroorzaakte. Een splinternieuwe dierenkliniek in Baarn bleek de beste optie en wij mochten er met voorrang even langs. Best een stukje rijden maar de ontvangst en behandeling bleken uiterst plezierig en vooral ook zeer diervriendelijk. Wat een verschil met die kliniek in Amsterdam-Sloterdijk die we door de jaren heen meermalen bezochten met verschillende huisdieren en waar omzet belangrijker leek dan diervriendelijkheid.
Hoe dan ook, van onze ‘grote beer’ werden roentgenfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat zijn rechter heupgewricht door artrose was aangetast. En wel op zodanig wijze dat de bol van de heup niet goed meer draaide in de kom van het gewricht. Hij is maar 7.5 jaar oud, dus we vonden het wat jong voor dit euvel. Helaas….het hoorde bij het ras. Main Coons staan er om bekend. Een uiterst confronterende conclusie. Wat was nu een oplossing?? Een operatie zou soelaas kunnen bieden. Dan zaagt men de aangetaste kop weg van het gewricht, laat de kat daarna intensief revalideren en dan blijkt vaak dat het spierweefsel om die heupen heen bij katten de functie overnemen van het oud gewricht. Een kunstheup kon ook, maar dan kost dan zoiets als een goede tweedehands auto. Best veel geld. Deze operatie (waarvoor wij kozen) is ook niet gratis maar nog te overzien als je niet op vakantie gaat dit jaar. Dus dat werd het. Halverwege vorige maand ging hij onder het chirurgische mes en kwam een aantal uren later weer thuis. Waar wij een bench klaar hadden staan, ingericht als een intensive-care kamer waarin hij twee weken lang moest vertoeven. Niet lopen, niet staan. Leg het maar uit aan een kat als deze beer… Opvallend over naar de bak gaan geen woord in de instructies, ook niet op internet te vinden. Dus improviseren. Na een paar dagen kregen we de handigheid als verplegers. Onze poezenfamilie in de war. Twee collega-katten kwamen de kamer niet meer in (geur operatie), alleen onze oudste kater, Prins Percy, trok zich van niets wat aan en kwam af en toe even buurten bij de patient. Als dit blogverhaal wordt gepubliceerd zijn we bezig met de tweede fase van de revalidatie. Er moet opnieuw gelopen worden. Niet gesprongen, niet geklommen, maar gewoon rondjes lopen. En slapen in die bench. Over enkele weken weten we of het allemaal goed komt. Best spannend…zeker voor de Grote Beer zelf…..Die uiteraard extra werd verwend. Wat hij best op prijs stelde…..(beelden; archief)
Als je echt op zoek gaat (of moet) naar een spoedkliniek voor dieren kom je zonder het te willen letterlijk en figuurlijk in een wat andere wereld terecht. Een wereld waarin je maar weinig van die voorzieningen zult vinden. Wij mogen blij zijn dat in onze omgeving een tweetal van deze klinieken te vinden is. Een daarvan benutten we net aan het begin van de corona-ellende voor een probleem met onze grote en trotse maar nog zo jonge kater Presley. Doorgestuurd door de dierenarts die er geen heil in zag zelf echt onderzoek te doen. Het kostte ons uiteindelijk 700 Euro om het diertje te kunnen laten behandelen, maar de uitkomst was dat men eigenlijk niet wist wat er loos was. Dier knapte op, we namen ons verlies en gingen verder met ons leven. Gelukkig deed Presley dat ook. Een andere kliniek zit in Amsterdam-Sloterdijk. Zat vroeger aan de Weesperzijde in onze stad en heeft een aantal ‘experts’ in huis op diverse terreinen.
Met drie katten in huis zoek je natuurlijk naar mogelijkheden om de beste zorg in geval van nood te koppelen aan een betaalbare prijs. En dat laatste speelt best een rol als je ziet hoeveel de normale dierenartsen tegenwoordig vragen voor een simpel consult. Nu speelde voor ons ook mee dat we in de afgelopen jaren niet alleen kapitalen brachten naar het professionele adres om de hoek (relatief dichtbij) maar ons meteen ook koppelde aan kort na elkaar voorkomend leed en verdriet. De oplettende lezer zal het niet ontgaan zijn wat ik daarmee bedoel. Kortom, toen we onze veestapel dus weer wat opbouwden met kittens zochten we naar een betaalbaar alternatief. Nou dat was er. Los van elkaar kregen we van de lieve mensen die ons deze kittens leverden het advies om toch vooral te gaan voor de dierenklinieken die zijn gevestigd in een tuincentrumketen die in ons deel van Nederland te vinden is.
Slordig. Dat vervolg gaven we daarom niet aan het verzoek. Eerst weten wat die uitval had veroorzaakt. Snapte men niet. Vond ons wat vreemd. Onlangs kreeg onze grote grijze vriend (net 1,4 jaar oud) last van zijn blaas. Leek op blaasgruis, maar daar was hij wel erg jong voor. Wij brachten hem dus weer voor onderzoek naar dat tuincentrum. Waar men liefdevol keek, voelde, en foto’s maakte. Maar niet echt wist wat te doen. Dezelfde dag tegen de avond bleek het probleem niet opgelost en belden we opnieuw. ‘Wat moeten we nou???’ ‘Helaas is de dierenarts er nu niet dus ik verwijs u door naar de spoedkliniek’. En die zat dus in een plaats op 20 minuten rijden. Gedaan…natuurlijk. Maar zonder echt resultaat. Men vond niks bijzonders. Maar het dier had wel last van spasmen. En de rekening voor dat consult was best pittig. Volgende dag weer naar de dierenarts in het tuincentrum. Die nam de kat op. Wilde zelf wel eens na een dag zien wat er loos was. Bij ophalen na die hele dag kliniek was er weinig goeds te melden. Men had nl. eigenlijk niets te melden.
Niets gevonden. Maar de kat had ook slechts een drupje geplast. Niet goed, maar ja , wat moet je er mee… Dat was definitief het einde v.w.b. ons vertrouwen in die lui.. We brachten wat urine van de kat naar onze oude dierenarts om de hoek. Onderzoek daar leerde dat hij geen gruis of bacteriele infectie had. Maar als advies voor de compleetheid nog even naar dezelfde kliniek buiten de stad waar we eerder waren voor nog een zekerheidscheck. Deden we. De rekening was intussen opgelopen tot een aardig bedrag. Maar je wilt het beste voor je diertje. Trauma’s uit het verleden geven garanties voor heel wat ellendige frustraties in het heden. Met een pilletje en de zekerheid dat het vermoedelijk geen fysieke oorzaken had wat de kat meemaakte, wachtten we het af. Twee dagen later was het dier weer monter en gezond. Het lijkt uiteindelijk iets stressachtigs te zijn. Kan komen door geluiden uit de omgeving, maar ook door de andere katten. Hoe dan ook, daar houden we rekening mee. En voor de rest hebben we toch het kaf van het koren kunnen scheiden. Geld maakt niet gelukkig. Verkeerd besparen ook niet. Dan maar over die trauma’s heen zien te komen en de kliniek om de hoek onze dieren in geval van nood toevertrouwen…Scheelt ook veel rijden..En de liefde voor die dieren gaat toch boven veel, zo niet alles..(Beelden: Yellowbird)
Altijdmijnmening 