Hele boeken zijn er mee vol geschreven, films over gemaakt die als je ze op een stapel zou leggen in dvd-vorm vermoedelijk  van de Aarde tot de Maan zouden reiken. De liefde! Een ongekende menselijke emotie die ons als individu kan laten smelten of omvormen tot een reddeloos verloren mens zonder richting als die liefde niet wordt beantwoord. Liefde is een vreemd fenomeen. Vraag er naar en je krijgt weliswaar vergelijkbare maar ook enorm verschillende antwoorden. De een zwijmelt bij alles wat de ander betreft die in het blikveld van de adoratie past. Anderen nemen het gevoel als iets wat bij het leven hoort en koesteren de dagen dat die liefde ook geconsumeerd kan worden. Afstand doet de liefde groeien, al is ook dat niet in alle gevallen zo. Ik kan me best verbazen over die lieden die bijna in elkaar willen kruipen als ze mekaar zien. Niet om de seks of zo, maar gewoon dat warme gevoel.

Het maatjes zijn, het samen tegen de wereld principe. Liefde maakt je sterk, gezonder ook. Daar zijn veel geleerden het over eens. Maar het kan ook ziek maken als je doorslaat in die gevoelens en het idee hebt niet zonder de ander te kunnen in je leven. En in die literatuur kom je voldoende voorbeelden tegen van het een of het ander. Er zijn heel wat (zelf)moorden gepleegd omwille van de liefde. En dan heb ik het niet eens om de onbeantwoorde soort. Opvallend is dat mensen soms ook hun liefde goed weten te verdelen. Vooral vrouwen zijn daar meesters in, maar die kunnen natuurlijk multitasken. Schenk ze een reeks kinderen en ze verdelen hun liefde keurig netjes in porties over al die nakomelingen. Maar ze laten dan ook nog wat over voor hun man (of vrouw) met wie ze die kinderen kregen. Veel vrouwen houden ook van romantiek. Ze zijn niet van het rechttoe-rechtaan principe, al zijn ook daar wel weer uitzonderingen op. Ze willen vooral aandacht, erkenning voor hun bestaan, dat wij ‘mannen’ ze ook zien als die wezens die ze zijn. Liefst elke dag, en dan ook nog in de meest fraaie bewoordingen.

Wim Sonneveld stelde in zijn leuke conference anno 1967 al; ‘mijn vrouw is een mooi boek, maar ik heb het al uit..’. De sleur nam de plaats in van die alles verzengende liefde, tijd voor iets anders. Maar die sleur houdt je dan wel bij elkaar. Onlangs las ik ergens dat er in bepaalde landen en ook delen van ons land een groot vrouwenoverschot dreigt. Ik zie oplossingen voor de toekomst. Want wij mannen kunnen best houden van meerdere partners hoor…. En wat nu nog niet kan of mag  over een jaar of tien wellicht als normaal gedrag. De wereld is in beweging, ook op dat punt. En…o ja, het is vandaag Valentijnsdag. Niet dat ik dat echt bewust vier hoor, de kaarten van stille bewonderaarsters vallen hier al jaren niet meer op de mat. En eerlijk gezegd, ik stuur ze zelf ook niet weg. Niet omdat ik zelf niet van anderen kan houden, integendeel zelfs, maar om slapende honden wakker te maken is ook zoiets. Dus…..mijn statement voor vandaag; ik houd van jullie allemaal die het zich aantrekken en er iets mee kunnen. En tegen hen om wie het echt gaat zeg ik het wel op het geeigende Valentijnse moment. Als het echt nodig is. Ook dat is liefdevol toch??