Ridder…

Natuurlijk kwam het door de sprookjes en verhalen die zijn vader en moeder hem tijdens zijn jeugd hadden verteld. Over avonturen die ridders en prinsessen allemaal beleefden in een ver land vaak in vroeger tijden. Maar het kwam ook omdat hij voor zichzelf meende sterk genoeg te zijn om als ridder door het leven te gaan. Hij trainde er voor, leerde zichzelf zwaardvechten (met een stok) en bestudeerde hoe die ridders omgingen met de schone jonkvrouwen om hen heen.. Hij nam die manieren over. Maar hij moest ook gewoon studeren en later werken. Maar als hij lag te dromen kwamen die ridders weer voorbij. Staken hun lans vooruit en doorboorden vijanden die de jonkvrouwen belaagden. Op een nacht was hij weer eens onderweg op zijn witte paard in volle wapenuitrusting en rook toen een lucht die nog het meest leek op die van een houtvuur waarop iets werd gebraden of zo. Maar ook rook hij zwavel. Voor de zekerheid het zwaard er maar even bijgepakt en het paard inhoudend tot een stille stap. Achter een paar bomen zag hij wat dit lucht veroorzaakte. Een enorme draak. Lelijk, stinkend, groen van kleur, maar af en toe rood oplichtend door het vuur dat hij uit zijn bek wist te spuwen in de richting van iets dat de stoere ridder niet kon waarnemen vanaf zijn positie. Langzaam liet hij zijn nu toch wat onrustige paard vooruit lopen. Op een soort platte steen lag een fraaie jonge nauwelijks geklede, dame uitgeteld van emoties en zij was duidelijk in de macht van dat enge dier.

Het enige wat zij nog droeg waren eigenlijk haar lange blonde haren. Haar gezicht was vredig. Maar ze leek wat op iemand die hij van elders kende. Maar dat was nu niet zo belangrijk. Orde op zaken moest worden gesteld. Hij klapte het vizier van zijn helm dicht, pakte zijn lans in de rechterhand en zijn zwaard in de linker, hield ook nog zijn teugels in de hand en gaf zijn paard de sporen. In volle galop ging hij op de draak af…Die draaide zich om en keek hem met bloeddoorlopen ogen aan. Ging rechtop staan, hield zijn voorpoten met enorm lange nagels klaar om een klap uit te delen, maar de ridder was hem voor, maarkt een schijnbeweging en stak de lans diep in het diers onderlijf. Dat brulde, en blies zijn vlammende antwoord over de ridder heen. Die voelde dat hij verbrandde…hij gilde. De hitte was verschikkelijk. Wat was dat een opvallend geluid wat hij nu hoorde. Doodsnood van dat afschuwelijke dier? Hij keek rond maar zag niets. Ook de naakte prinses was verdwenen. Net als de draak…. Toen hij wakker werd voelde hij dat hij zweette als een otter. En hij had het verschrikkelijk heet…..Keek eens om zich heen en zag dat de elektrische deken nog aan stond. En zijn wekker ging maar steeds af. Het geluid wat hij had gehoord. Nog wat duf liep hij naar de badkamer en begon aan zijn vaste ritueel. Toen hij net onder de douche stond en zich had ingezeept ging de deur open en stapte een fraaie naakte vrouw met lange blonde haren bij hem in de natte ruimte. Hij herkende haar meteen. De vrouw uit zijn dromen. Zij kwam hem even bedanken voor zijn heldhaftige optreden. Wat hij niet kon zien was haar oogopslag. Groene ogen die zich samenpersten tot gemeen uitziende spleetjes. Maar hij vierde in stilte zijn overwinning…De kreet die een paar minuten later bij de buren door merg en been zou gaan was het laatste wat men van de buurman en zelf benoemde ridder had gehoord. Hij was nadien verdwenen. Spoorloos….En niemand wist of hij nog lang en gelukkig leefde…echt niemand!

Begin eens met opvoeden….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk krijg nog wel eens het verwijt niet zo erg van kinderen te houden. In de goede zin van het woord dan. Niets is minder waar. Maar ik geef toe dat naar mate de jaren vorderen mijn geduld voor en acceptatie van dreinende, jengelende en schreeuwende kinderen is afgenomen. Mij ontgaat het ook vaak waarom ouders niet gewoon ingrijpen als weer een van hun kleine prinsjes of prinsesjes zich op aarde heeft gestort voor een hoop misbaar dat er slechts op is gericht een of andere zin door te drijven. Je kunt geen speelgoedwinkel inlopen of het gezeur begint al. Dat kinderen in zo’n winkel worden aangestoken door een virus snap ik nog wel. Dat ze dan ‘alles’ wat ze zien willen hebben vind ik ook nog wel te verteren. Maar als dit dan niet wordt omgezet in daden ontstaat pas het probleem. Afhankelijk van hun gevoel voor theater storten die kleintjes zich dan op de grond, beginnen hartstochtelijk te huilen, met hun beentjes te trappen en zijn niet meer voor reden vatbaar. Tot vader of moeder de juiste of verkeerde beslissingen neemt. Juist is beetpakken, meesleuren, in het wagentje smijten of over de knie leggen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHoezo theater?! Verkeerd is het kleine acteur- of actricetje de zin te geven en alsnog iets te kopen wat vooral meneer Blokker gelukkig maakt en voor even een glimlach op het verwende smoeltje van de kleine oproerkraaier brengt. Toegeven is een bijdrage leveren aan het hoge verwengehalte. Dat doet zeker ook het met zo’n urk praten op de toon van een volwassene. Discussies aangaan heeft geen zin, beste ouders die dit doen. Corrigeren wel. Omdat het geen pas geeft de hele winkel op stelten te zeten voor zoiets onbenulligs als je zin doordrammen. Ga thuis maar lekker me je nageslacht babbelen volgens het poldermodel, maar stuur dat kleine krengetje intussen wel vroeg naar bed. Zonder eten of cadeautjes. Leert het snel om dat drammen achterwege te laten en gewoon een ‘wenslijstje’ in te vullen voor de bekende feestdagen voor zolang die nog bestaan.

KInderen moeten zorgenloos kunnen opgroeien...Weet je hoeveel keer wij vroeger iets kregen van de ouders (of Sint)? Twee tot drie keer per jaar. En niet per week! En daar keek je naar uit. Ik koester nog de zaken die ik toen heb gehad. Omdat ze veel waard waren en zijn. Als ik nu zie wat er vrijwel ongebruikt richting kringloopwinkels en vrijmarkten of kofferbakverkopen gaat denk ik dat al dat gejengel niet leidt tot veel speelgenot en de bevrediging van het hebmoment maar zeer gering is. Kortom, opvoeden die kleine lieden, en bedenken dat de uitstraling van een jengelaar altijd terug gaat richting de opvoeders. Zou het nu echt rustiger worden in al die winkels? Ik vrees het niet. Verwend als we allemaal zijn geworden. Och, eens zien of ik met jengelen een nieuwe camera o.i.d. voor elkaar kan krijgen. Ik heb nog een paar maanden….

Grace

GC02Je hebt van die vrouwen……tja, daar kunnen wij mannen dan naar staan staren en alleen maar denken aan het moment dat je slechts de pink van zo iemand zou mogen kussen, dan was het al wat. Vaak zijn die vrouwen voor ons gemiddelde burgermensen onbereikbaar. Zouden ze zelf niet zo in elkaar steken, zorgt de omgeving wel dat ze zich buitengewoon afstandelijk moeten gedragen. Zo ben ik een groot fan van Maxima, al was het maar om die altijd aanwezige ironisch glimlach om haar mond. Relativering kan een vrouw als zij doen overleven in een wereld die van geboorte niet de hare was of is. Hetzelfde geldt eigenlijk voor voormalig actrice Grace Kelly. Was een natuurlijke schoonheid van de puurste Amerikaanse soort. Werd door de grote fotografen uit die tijd omarmd. Haar portretten zijn van een voorbeeldige schoonheid. Een vrouw om van te houden. Dat deden wat mannen toen zij nog als filmster door het leven ging. Maar ook de Prins Rainier van Monaco viel voor haar charmes. En trok met zijn aanbod wat zij niet kon weigeren het langste strootje. Zij werd prinses en bestierde samen met haar man het stinkend rijke maar piepkleine vorstendom in het zuiden van Frankrijk.

GC03Zij bleef mooi, kon zich nog meer veroorloven dan voorheen als filmster en zorgde dat het voortbestaan van de monarchie daar werd verzorgd. Haar droomprins was een kop kleiner dan zij, was nu niet bepaald Mister Universe, maar had zo zijn eigen charmes en kennelijke aantrekkelijkheden. Hoe dan ook, zij kreeg de status van droomprinses. Helaas reed ze op een kwade dag in 1982 met haar vorstelijke auto een ravijn in en kwam om het leven. Ze werd slechts 53 jaar oud. En dan ontstaat een mythevorming die zijn weerga niet kent. Uitvloeisel daarvan is de expositie die over haar leven wordt gehouden in Paleis Het Loo bij Apeldoorn. In de expositieruimte waar men wel meer wisseltentoonstellingen houdt is een fraaie uitstalling van foto’s, films, jurken, juwelen en zelfs een auto te zien die allemaal te maken hebben met haar leven en optreden. Van Grace Kelly tot Prinses Grace. Ik viel vooral voor de foto’s. Vond dat zij een slechte smaak had qua kleurkeuze bij de jurken, maar goed, een echte vrouw, dus eigenwijs.

GC01Nee, haar portretten zijn om van te smullen. Zegt veel over de fotograaf natuurlijk, maar ook over haar manier van poseren. Een schoonheid die ook niet zo snel verwelkte. Wil je er heen, kan nog. De expositie is verlengd tot en met 4 januari 2015. Daarna gaat hij weer op reis. Is namelijk bedoeld voor de hele wereld. Neem de moeite en reis af naar Het Loo. En wellicht zie je dan ook wat ik bedoel als ik het heb over schoonheden van vrouwen die heel soms mijn koninklijk meninggeverspad betreden……. (tickets kosten 17,50 p.p. – online besteld 16,00 p.p. Bij gebruik van de Museumjaarkaart betaal je een toeslag op je gratis entree van 3,00 p.p. )