Egocentrisch of a-typisch….

WP_20151010_002Veel zo niet alle mensen zijn in feite vrij egocentrisch ingesteld. Of ze nu bloggen, Facebooken, Twitteren of wat ook. Ze stellen zichzelf centraal in het leven en nemen anderen mee als decor voor hun eigen al dan niet interessante bestaan. Wie meent dat dit niet zo is moet toch maar eens gaan kijken in de wereld om zich heen. Mensen zijn juist tegenwoordig heel erg bezig met zichzelf. Misschien nog wel meer dan een paar decennia geleden. Ons spiegelbeeld bepaalt hoe we ons voelen. We steken massaal de Selfiesticks in de lucht om niet (alleen) de omgeving vast te leggen met foto- of filmcamera dan wel de Smartphone, maar vooral ons zelf. Ik moest vroeger altijd enorm lachen als ik Japanse toeristen tegenkwam. Die renden door Europa, deden soms zeven dagen over zo’n toer en kwamen dan thuis met zichzelf voor alle vrijwel alle bezochte belangrijke plekken. Ingebakken in die cultuur. En het begint ook bij ons al vroeg.

202814522_91baa6fdb9_mDe Selfiecultuur is in opmars. Bloggen om de tekst, werd Vloggen om het beeld. En bij 9 op de 10 vloggers staan ze zelf prominent in beeld en imiteren de journalist of nieuwslezers van de TV. En dat leidt weer tot volgers die het leuk vinden wat ze zien en direct ook dromen van een eigen carrière als zodanig. Ik zelf ben niet zo van de foto’s en plaatjes waar ik zelf op sta. Hooguit als ze oud zijn en ik in niets meer lijk op dat figuur dat mij voorstelt in het grijze verleden. Mij gaat het dan toch wat meer om de bredere inhoud. Als ik filmpjes plaatste op bijvoorbeeld YouTube dan ging het over een onderwerp, nooit over mijzelf. Op de sociale media mijd ik als het even kan mijn eigen imagobeeld. Niks aan. Niet interessant voor anderen. Bescheidenheid troef. Al slaat dat dus niet op de mening schrijverij van de afgelopen jaren. Die inhoud vind ik veel belangrijker dan hoe ik (of iemand anders) er uit ziet. Ik wil ook niet figureren bij anderen in hun accounts.

WP_005187Geen beelden van mij plaatsen zonder mijn toestemming s.v.p. en die toestemming geef ik in 99% van de gevallen echt niet. Opgevoed in typische Nederlandse stijl van ‘doe maar gewoon, dat is al gek genoeg’ mijd ik egocentrische beelden. Maar zie wel om me heen dat ik eerder de uitzondering dan de regel vertegenwoordig. Mensen zien meestal zichzelf erg graag. Ik herken daar niets in. Al loop ik echt als de Klokkenluider van de Nottre Dame in de rondte, er zijn miljoenen mensen die wel in beeld moeten komen. Maar ik niet. Toen ik het vorige boek opleverde, over de familie Pon, besloten wij als auteurs om twee wat kolderieke tekeningen te laten maken die ons geen echt recht deden, maar ook zorgden voor een zekere onherkenbaarheid. Het lelijke van elk gezicht uitgemeten in een schets die vertelde hoe wij het onderwerp als veel belangrijker zagen dan de auteurs. Ook al vreemd gedrag, want veel auteurs zijn juist graag in beeld. Kortom, ik gedraag me in veel opzichten atypisch. Zal wel een afwijking zijn dan. Toch eens laten nakijken. Als ze dan maar niet beginnen met het maken van een foto, want dan ben ik meteen weg…

Rustig aan!

Exc.1Het is weer eens december en dat is traditioneel niet mijn beste maand. Afsluiten van een jaar brengt normaal vaak allerlei verplichtingen met zich mee. Dit jaar nog wat meer dan gebruikelijk. Er moeten dingen worden geregeld die ik eerder wellicht overwoog maar nog niet echt deed. Een daarvan is dat ik het vanaf 1 januari a.s. echt rustiger aan ga doen. Het is na 54 jaar hard werken mooi geweest. Maar dit geldt ook voor het van mij bekende blogwerk. In de loop van het afgelopen jaar stopte ik al met het actief vullen van gespecialiseerde blogs die ik een paar jaar lang heb onderhouden. Maar dit is nu met uitzondering van het meer professionele autoblog afgelopen. In 2016 gaan de stekkers er definitief uit. Dat scheelt veel tijd en raakt niet direct de lezers hier. Die zullen wel ontdekken dat ik na tien jaar de frequentie van schrijven op mijn Mening blog ook wat ga verlagen.

Russian tanks in Moscow 0514 BnL8v2lCEAAXj-wIk heb in die afgelopen blogjaren heel wat onderwerpen de revue laten passeren, menig discussie gevoerd en waar mogelijk  mensen de spiegel voor gehouden of op de kast gejaagd. Het was nuttig, leuk en interessant soms, al zeg ik het zelf. Maar de laatste tijd merk ik dat het me soms zwaar valt om ook hier de actualiteit te laten voor wat hij is en te oreren over alledaagse zaken. Hoe vreemd dat wellicht klinkt, dat valt me echt zwaar. Mijn mening geven over bepaalde onderwerpen was de basis van dit blog en daarom ben ik een keer of drie door omstandigheden gedwongen vaak, opnieuw begonnen. Maar ik zie ook wel dat het aantal even actieve bloggers in die tien jaren is afgenomen met een niet meer plezierig percentage.

WP_20151202_031De grote verschuiving zit voor mij toch vooral in de sociale media waaraan ook dit blog is gekoppeld en hun eigen lezerskringen of dynamiek kennen. Werden vroeger de nodige reacties geplaatst op dit blog zelf, nu zie ik dit gebeuren op met name Facebook of in wat mindere mate Twitter. Nog een reden om de frequentie van schrijven iets te verlagen is dat ik juist op die genoemde media bijna per seconde kan reageren op wat er zoal in de wereld om ons heen plaatsvindt. Voor zover nodig natuurlijk. Maar het is wel leuk om daar mee bezig te zijn als de tijd me niet mankeert.  En dat laatste is een extra reden om hier wat minder tijd door te brengen dan voorheen gebruikelijk.

Mijn boek! Het derde in de lijn van verhalen over interessante onderwerpen. Ik ben er in 2013 mee gestart, in 2014 flink opgeschoten, maar zit nog steeds op 85% van wat nodig is om het verhaal echt in boekvorm uit te brengen.  Wil ik dat verhaal echt nog eens op de markt kunnen brengen moet ik daar nu eens een einde aan breien. En dat vraagt ook tijd. Tijd die ik mijzelf moet gunnen. En daarom zal ik andere activiteiten moeten minimaliseren. Het zal voor velen niet komen als een verrassing, voor sommigen wellicht als een opluchting. Mocht dat het geval zijn weet ik een ding zeker; ik heb iets bereikt met mijn schrijfsels. In het komende jaar valt hier naar ik vertrouw nog voldoende te lezen, maar het zal geen echt werken worden voor de trouwe lezers. En die trouwe collegae bloggers zal ik zelf uiteraard blijven volgen. Zoals ik ook altijd doe op de sociale media met mensen die me interesseren. Soms dubbelop! Jaja, een mening gever heeft ook zijn goede kanten….. Ik wens iedereen nu alvast heel fijne feestdagen en een goed begin van het nieuwe jaar. Ik ga intussen aan die stekkers trekken……

Tien jaar geschiedenis

337511318_4a7e803d81_mOnlangs nam een DJ bij Radio 2 afscheid. Had er tien jaar gezeten en was daar gaan behoren bij het wel vertrouwde interieur. Tijdens zijn laatste uitzending verwees hij naar wat er zoal in de wereld veranderd was in die tien jaar dat hij zijn programma had gepresenteerd. De opkomst van de sociale media, de politieke verhoudingen, de wereld om ons heen. Het was een schier eindeloze opsomming van zaken waar je nu eigenlijk van aanneemt dat ze bestaan alsof het nooit anders was. Maar dat is niet zo. Laat ik wel zijn, een jaar of tien geleden zaten wij digitaal net op wat internetfora en kwekten daar virtueel met mensen die we helemaal niet kenden maar met wie het wel goed toeven was. We kregen daarna het betere blogwerk. Maar tegenwoordig is dat eigenlijk bijna achterhaald of ouderwets. Je dient te Vloggen of te YouTuben om er bij te horen. Maar ja, om elk toiletbezoek of het kopen van een sinaasappelnetje bij de lokale super visueel met iedereen te delen gaat mij echt te ver. Toch is dat wel hoe de ontwikkelingen gaan. Hyves kwam op, daarna Facebook, Linkedin en we gingen Twitteren.

Nokia mobiels 001Wie nu nog belt met anderen is een uitzondering, we Whatsappen. Handig en nog te voorzien van foto’s als bijlagen ook. Allemaal handige zaken die we tien jaar geleden helemaal niet kenden. Wat het te weeg heeft gebracht? Nou, dat het nieuws ons als een sneltrein voorbij vliegt, ook het lokale, en soms als een moker raakt. Plaatjes van serieuze zaken worden miljoenen keren gedeeld, een nieuwsfeit ergens ter wereld is binnen seconden online en door iedereen te volgen. De conservatieve media lopen daar ver op achter. De papieren krant brengt het nieuws van gisteren. We filmen ook alles. Was met de mobiele telefoons van tien jaar geleden nog een aardige gimmick, foto’s maken. Maar nu? Met een goede smartphone heb je geen digitale camera meer nodig. De omweg van foto’s schieten en dan uploaden in een computer is te groot geworden. Meteen op de sociale media, dat is pas modern leven. En zo gaat het met veel zaken. We kopen online, niet eens bijzondere zaken. Zelfs de buurtsuper komt met pakketten voorbij die je online hebt besteld.

Skinny jeansEten uit de muur is veranderd in eten van het net. En vaak nog lekker en betaalbaar ook. Tien jaar geleden was de politieke situatie compleet anders in de wereld. Bush nog president, oorlogen in het Midden-Oosten aan de gang die nu nog hun weerslag kennen. Rusland speelde nog niet echt een grote rol, maar Poetin zat al wel in het Kremlin. Nederland had Balkenende die zich niets aantrok van de wens van het Nederlandse volk om geen Europese Grondwet in te voeren. Het referendum was hem niet welgevallig. Tien jaar later komt er weer een referendum. Opnieuw over Europa. Begeleid door de voorlieden van een partij die altijd voor het referendum waren. Maar ook voor Europa. En dus niet onpartijdig. Je ziet al aankomen dat de uitslag van het referendum wordt afgelegd in de bak ‘ongewenste stukken’. En dan blijkt dat er bepaalde zaken niet zijn veranderd in die tien jaar. Een daarvan is de betrouwbaarheid van de politiek. Die is gewoon nog steeds precies gelijk. En dat is geen fijne constatering.