Mag ik dan bij jou?

Morgen en overmorgen herdenken en vieren we weer datgene wat ons in de Tweede Wereldoorlog werd aangedaan en wat daar op volgde. Die herdenking is nodig opdat we blijven beseffen wat het inhoudt als een volkomen foute doctrine in staat is om ons vrije leven totaal op de kop te zetten of die zelfs in te drukken. Als mensen worden weggesleept omdat ze anders denken, een vrije mening willen uiten of omdat ze net even wat anders geloven dan de totalitaire dictatuur wil toestaan. In de nu nog te herdenken oorlog waren het vooral de Joden die leden onder de brute verkrachting van hun rechten, maar en passant namen de Nazi’s ook homoseksuelen, zigeuners en Slavische dwangarbeiders mee in hun vernietigingsdrang die ontstond vanuit een waanbeeld van superioriteit. Is dat tegenwoordig ondenkbaar? Bepaald niet.

Je hoeft maar te kijken naar wat regimes die momenteel de wereld onveilig maken en je kunt weten dat op een paar uur vliegen van onze grenzen valse doctrines opnieuw loeren op wereldmacht. Vaak op basis van het zelfde superioriteitsdenken of op het gegeven dat men het enige ware geloof aanhangt. Nu is geloof natuurlijk op zich al heel twijfelachtig van opzet en oorsprong, maar toch. Men gelooft in de heilige boeken die men zelf schreef en zoekt naar wegen om de totale wereldbevolking op de knietjes te krijgen. Nationalisme is veel regimes daarbij ook niet vreemd, en met dat denken komen ook verlangens terug naar oude grenzen, dominantie over bepaalde volken of streken die vroeger ook al bij het moederland behoorden, of ze daartoe nu gedwongen moesten worden of niet.

Ik heb me wel eens afgevraagd hoe dat nu zou moeten als we inderdaad evt. weer eens worden overlopen door een of andere enge doctrine die daarna start met gewelddadige onderdrukking van alles wat niet welgevallig is. Zouden wij als moderne mensen anno 2017 in staat of bereid zijn anderen te helpen die mogelijk slachtoffer zouden kunnen worden van deze idioterie. Zouden we vervolgden opnemen en beschermen? Ergens op een oude zolder of kelder laten genieten van iets van protectie? Met gevaar voor ons eigen leven? Zouden we slachtoffers van vernietiging van huis en haard een onderdak bieden zolang dat nodig is? Die op zich vreselijke en tot de verkeerde politieke stroming behorende Claudia de Brey heeft er wel een aardig liedje over geschreven ook al deed ze dat met het bekende ‘politiek correcte gedachtengoed’ dat alle gevaar van rechts komt en ontkent ze daarmee waar het gevaar echt vandaan zal komen als het komt. Maar haar liedje stelt wel een vraag die ook mij bezig houdt. ‘Mag ik dan bij jou’ als het fout gaat?! En die idioten achter bepaalde doctrines menen dat hun tijd is gekomen en de hordes oprukken tegen het vrije westen? De wijze waarop wij aankijken tegen echte vluchtelingen in oorlogsgebieden geeft op dit punt weinig hoop.

De overwegend linkse media halen alles door elkaar, al dan niet bewust, waardoor wij de echte vluchtelingen niet meer (h)erkennen en ons richten op de verkeerden. Daardoor zitten miljoenen mensen in de ellende. Mag ik dan bij jou is ook hun vraag, alleen wordt dat niet meer gehoord doordat ze worden overstemd door hen die om economische redenen deze kant op komen. Geholpen door een industrie die er waarschijnlijk zelf beter van wordt. Maar die kennelijk niets geeft om echte ellende in oorlogsgebieden. Geld lijkt de oplossing, maar is het niet alleen. Dat zou ook blijken als we zelf met dit soort fenomenen van doen kregen. Oorlog is verschrikkelijk. Ik wil me niet eens voorstellen dat dit hier plaats zou vinden. Dat we alles kwijt zouden raken wat ons dierbaar is. En dat we dan ook nog eens zouden ondervinden dat onze vraag om onderdak of hulp wordt afgewezen omdat onze situatie niet goed wordt ingeschat. Ben benieuwd wie jullie, lezers van mijn blog of sociale media, direct onderdak zouden verschaffen in een soortgelijke situatie. Even los van de eigen kinderen, ouders of naaste buren. Wie?

Klantonvriendelijke Limburgse prijsvechter..

WP_20141004_004Een van de dingen waar ik in mijn inmiddels rijke carriere wel mee moest leren omgaan was het begrip dat de klant altijd gelijk heeft. Althans, dat je hem/haar het gevoel moest geven dat dit zo was. Ter eer en meerdere glorie van het eigen belang dat je als commerciële of dienstverlenende partij nu eenmaal hebt. Een tevreden klant zorgt voor aanwas van de totale klantenkring en soms kost het maar weinig geld of moeite om dat tevredenheidsgevoel over te brengen op iemand die kritisch of achterdochtig is over wat jij hem/haar zoal verkoopt aan artikelen of praatjes. Het blijft mij dus verbazen dat er nog altijd ondernemers (of werknemers daarvan) zijn die menen dat die klanten er eigenlijk slechts zijn om het hen lastig te maken of nog erger, dat die klanten maar moeten leren doen wat zij allemaal aanbieden aan regels, normen of waarden. Zo zagen we onlangs bij de ANWB hoe men daar de regels voor gebruik van de Wegenwacht eenzijdig veranderde en jou als klant dan maar het initiatief oplegde om daar al dan niet op te reageren. Doe je niets deelt de ANWB je in bij een soort service die zij bij jou als lid (klant) vinden passen en wordt het tarief voor die diensten aangepast. Naar boven…dat spreekt. Want van prijsverlaging hebben maar weinig bedrijven gehoord. Zeker niet bij de Nederlandse winkel van Tedi die wij  Venray bezochten tijdens ons korte tripje in die omgeving.

WP_20141004_003Die Tedi-winkels zijn goedkoopte-eilanden in het Duitse en het verbaasde ons dat er ook een filiaal van in Nederland te vinden was. De chef van die winkel was druk bezig om zijn 16-jarige ‘vrouwelijke’ winkelpersoneel te kneepjes van zijn vakgebied uit te leggen toen wij binnenkwamen. Een groet werd derhalve niet beantwoord. In een stelling waarin ik zaken zocht (en vond) die mijn hobby er nog leuker op maken, kwam ik twee aardig automodellen tegen. De prijsaanduiding  boven het vak was zeer expliciet, E. 2,40 p.stuk. Prima prijsje, en dus zocht ik in de stapels en trok er twee uit die ik wilde hebben. Met nog wat andere spullen togen we naar de kassa. Een van de wichten achter de kassa begon te scannen. Dat ging goed tot ze bij die twee items van mij kwam. De scan deed het niet. Dan maar de artikelnummers intikken. Met een vinger. Prijs per stuk E. 3,50. He, maar dat klopt toch niet? Dat is 1,10E meer dan op het vak staat. Het wicht wist van niks, de chef moest er bij komen. ‘Tja, dat is een foutje hoor, we hebben die prijskaart nog niet weggehaald, dit is nieuwe voorraad en E. 3,50 is de prijs. Had u kunnen weten!’ ‘Hoezo?, het staat er in cijfers van 20cm boven toch?’. De man hield voet bij stuk. Foutje, was menselijk, kon iedereen overkomen, maar prijs is prijs, dus E. 3,50 of niet. Dat werd dus niet! Ik liet ze staan en we gingen zeker door ‘s-mans instelling en benadering boos de deur uit.

WP_20141002_011Deze man snapt het echt niet. Immers, de prijs is niet zo afwijkend dat je kunt denken aan een dwaling van de kant van de klant die onterecht was. De gemiddelde prijs voor die modellen ligt tussen de 2 en 3 euro, dus hoezo moet ik me dan gaan inlezen in de materie bij Tedi? Fout van de onderneming, chef en de wichten die vermoedelijk de prijskaarten niet tijdig hadden verwisseld. Maar niet de schuld van de klant meneer de Tedi-chef. Een dag later, Tedi Duitsland, zelfde modellen, twee euri het stuk. Zelfde keten, andere prijzen. Zal wel aan de prijzen op het vak hebben gelegen. Maar die Venrayse vestiging moet je in de gaten houden. Die hebben een eigen prijsbeleid en dat is niet klantvriendelijk….