Trends…

Trends…

Technisch gesproken geef ik niet te veel om trends. Het zal wel dat er een iPhone 12bis bestaat die zelf uit je zak komt als je niest om dan ‘gezondheid’ te piepen.

Of een auto die automatisch kan rijden zonder dat ik het stuur bedien. Een stereosysteem dat als het licht wordt vanzelf aanspringt en mijn favoriete zender begint door te geven. Prachtig, voor de innovators, niet voor mij. Het moet gewoon functioneren, niet te ingewikkeld zijn qua handleiding of bediening en ook nog betaalbaar. Toen dus medio jaren negentig de zgn. Hi8-video-camera’s helemaal in waren stond ik niet vooraan om er een aan te schaffen. Dat gebeurde pas ergens in 1998. Sony, leuk formaat, handige extra’s en hij paste in een fototas die ik tot kort daarvoor nog benutte voor mijn Spiegelreflex-camera’s waarmee ik toen nog dia’s schoot. In de beste tradities van het vroegere Super8 filmen wat ik ook een paar jaar lang deed, schoot ik de nodige beelden. Thuis, op locatie, de Uitmarkt, SAIL, Schiphol, bedenk het, als het bewoog kwam het er op. Een trouwerij werd door een goede vriendin van ons geschoten die er naar beste eer en geweten gebruik van maakte.

Helaas bleek de Sony binnen in schermlicht maar matige beelden te maken, waar hij buiten prima beelden schoot, dus dat werd een geweldig stukje audio…. Maar op sommige stukjes stond ik zelf ook nog in beeld. Ergens in 2006 of zo raakte dat Hi8 uit. Het digitale tijdperk maakte dat je met die camera niet kon koppelen aan een computer of laptop. Dus wilde ik filmen moest ik een aangepaste camera kopen. Of gewoon met de nieuwe generatie smartphones beelden laten bewegen. Die kon je wel meteen delen of opslaan. Tuurlijk gedaan en de toch niet al te oude videocamera ging in de opslag. Tot onlangs. Af en toe ruim ik toch wel eens wat op en kwam hem weer tegen. Tuurlijk hadden we wat beelden indertijd zelf overgezet op een grote VHS-videoband. Wat ‘dan kon je het altijd direct afdraaien’. Maar weet je nog wat er intussen met video en VHS gebeurde?? Juist. Dus de accu van de camera opgeladen, omgezet naar standje ‘player’ en verbonden met een kleine secundaire tv. En verdraaid alles functioneerde en intrigeerde. Je keek zo het verleden in. Het hondje, de toenmalige katten, de bebouwing in onze omgeving en ook de vroegere meubels in huis of die inrichting van de tuin….. Onze koppies en figuren, vrienden die waren gefilmd of de familie. Het neigde tot steeds meer films kijken. Wat een schat aan leuke informatie. En wat zonde dat ik toen niet gewoon door ben gegaan met filmen. Ik ga toch eens op zoek naar een conversie-programma zodat ik die films wellicht alsnog kan digitaliseren. Ik weet nog dat een eerdere poging daartoe met een softwarepakket en wat kabels geleverd door Kruidvat niet meteen leidden tot goede resultaten. Maar ja, ervaringen uit het verleden en de garantie voor de toekomst en zo…. Ben toch blij dat ik niet alles meteen weg mik….. Zelf ook wel eens in de oude archieven gedoken en dit soort dingen bekeken? Laat maar weten….wie weet leer ik er iets van… (beelden: Eigen archief)

Hobbyist

Aankopen Bocholt 131107Wie geen enkele hobby heeft of interesse in zaken om zich heen kan zich meestal nauwelijks of niets voorstellen bij malloten zoals ik die in vrijwel alles geïnteresseerd zijn en overal en nergens speuren naar aanvullende onderdelen of leesvoer voor de diverse collecties. Tuurlijk, het ware handiger geweest als ik me had gespecialiseerd, maar dat heb ik niet gedaan dus dan loopt het optisch wel eens wat uit de hand. Wat is dat toch met die verzamelaars. Als ik er een spreek met een soortgelijke passie is vaak een van de eerste opmerkingen dat hij/zij zo graag een eigen museum zou willen aanleggen voor de collecties van puntenslijpers tot motorjachten. Nu is een museum iets meer dan het neerzetten van wat spullen. Je moet ook uitleg geven over wat er staat, de achtergronden kennen van al die producten en af en toe wisselingen doorvoeren in de uitgestalde zaken. Ik dacht altijd dat ik een relatief grote verzamelaar was tot ik een paar jaar terug nog maar op tv een onderwerp zag over mensen die de inhoud van gelukseieren van Ferrero verzamelden. Meer dan 12.000 items in huis uitgestald. Die reizen heel Europa door om een bepaalde serie figuurtjes bijeen te krijgen en zijn zielsgelukkig als ze weer een boodschappenkar vol met trays van die eieren hebben gescoord.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Die ‘vindopwinding’ herken ik wel. Kortdurend maar altijd weer opnieuw aanwezig. Je loopt ergens en ontdekt een bepaald model, een boek of een foto en die ‘moet’ dan mee. Het overkomt mij bijna wekelijks. En ik kan mij van veel van die aanwinsten nog goed herinneren in welke situatie ik me bevond toen ik die zaken tegenkwam. Zoals die keer in 1992 dat ik in Tsjechië in een klein stadje een wat smoezelige rommelwinkel binnenstapte waar ze tot mijn verbazing een hele verzameling fraaie blikken voertuigen verkochten. Van een stoomwals tot een serie Tatra trucks. Het kostte een luttel bedrag  en ik kocht er een hele stapel van. Het bleek een gouden greep want de kwaliteit was prachtig en het spul is nu ook in Tsjechië zeer gevraagd en duur geworden. Indertijd wilde niemand het hebben, nou ja die toerist met een verzameltik….

Het is pas echt leuk als het model een vraagstelling opwerpt. Bijvoorbeeld wie was de fabrikant van het origineel? Of wie produceerde het bewuste model? Bij een aantal modellen vind ik relatief eenvoudig het antwoord uit mijn behoorlijk goed gevulde kasten met gerelateerde boeken, een andere keer via het Internet. Maar er blijven altijd vragen open. Zo heb ik nooit iets zinnigs kunnen vinden over een auto die mij meteen vanaf het moment dat ik het model aanschafte voor zoonlief in diens kinderjaren.

HPIM1506_editedHet gaat om een duidelijke sportwagen van het fraaie merk Osi, aangeduid als Bisiluro uit 1974. De schaal is 1:43, de modelfabrikant Polistil en de vormgeving futuristisch, zelfs nu nog. De auto zou volgens het model zeer geprononceerde dubbele rompen hebben gehad met een centraal geplaatst inzittendendeel. Het model voelt zeer zwaar en degelijk aan en werd na een speelperiode een aantal jaren na de aanschaf in mijn collectie opgenomen. Sindsdien doe ik speurwerk. Niet elke dag, maar toch. Het laat me niet los. Het automerk Osi heb ik kunnen vinden, meer een ontwerpbedrijf dan een serieuze autofabrikant, maar die Bisiluro? Niks van kunnen vinden. Intrigerend! En dan is er het kiepautootje van Meiler, de brandweerauto van Solido (bleek uiteindelijk een Spaanse Simcatruck), en de vliegende auto van Corgi Toys (komt uit een James Bond serie). Allemaal aanwinsten met een verhaal. En dan ben ik nog niet eens bezig over mijn luchtvaartcollectie. Kortom, elke dag is een nieuwe voor deze verzamelaar, het intrigeert, het zorgt voor veel plezier en afleiding en ik ben nog niet toe aan het afstoten van al die zaken. Wel aan het afstoffen, want na een half jaar in de nieuwe kasten en vitrines ligt er toch al weer een behoorlijk laag grijs over sommige deelcollecties…..dat is dan wel weer een nadeel!(2008/1/05)

En jij, medelog(st)ger, ook een passie? Of heb je er helemaal niks mee…….Laat me eens weten als je wilt. IK ben er oprecht benieuwd naar……