
Onlangs draaide Radio 2 hier de hele week een soort toplijst af van nummers die in de jaren tachtig een rol speelden. Heerlijke muziek, de ranglijst samengesteld door actieve luisteraars die kennelijk een geheugen hadden als een ijzeren pot en al die muziek meteen duidden in het juiste tijdvlak. Ik ben daar niet van. Herken de meeste nummers meteen, zing anderen mee, vind het idee geweldig (muziek anno 2026 is me vaak net te geriedelig) en genoot. Juist in de op dat moment wat lastige periode van ons leven (zie eerdere blogs) was die muziek een genoegen. Halverwege de week waren daar ook Womack en Womack met hun nummer Teardrops te horen. En dat bracht me terug naar het jaar 1988.
Ik was nog volop actief als dealer-manager en had mij na wat gedoe via een bevriende relatie een prachtig uitziende Oldsmobile Cutlass Cruiser Brougham Estate V8 Diesel uitgezocht om de vele kilometers die ik maakte mee in te vullen. Een prachtige bordeauxrode auto met rode pluche bekleding, een zee aan ruimte, gigantische stereo-radio en ook nog cruisecontrol. Deze enorme auto volgde een soortgelijk blauw exemplaar op dat uiteindelijk goed kon worden verkocht, deze rode was een slag extra luxe. Passend bij mijn toenmalige behoefte aan uitstraling en comfort. En toen ik er de eerste rit naar huis mee maakte was op die geweldige stereo aan boord Womack en Womack te horen.

In dat jaar een hit en feitelijk actueel. Die muziek en het geluid van die enorme dieselmotor die zijn werk voor zo’n slagschip nog zuinig deed ook. Gemiddeld 1:10, tegen (omgerekend) E. 0,32 per liter Diesel. Daar kon je nog Amerikaan voor rijden. Overigens duurde het allemaal niet zo lang hoor, prestige komt met een prijs en die prijs was dat na een paar weken een lager in die enorme motor iets totaal anders deed dan door de General Motors-divisie waar deze wagen werd gebouwd, was bedoeld. Mijn lol was er meteen af, de motor liep in de prak, en moest gereviseerd. Womack en Womack beluisterde ik voortaan wel in een demowagen uit de voorraad van een van onze merken. Maar dat gevoel van die Amerikaan met die muziek…..Het was apart. En door die muziek ook weer even terug. Mooie herinnering….(beelden: Archief)- Later nog meer over die Amerikanen-liefde…

Zo’n wagen noemden wij destijds een slagschip. Onze baas reed ook altijd met zo’n grote Amerikanen, liefst estates.
Dat nummer ken ik natuurlijk ook. Ook bij ons op de radio doen ze weken van de 80’s, 90’s en nillies maar nóg liever zou ik eens een week 60’s of 70’s horen. Helaas zijn de presentatoren te jong om die (mooie) muziek te appreciëren, laat staan te kennen. Ik zal op mijn honger blijven en zelf mijn Spotify playlist moeten afspelen.
LikeLike
Op de regionale zender hier hebben ze met enige regelmaat een 60/70 en 80ger jaren week . Héérlijk, wat mij betreft in hoofdzaak 60 en 70 muziek want de jaren 80 hadden al veel meer dicostampers dan me lief is. Een enkeling dan nog wel leuk voor een keer, zoals deze , maar ik zoek ze niet op.
LikeLike
Tegenwoordig kan men veel “oude” muziek terughoren op de radio. Dat ,nummer doet me terugdenken aan de tijd dat ik veel in de gym te vinden was na het werk.
LikeGeliked door 1 persoon
Je kunt het vaak prima pinpointen in de tijd dus dan weten we wanneer je in de gym te vinden was…:)
LikeGeliked door 1 persoon
Hoe meer ouderen, hoe meer nostalgische muziek.
Soms is het wel leuk.
LikeLike
Ik heb de hele dag de radio aan staan dus volg ook de moderne muziek. Maar die zing ik toch net even minder vaak mee nog….Komt ook nog wel…
LikeGeliked door 1 persoon
Tja, een Amerikaan is geen Japanner…
LikeGeliked door 1 persoon
Bepaald niet. Ik was altijd verbaasd over hoe men onder de motorkap de boel aan mekaar had geknoopt. Als je dat dan bij Japanners zag (en nu vrijwel elk goed merk) zat er wel een wereld van verschil in. Overigens qua rijden ook, want een echte Yank was een waar genoegen om mee te toeren. Veel van die meerkleppers uit Japan waren dan weer net even te brommerig…
LikeLike