Vrolijk Kerstfeest

altAqZsGP8AKhoPmCowxKetRB9935Y_F5LXwyC6R49RKJymNatuurlijk, het is een drukke periode, maar de feestdagen zijn weer aangebroken en ik wens u allen toe dat het heerlijke dagen worden, samen met uw geliefden en vrienden. Laat het een ontspannend feest worden, de verandering van donker naar licht, het vieren van uw liefde voor elkaar, of wellicht een geloofsgebonden evenement. Kerstmis is wereldwijd een fenomeen. Wat we precies vieren is voor velen een vraag, voor anderen een weet. Mocht u niet weten wat u aan moet met de gegeven cadeautjes, ruilen kan altijd. Kreeg u niets? Kan zijn dat er dieper liggende oorzaken voor waren. Kerstmis is vooral een feest dat je viert met je ‘loved ones’ toch? En dan zijn presentjes niet eens nodig. Denk ook eens aan de man of vrouw die zich te barsten werkte om een lekker en passend maal op tafel te brengen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOpdat jij het leuk hebt. Geef diegene nog eens een complimentje, dat is vaak meer waard dan een cadeau, maar dat geldt ook voor de chauffeur die als Bob door het leven moet om anderen veilig thuis te brengen. Kerstfeest is ook bedoeld om vrede te brengen onder alle wereldbewoners. Lijkt me een prima plan. Zeker na een jaar waarin we elkaar weer op allerlei wijze naar het leven stonden. Zo hebben de profeten van alle geloven het vast niet bedoeld. Bedenk nu eens dat slechts vrede en overleg kan zorgen voor een plezierige samenleving waarin iedereen tot zijn/haar recht kan komen. Onderdrukking, haat, afkeer en geweld lossen zelden iets op. Kortom, ik wens u allen een fijn, vredig en ontspannen Kerstfeest toe. Na de festiviteiten kom ik weer bij u terug! Bij leven en welzijn natuurlijk…….

Al weer 54 jaar verzamelgek…

TU-104 CCCP42461 at EHAM in the 70'sHoewel ik sinds een jaar of vijf een apart blog onderhoud dat specifiek is gewijd aan mijn verzamelpassie, neem ik toch de vrijheid om ook hier nog eens terug te gaan naar het begin van die hobby. Intussen precies 54 jaar geleden. Op 20 december 1960 schreef ik als jong ventje een plan waarmee ik mijn toenmalige verzameling (buitengewoon bescheiden) een naam gaf en van daaruit samen met een stel jeugdvrienden een club oprichtte die zou leiden tot alles wat ik nu verzamel. Van die club van toen zijn als verzamelaar nog slechts twee leden over. De rest verdween in feite in vergetelheid. Je zou ook kunnen stellen dat ze andere behoeften kregen, hun hart volgden of de maatschappelijke carriere voor lieten gaan. Bij mij was de combi der dingen altijd van groot belang. Ik kon het ook vaak goed combineren en die beslissing uit 1960 om op bepaalde wijze om te gaan met…heeft me zelfs geholpen aan de loopbaan  zoals ik die heb doorlopen tot nu toe. Omdat wij op schaal indertijd al ‘ondernemertje’ speelden en Zaken als creativiteit, marketing, PR en verkoop op becheiden schaal beheersten.
Leo in gele Citigo 1460120_658370900849958_1230431956_nMet de beperkingen die je indertijd had deed je toch wat je kon om alles wat in het echte leven een grote rol speelde te kopieren. Het waren mooie jaren en ze legden een stevig fundament voor het latere leven. Dat je ook met tegenwind van doen krijgt werd er vanaf die datum in 1960 echt wel ingebracht. Niet alles ging van het bekende leien dakje en dat bleek een prima bijscholing. Toch zijn er ook veranderingen gekomen in de beleving. Was ik in eerste instantie nog slechts ‘luchtvaartgek’, de afgelopen decennia is dat toch iets genuanceerd geraakt en zijn de automobiele geneugten van het leven ook van enig belang (..) geworden. Werken in die branche droeg daar niet in de laatste plaats aan bij. Mijn jeugdige interesse voor Oost-Europa, opgewekt door een vriend uit het toenmalige clubje die ‘iets had’ met de Sovjet-Unie en haar luchtvaartmaatschappij Aeroflot, bracht me op enig moment aan boord van een enorme Tupolev 104.

HPIM7861_editedEn die Russische mensen daar aan boord waren zo aardig en gastvrij voor ons kittens, dat ik dat nooit ben vergeten. Toen ‘Pa’ dan ook nog eens Skoda’s ging verhandelen en we op enig moment zo’n auto als ‘bedrijfsvoertuig’ gingen benutten, was de link geboren. Het zou me altijd bij blijven en mijn keuzes voor een belangrijk deel bepalen. En dat alles doordat ik met Oost-Europese vliegtuigen en auto’s altijd iets meer heb gehad dan met bijvoorbeeld een standaard westers type. Het mysterieuze bleef me trekken en dat zorgde ook voor dat deel van mijn kennis wat me nu niet meer kan worden afgenomen. Niet iedereen gaat vanuit zijn hobby richting professionaliteit op de wijze waarop ik dat heb kunnen en mogen doen. 54 jaar geleden allemaal begonnen met een velletje papier, waarmee de verzameling een naam kreeg en mijn mini-museum werd gestart. Soms verzucht vrouwlief wel eens hoe het toch moet als ik er niet meer ben…..tja, geen idee. Misschien dat ik voor die tijd een deel afstoot zoals ik al eens eerder deed met de enorme stapels bladen  op luchtvaartgebied. Je weet maar nooit. Voorlopig neem ik nu een glaasje op mijn professionele hobbyisme, gestart door een ventje waarin ik met enige moeite nog wel mijzelf ontdek. En da tis vaak de kern voor een jeugdige geest toch??

Vliegende tijd…

Amsterdam rondwandeltocht 210807 020Juist in een maand als deze laatste van de maand besef ik me altijd weer hoe relatief het leven is maar ook hoe snel alles lijkt te gaan. Die ooit door Jos Brink beschreven muur tussen leven een dood die bij jeugdigen op grote afstand staat komt steeds sneller dichterbij lijkt het. Al komt dat uiteraard ook omdat we elk jaar weer heel wat leuke dingen doen, bezoekjes afleggen, actief bezig zijn om de uren niet zo maar voorbij te laten gaan terwijl wij zelf kijken naar de groeisnelheid van de geraniums. Als het niet meer zou kunnen is het wellicht te laat, dus hupsakee, genieten maar. Dat kunnen genieten was jarenlang voor mij een best probleem. Wie als werkbij geboren is wordt nooit een echt goede koningin. Pas de laatste paar jaren ben ik daar enigermate toe in staat, al jeuken de handen wel eens als ik weer ergens tegen een potentieel klusje aan loop of ik weer iets zie dat aandacht behoeft. Maar ik geef toe, vroeger was ik nauwelijks bereid om vrije tijd te nemen. Als ik het al deed dan toch gepland in de agenda. Als ik nu kijk naar hoe snel zo’n jaar verlopen is zie ik ook hoe plots het leven over en uit kan zijn.

??????????????????????Dat merk je direct als je terugdenkt aan hen die we intussen verloren. In een jaar tijd, knip met je vingers en je mist weer iemand waar je veel om gaf, of die ooit heel belangrijk was in de wereld om ons heen. Dieren verdwijnen uit je leven, materiele zaken, je gezondheid kan enorm veranderen. Het ouder worden komt met wat gebreken en als je jong bent en de huid glanst van de jeugd, besef je maar nauwelijks dat er ook voor jou een periode zal aanbreken van piepen en kraken. Ook al sport je nog zo hard, die periode breekt een keertje aan. Dat ouder worden brengt ook wijsheid. Althans dat is de theorie. Je steekt van elke ervaring iets op. Maar dan moet je niet puberen op latere leeftijd natuurlijk, want dan loop je alsnog  met je kop tegen een muur als je niet oplet. Ook ik maak niet alleen maar (nieuwe)vrienden. Soms moet je kiezen of kabelen en dan vallen er mensen uit je netwerk waarmee het zo goed opschieten leek. Een leerschool die ik elk jaar weer doorloop, maar waar ik kennelijk weinig van opsteek.

WP_002430De echte vrienden blijven, de vage kennissen verdwijnen. Maar dat deden ze altijd al, dus is ook geen nieuws. Intussen is het 14 december geworden. Nog een paar weken en we starten weer met een nieuw jaar. 2015. Dat is vijftien jaar alweer nadat velen dachten dat de digitale wereld zou vergaan door de overgang van de ene eeuw naar de andere. Er gebeurde vrijwel niks! En we zijn nu alweer zoveel verder dat er een generatie is geboren die niet meer weet waar we het over hebben als het gaat om dat toen verwachtte probleem. Tijd vliegt, en als je ouder bent, elk jaar sneller. Dus maken we maar plannen voor de toekomst met het idee dat we volgend jaar op 14 december wederom in staat zijn te filosoferen over verleden, heden en toekomst. Ik mag wel opschieten, voor ik het weet is het al weer zo ver…

Schrijven; niet altijd even eenvoudig…

BookCoverJaapVanRij_2Al eerder beschreef ik via mijn meningblog de ingezeepte helling die het schrijverschap nu eenmaal (b)lijkt te zijn als je besluit om bepaalde verhalen uit te brengen waarvan jijzelf als auteur overtuigd bent dat anderen het moeten lezen. Dat schrijfproces op zich is voor mij zelf niet zo ingewikkeld. Als ik er echt voor ga zitten, afhankelijk van het onderwerp, schrijf ik zo drie hoofdstukken achter mekaar op. Daarna herlees je dat nog eens, corrigeert en zet soms wat zinnen om. Maar dan is het ook klaar. Hoe meer je moet wijzigen, hoe slechter het verhaal. Als het een verhaal is met veel inhoud, moet je ook research plegen rond feiten. Zit het wel echt zo of is/was het net even anders? Na enige tijd kom je dan tot de ontdekking dat je min of meer klaar bent met je verhaal en dat de afwerking van het geheel moet worden gedaan. Ik geef eerlijk toe dat ik die fase de minst leuke vind. Komt bij dat je het dan moet gaan onderbrengen bij een uitgever of POD-drukker. Als dan de eerste proeve van bekwaamheid op de mat ligt en je jouw levenswerk in gedrukte vorm oppakt is het dan wel weer even opwindend. Je leest in die vorm (of digitaal voor de liefhebber van dat soort schrijfsels) wat je met flink wat inspanning of discipline allemaal uit de creatieve kop en bijbehorend toetsenbord hebt laten vloeien.

Ponboek - Martinairboek Scan10530Familie en vrienden mogen dan vaak even meelezen en dan komen vanzelf de complimentjes. Afbraak van het geheel komt in die kring maar zelden voor. Men zou eens moeten durven…. Volgende fase is de daadwerkelijke verkoop. Bij een beetje uitgever gaat het boek dan ook richting Centraal Boekhuis, Bol.com en AKO/Bruna-ketens. Ter bestelling, lering of vermaak. En wie een leuk boekje schreef mag dan rekenen op verkopen tussen de 50-500 exemplaren. Wie het voor het geld doet kan beter besluiten tot het bedenken van een aardiger en vrijblijvender hobby. Je moet wel Saskia Noort of Heleen van Royen heten om naar de grotere getallen te komen hoor. Specialistische boeken of pure verhalen die komen uit de eigen (vaak zeer gemiddelde) levens van de auteurs hebben het lastig. Of je moet er dan wel zelf mee van deur tot deur gaan om ze ‘weg te zetten’.

Skoda - oerlogo indianentooiGeen BN-er? Dan zijn de kansen klein dat je aandacht krijgt in de media of je moet die publiciteit zelf kopen. Handiger is het dan om op zoek te gaan naar schrijfklussen die worden gesponsord. In opdracht schrijven geeft een stukje zekerheid, op vrijwel elk terrein. Moet je wel binnen bepaalde deadlines kunnen werken. Mijn derde boek is nu net af. Ik moet nu nog schaven en vijlen en dan richting uitgever en markt. Het tweede boek kende juist zijn Engelse vertaling en ging o.a. richting Amazon. Maar de plannen voor het vierde en zelfs vijfde boek dienen zich achter de horizon al aan. Anders van opzet, minder inzet nodig, maar even leuk. Leuke klus voor de donkere maanden van herfst en winter. En als ik dan even niks te doen heb moet ik dat boek wat nu klaar ligt maar eens gaan verkopen….ook hier!

Afscheid van Yde

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJe kon het zo gek niet bedenken of hij wist in een van de vele gevoerde gesprekken wel een link te leggen naar het door hem zo geliefde land Frankrijk. Elk maatschappelijk of politiek probleem in ons land was oplosbaar naar het ‘Franse model’. Daarnaast was hij meer dan goed belezen op veel onderwerpen, spelde de kranten elke dag uit en baseerde zijn mening meer op breedte-informatie dan op emoties. Yde, zeer goede, warme en zo gewaardeerde Almeerse vriend. Man met fysieke en maatschappelijke status, accountant, sportfanaat met een bijna encyclopedische kennis van wie waar wat deed. Vroeg je hem bijvoorbeeld naar een bepaald renpaard uit 1912, kon hij je feilloos vertellen wanneer dat paard waar won, en welke jockey er op zat en beschreef zelfs de bloedlijn van het paard. Hij wist ook echt alles van terriërs, bekeek onze Purdy indertijd alleen al om die reden met groot genoegen. Zijn mening over houding en conditie was voor ons bepalend om het diertje te accepteren als een ‘kanjer’. Immers, Yde had er echt verstand van! Zoals hij dat ook had over het verdwenen maar door hem zo geliefde automerk Panhard. Of over de historie van Europa rond de Eerste Werteldoorlog. Hij was zelf op veel plekken geweest, waar die strijd heftig was uitgevochten.

Panhard Dyna - front Hij was verder wars van negativiteit. Geroddel was aan hem niet besteed. Bekeek de dingen en mensen om hem heen met een positieve en vooral optimistische blik. Ook toen het hem minder goed ging. ‘Het zou allemaal vast helemaal goed komen’. Immers, ‘die doctoren tegenwoordig kunnen wat hoor..’. En het hem van te voren uitgereikte handboek vol wetenswaardigheden over zijn kwaal las hij van voor tot achteren uit en hij kende alle in’s en out’s er van. Ging vol optimisme het ziekenhuis in voor de levensreddende operatie. Helaas, dat pakte alsnog fataal uit. Hij kwam er niet uit, complicaties en zo. Die rot ziekte met zijn gecompliceerde handlangers maakten een onverwacht einde aan het leven van een wijs en vriendelijk mens. Een goede vader, een lieve opa, een geweldige vriend. Als er een God bestaat had die even zijn dag niet of bewees hij of zij weer de ondoorgrondelijkheid van zijn/haar beslissingen.

Vlag 14-7-paradeEen goed mens zo laten sterven, het moest niet mogen. Opmerkelijk genoeg zal ik de 14e Juli, in Frankrijk een dag van viering en parades, niet meer echt kunnen beleven zonder aan Yde en zijn enthousiasme over dat nationalistisch  fenomeen te denken. Zijn voorkeur voor de mars van het Vreemdelingenlegioen, bebaarde lieden met bijlen op de schouders die van evt. vijanden ‘houtjes hakten als het er op aankwam’, was voor hem reden om schaterend van de lach tientallen keren te bekijken. ‘Die Fransen he?!’, het was een gevleugelde uitdrukking. Zijn geliefde Frankrijk, en alles wat er vandaan komt, hij kan er helaas niet meer van genieten. Net zo min als wij dat verdrietig genoeg, kunnen van hem. We gaan hem vandaag wegbrengen. In de polder waar hij al decennia lang woonde. Samen met heel veel familie en vrienden. En we luisteren naar zijn muziek, bedenken wat hij zou doen nu als het een ander betrof. Die besmuikte lach, die blik, maar ook dat respect. En dat laatste verdiende hij zelf als geen ander, om wie hij was! Wat zullen we hem missen….Dag Yde!

Blij met de nieuwe tuin…

???????????????????Op mijn vorige weblog Altijdeenmening maakte ik al eens melding van de wens om af te komen van een 15 meter hoge boom naast  onze voordeur. De aanleiding om daar dit jaar nu eens afscheid van te nemen beschreef ik daar ook al. Na acht weken wachten verkregen we de vergunning van de gemeente om van dat ding af te komen en toen was het zaak om da boel meteen in beweging te zetten. Tijdens het wachten op… besteedden wij onze tijd aan het zoeken en vinden van een betrouwbare partner om dan in een keer de hele tuin aan voor- en achterkant maar eens goed te laten aanpassen.  Dat bleek een leerzaam proces. Een paar aanbieders riepen een prijs, maar kwamen geen blik werpen op wat er moest gebeuren, anderen deden dat wel, namen de maat, luisterden en schreven op, zetten alles op offerte en lieten ons soms schrikken. Laat ik maar even aangeven dat wij voor de totale klus prijsverschillen zagen van bijna 7000 Euri, voor dezelfde werkzaamheden.

WP_004891En dat is iets waar je toch best even over moet nadenken. We gingen met een voordelige broeder in zee. Die deed alles volgens plan, overschreed het budget niet, had de boom bijvoorbeeld in 3 uur gekapt en afgevoerd, en was een dag korter bezig met het verhogen van alle stenen dan gepland. Daarna hadden wij weer een nieuwe en veel ruimere tuin. Groen maakte plaats voor steen, zoveel eenvoudiger bij te houden. Het beste alternatief voor het storten van beton en asfalt…. Ook de verlichting in de tuin moest worden gedaan, daarvoor zochten en kregen we hulp van een goede vriend. Zelf deed ik nog iets met een kwast en een pot tuinbeits, we kochten ons een nieuwe metalen tuinset en vrouwlief bracht alle bloemen en struiken die nog wel stonden weer tot volle bloei. Of was het nu de lentezon die daarbij hielp?! Intussen zijn we nu aan het genieten. Het voordeel van wat we deden is dat we de oude ‘waaltjes’ en keitjes lieten keren, waardoor ze weer als nieuw ogen. Herindeling maakt ruimte en ik heb daardoor al een paar maal meer in de tuin gezeten dan ooit tevoren. Nog even en ik ga het leuk vinden….

WP_005067Nu de andere klussen nog eens oppakken. Wie weet vind ik daar ook wel een handig mannetje (of vrouwtje) voor. Beetje timmerwerk, wat schilderen en nog zo wat. Ik houd wel zelf de supervisie. Enige waar ik goed in ben…nou ja….een van de dingen waar ik….