Al die eerder beschreven werkkringen, branches, of ontwikkelingen in mijn werkzame leven dank ik voor een belangrijk deel toch ook aan wat ik als liefhebberijen en hobbies door de jeugdjaren heen heb ontwikkeld. Ik was ook toen al snel gefascineerd door wat ik om me heen zag in die vroege jeugdjaren en daarbij speelden auto’s, vliegtuigen, trams, etc een grote rol. Daarnaast was in ons gezin (en de familie) het automobiele bestaan een belangrijk onderdeel van het leven. Over onze woonstraat heen kwamen met vrije grote regelmaat de al eerder beschreven vliegtuigen van KLM voorbijvliegen, ik stond er met open mond naar te kijken, en in die drukke woonstraat plus omgeving waren ook altijd auto’s, trucks, motoren en zo meer te zien. Om de hoek was daarnaast de drukke doorgaande Van Woustraat bron van inspiratie.
Al snel kende ik vrijwel elk automerk uit de bol. En vertaalde veel in wat ik aan Dinky Toys en zo meer via verjaardagen of anderszins tot mij nam. De familie moest soms diep in de buidel tasten om mijn wensenlijstje tegemoet te komen. Maar ik was altijd blij met de gulle giften (..) Met veel van de trucks uit die Britse serieproductie reed ik samen met vriend(jes) vrolijk over straat en voerde allerlei opdrachten uit. Stenen in een Leyland Octopus met aanhanger van de bekende stoep in onze straat (een soort versprongen deel van de straat met tredes) naar een ander adres. De wegen voor dat doel met krijt (tot gruwel van de omwonenden) aangelegd. Auto’s van vriendjes vervoeren met mijn Bedford Pullmore dubbeldekker. Logistieke genen. Toen ik mijn oudere broer Rob op enig moment achter elkaar een oorlogsschip en later een straaljager zag bouwen van de toen bekende bouwdoosmerken (Airfix, Revell, Monogram, Lindberg etc) vond ik dat ik dat ook moest leren. En zodoende.
Al snel had ik zelf een vliegveld op schaal opgebouwd dat werd gevuld met aangekochte en in elkaar gezette modellen. Een eigen luchtvaartbedrijf op schaal was zo uitgedacht en met weer wat andere vrienden was een club van gelijkgestemden al snel actief. Onze vloten draaiden professioneel (..) met vluchtschema’s, dochterondernemingen met een holding daar boven, exposities etc. De wereld van de luchtvaart lonkte. Ik zat vaak (met fiets of later brommer) op Schiphol om die toestellen van toen op het oude vliegveld in de Haarlemmermeer te bekijken. De verre oorden die ik via de omroepster hoorde benoemen trokken me enorm aan. Onze miniatuur luchtvaart wereld werd steeds professioneler. Groter ook.
Zelf vliegtuigen op schaal ontwerpen, kleurenschema’s bedenken, reclame opzetten, bladen maken voor de andere leden. Het werd de basis waarop ik veel van mijn latere activiteiten kon laten rusten. Zelfs de naam van mijn latere reclame-adviesbureau zou baseren op de wortels uit die vroegere hobby-jaren. (En dat gold ook voor die vrienden van toen. Een daarvan noemde een holdingbedrijf voor zijn overgenomen echte bedrijf in later jaren naar zijn bedrijfje uit de jeugdjaren.) Velen vroegen zich later af hoe ik zelf tot die naam was gekomen, nou dat was simpel. Gewoon uit de vliegerij op schaal en iets wat ik in 1972 had bedacht. Dat intussen lease-pa in de tweedehands auto’s vooral koos voor het merk Skoda en me daarmee dus besmette heb ik al eens eerder beschreven. Het maakte me tot een ware ambassadeur van de Tsjechen. In de periode van onze miniatuur wereld werden we daarbij ook nog wel eens uitgenodigd door echte luchtvaartbedrijven om een van hun vliegtuigen op Schiphol te bezoeken. We waren daar inmiddels aardig thuis. Dus ook bij de toen toch wat ‘enge’ Aeroflot uit de Sovjet-Unie. Een bezoek aan hun Tupolev 104 die twee keer per week op Schiphol kwam vanuit Moskou hoog op ons verlanglijstje. En op enig moment ingewilligd. Spannend, maar de ontvangst aan boord zodanig dat ik daarna ‘hooked’ was voor die Russische luchtvaart ontwikkelingen. Dat leidde o a ook tot trips naar veel luchtvaartshows….Maar daarover later meer….(Beelden: Archief)
Juist in deze periode van het jaar is het weer de ideale tijd om terug te kijken. Op een bewogen jaar vol nieuwigheden, ervaringen, en in mijn geval ook nieuwe aanwinsten voor het hobbymuseum. Wie veel verzamelt komt nog wel eens iets tegen en in dat geval viel het jaar 2018 niet tegen. Maar ooit, heel lang geleden, op de 20e december van een jaar dat ver weg in de geschiedenis ligt opgeborgen, startte ik officieel mijn hobbygedoetje. Als kind, maar wel al met een missie, een visie en de daarbij behorende doelstellingen. Alles wat ik daarna deed stond op een of andere manier in relatie tot mijn hobbybeleving. Vanuit de miniatuurwereld vertaling zoeken naar de echte wereld buiten en omgekeerd. Ik leerde door die hobby’s mensen kennen die nu nog behoren tot mijn oudste en trouwste vriendenkring en dat is best knap als je bedenkt dat er soms wel meer dan een halve eeuw aan jaren zit tussen de eerste kennismaking en het hier en nu.
Natuurlijk zijn de liefhebberijen iets veranderd van opzet en uitvoering. De dingen die ik in het verleden belangrijk vond, zoals het produceren van zoveel mogelijk zelf gebouwde schaalmodellen, zijn sterk op de achtergrond geraakt, terwijl andere zaken daarvoor in de plaats kwamen. Neemt niet weg dat als ik om me heen kijk in mijn creatieve ruimte, ik zie hoe mijn leven toch deels is verlopen. Keuzes die ik ooit maakte vertaalden zich in wat ik nu zie als de invulling van een deel van mijn levensvreugde. Want voor die liefhebberijen reisde ik tot en met dit jaar heel wat af. Ieder land of stad(je) heeft wel weer iets nieuws te bieden en het moet gek zijn wil ik tijdens de strooptochten niet iets tegenkomen dat ik in de eigen omgeving niet kan vinden. Ook bij de beroepskeuze zorgde mijn liefde voor alles wat vliegt en rijdt voor carrièrestappen die een ander niet zo snel zou hebben genomen. Soms was die keuze minder gelukkig dan op andere momenten, maar geleerd heb ik er veel van en dat helpt me tot op de dag van vandaag met zo’n beetje alles wat ik doe, adviseer of uitvoer.
Zelfs de naam van mijn enige tijd geleden gesloten adviesbureau had een verbinding met die liefhebberijen uit vroeger jaren. Als je ergens het fenomeen creativiteit leert kennen dan toch wel in de branches waar ik mijn brood verdien(de). En dat alles omdat ik heel lang geleden, op 20 december van dat bepaalde jaar, koos voor een officiële status bij dat wat ik daarvoor nog als ‘speeltje’ had gezien. In 2010 vierde ik het feit dat ik nu al 50 jaar lang bezig was met mijn luchtvaarthobby. Dit jaar al weer acht jaar verder. De rest is er later allemaal aan toegevoegd. De beschrijving van al dat verzamelde fraais deel ik nu in groepen op Facebook. Gewoon omdat daar nog meer gepassioneerden rondhobbelen. Of er nog meer te vieren valt laat ik even afhangen van het fysiek. Want een ding had ik indertijd niet voorzien, dat juist in het jubileumjaar soms een kinkje in de kabel zou kunnen zorgen voor wat onzekerheden. Daar dacht ik indertijd als jong kind niet over na. Er moest een ‘bedrijf’ worden geleid…….En jullie beste en lieve lezer(s)essen, zelf ook lang geleden een geapssioneerde visie gehad die je nu nog nastreeft en die je wel of niet datgene bracht waar je indertijd voor ging? (Afbeeldingen: Yellowbird collectie)
Onlangs trakteerde ik mijzelf weer eens op een ‘mannendagje’ zoals ik het zelf noem. Dan gaat een mens als ik niet naar een of ander stadion om daar naar voetballende lieden te kijken hoor. Nee, ik vertrek dan naar het grote vliegveld in mijn achtertuin, dat bij de meeste mensen bekend is als Schiphol. Die wereldluchthaven ligt zo dicht bij onze woonstek dat ik er dagelijks mee geconfronteerd word. Maar ooit ben ik besmet geraakt met het spottersvirus en dat ben ik jarenlang intensief wezen uitzieken. Gewapend met een camera, een opschrijfboekje, en in die latere jaren een luchtvaartontvanger en verrekijker. Heerlijk om dat weer eens te doen. Het komt er domweg te weinig van. In mijn jeugdjaren werd ik al getrokken door dat bekijken van vliegtuigen. Die dingen kwamen indertijd nog wel eens recht over de stad heen als ze gingen landen of juist waren opgestegen en het geluid trok mij als jong mens richting de basis waar al dat spul opereerde. Ik ging eerst op de fiets die kant op.
Zette die dan tegen de heg voor de startbaan neer, klom op de stang van het tweewielige ding en keek naar de vliegtuigen die daar vertrokken of landden. Het was een warm bad al was het best wel eens fris. Later ging ik dan met een kaartje richting de promenades langs het toenmalige platform en deed enorm veel indrukken op. Maakte de laatste propellervliegtuigen mee, de eerste jets, genoot van de geluiden, droomde weg bij het idee dat die kisten naar de meest uitheemse bestemmingen vlogen. Teheran, Ceylon, New York, Helsinki en zo meer. Allemaal op de fiets, later bromfiets. Ik was daarmee best een buitenbeentje want zelfs uit de kring vrienden die aangaven gek te zijn op vliegtuigen waren er maar weinigen die zo gek waren om in januari met me mee te gaan naar de luchthaven als daar sneeuw lag. Of tijdens het Gouden huwelijk van Juul en Benno toen heel wat buitenlandse gasten per vliegtuig arriveerden op Schiphol en dat deden met vliegtuigen die je normaal nooit zag.
