Categorie archief: Persoonlijk

Selectief geheugen

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Geen categorie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties

Douglas DC-2 KLMVoor iemand als ik ben, is het onthouden van zaken uit een lang geleden verdwenen verleden soms lastiger dan voor andere mensen. Ik beschreef al bij een eerdere gelegenheid de bijeenkomst met vroegere jeugdvrienden die me allerlei namen noemden van lieden die bij mij allang in een zwart gat waren verdwenen. Maar ik kon wel weer feilloos opnoemen welke auto’s in welk jaar in dienst kwamen bij het tegenover ons huis gelegen garagebedrijf en ook welke vliegtuigen er op welk moment over onze straat heen richting Schiphol toerden. Het is maar waar je interesses liggen. Zo ging het mij ook vaak in werksituaties. Ik ben meer een werkbij dan een dartelende koningin met aanmatigende luxe streken. Werk gaat voor het meisje en vrouwlief weet wel dat ik dat al die jaren zeer letterlijk nam. En dus doet zich in dat geheugen ook op dat punt het zelfde verschijnsel voor. Ik heb kennelijk een delete-knop voor zaken die ik als onbelangrijk of triviaal afdeed indertijd, maar weet me andere dingen nog tot in detail te herinneren. Mensen die mij een streek leverden kunnen dus soms rekenen op volkomen vergeving, domweg omdat ik niet meer weet WAT ze me flikten, anderen zullen geen rustig moment meer genieten als het aan mij ligt, zij lagen dwars op de koers die ik voer richting het doel van de taak waarvoor ik was gesteld.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Daarbij ken ik ooit een vrij  groot loyaliteitsgevoel en stelde ik dat vaak in dienst van hen die boven mij waren aangesteld. De taak werd uitgevoerd, door roeien en ruiten, en dat wordt je dan best wel eens nagedragen. Maar no hard feelings s.v.p., zelden was iets echt persoonlijk bedoeld hoor….. In het derde boek wat ik nu aan het schrijven ben komt dit soort zaken ook voorbij. Ik merk aan mijzelf dat ik vrij afstandelijk kan schrijven over zaken die voor anderen wellicht als heel vervelend zijn overgekomen. Ik noem het maar een typisch gevalletje ‘bijkomende schade’. Hoe ik nu toch tot deze filosofische benadering van mijn selectieve geheugen kom zit hem in iets eigenaardigs wat me onlangs overkwam. Ooit werkte ik als jonge vent op Schiphol. De branche kent inmiddels grote veranderingen, ik ben er in 1977 uit vertrokken. De wereld van de vierwielers trok me nog meer dan die van de gevleugelde vrienden. Maar die vroegere concullega’s organiseerden een erg aardige reunie voor oud-managers uit die periode en wij kwamen onlangs bij elkaar. Ouder geworden, soms ook wijzer, en zeker in zijn algemeenheid fysiek een stukje zwaarder. Gezellige sfeer, dikke verhalen, soms verrassende zaken.

Leo in Amerikaanse cabrio 943796_583576648329384_1910982529_nUit alle aan de lange stamtafel georeerde verhalen bleek dat bij sommige figuren wrok leefde t.o.v. anderen. Ook mij viel dit ten deel. Na 40 jaar! Dan moet het wel heel erg zijn geweest. Maar ik heb geen benul waar de man in kwestie het over had! En een deel van de door hem aangehaalde en in zijn frustratie meespelende hoofdrolspelers van toen is gaan hemelen of geemigreerd, zoek dan je gelijk maar even… Nou ik niet hoor. Het zal wel. Wat ik niet meer weet kan nooit zo erg geweest zijn, en als je na vier decennia nog niet over de frustratie heen bent ben je wat weinig buiten geweest. Mijn leven is verder gegaan, mijn wereldbeeld duidelijk vergroot en Peyton Place niet mijn favoriete serie. Hoe heetten de hoofdrolspelers daarvan ook al weer….? Kortom, wat zei of deed jij op 23 augustus 1975? En wat op 3 december van datzelfde jaar? Als je dat nog weet vind ik het knap. Bij mij is de delete-knop daarvoor allang geleden ingedrukt. Had allemaal vast niks met het werk te maken. En dat vind ik toch het belangrijkste…..

Serieuze vriendschappen

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Geen categorie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties

1353441374_0434f15c4eIk beschreef vast al eens eerder hoe ik aankijk tegen het fenomeen vriendschap. Dat is iets om te koesteren. Het waarom zit in de verklaring dat je familie gratis cadeau krijgt bij je geboorte, maar vrienden vooral zelf kiest. En dan moet het klikken van beide kanten. Echte vrienden zijn er niet alleen om plezier mee te maken (al is dat een prima bijkomend pluspunt) maar je moet ook verdrietjes of angsten kunnen delen. Je moet laagdrempelig zijn naar elkaar en geen al te hoge eisen stellen aan wat een vriendschap zoal voorstelt. Ideaalbeelden bestaan niet, wensen en verlangens wellicht. Je moet overeenkomsten met elkaar hebben, maar zeker ook verschillen van inzicht. Oppervlakkigheid is mogelijk, mits dat voor beide partijen voldoende grond is met elkaar verder te gaan.

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Vrijwel iedereen zal het met me eens zijn dat je in de loop van de jaren ontdekt dat sommige vrienden dat gevoel wat je hen schenkt of van hen verwacht te krijgen, beschamen. Dan blijken vrienden geen echte, maar meer kennissen. Ook leuk, en daar hebben we er met zijn alleen vaak veel meer van. Die vriendschappen zijn er om gekoesterd te worden. Onderhouden ook, en dan niet alleen met de agenda in de hand. Soms is dat lastig, we hebben het allemaal druk, we willen ook nog een sociaal leven met buren, collega’s, familie en zo meer. Maar echte vrienden snappen dat dit wel eens kan leiden tot iets lossere teugels. Bij anderen verhoog je de status operandi als er iets is wat aandacht vraagt of een arm om schouders. Ik koester mij in de gedachte  in de loop van de jaren een reeks echte vrienden te hebben opgedaan. Mensen met of bij wie ik me lekker voel, die ik om me heen wil, en die me het gevoel geven mijn mallotigheden en passies te accepteren om wie ik ben en wat ik voor hen beteken. Dat is wel iets anders dan gezellig koffie drinken alleen. Waarom dit zelfde bij familieleden soms zo ingewikkeld is? Ik weet het niet echt. Valt me op dat binnen sommige families de relaties onderling lijken op liefdevolle vriendschappen, terwijl er bij anderen vaak sprake is van haat en nijd of complet minachting van de bloedbanden. Wellicht is het typisch Nederlands.

HPIM7868_editedOok familiebanden moet je (willen) onderhouden en daar tellen dan de zelfde voorwaarden bij als die gelden voor die hier door mij bejubelde vriendschappen. Wat ik wel aardig vind is dat je ook in de moderne tijd via de bekende media aardige vriendschappen kunt opbouwen. Bloggen leidt bijvoorbeeld soms tot heel mooie dingen en je houdt er af en toe gekoesterde relaties aan over. Ook hoor ik wel eens dat mensen die elkaar via een van de bekende digitale en sociale netwerken hebben leren kennen, ook irl aardig door een deur kunnen en daaraan een vriendschap voor het leven overhouden. Vriendschap komt in vele vormen. En daarmee sluit ik het thema maar even af. Hebben jullie ook vriendschappen die je elke dag nog koestert? Waar je blij mee bent of vrolijk van wordt? Die je niet ziet als verplichting? Vertel, vertel……

Blij met de nieuwe tuin…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

???????????????????Op mijn vorige weblog Altijdeenmening maakte ik al eens melding van de wens om af te komen van een 15 meter hoge boom naast  onze voordeur. De aanleiding om daar dit jaar nu eens afscheid van te nemen beschreef ik daar ook al. Na acht weken wachten verkregen we de vergunning van de gemeente om van dat ding af te komen en toen was het zaak om da boel meteen in beweging te zetten. Tijdens het wachten op… besteedden wij onze tijd aan het zoeken en vinden van een betrouwbare partner om dan in een keer de hele tuin aan voor- en achterkant maar eens goed te laten aanpassen.  Dat bleek een leerzaam proces. Een paar aanbieders riepen een prijs, maar kwamen geen blik werpen op wat er moest gebeuren, anderen deden dat wel, namen de maat, luisterden en schreven op, zetten alles op offerte en lieten ons soms schrikken. Laat ik maar even aangeven dat wij voor de totale klus prijsverschillen zagen van bijna 7000 Euri, voor dezelfde werkzaamheden.

WP_004891En dat is iets waar je toch best even over moet nadenken. We gingen met een voordelige broeder in zee. Die deed alles volgens plan, overschreed het budget niet, had de boom bijvoorbeeld in 3 uur gekapt en afgevoerd, en was een dag korter bezig met het verhogen van alle stenen dan gepland. Daarna hadden wij weer een nieuwe en veel ruimere tuin. Groen maakte plaats voor steen, zoveel eenvoudiger bij te houden. Het beste alternatief voor het storten van beton en asfalt…. Ook de verlichting in de tuin moest worden gedaan, daarvoor zochten en kregen we hulp van een goede vriend. Zelf deed ik nog iets met een kwast en een pot tuinbeits, we kochten ons een nieuwe metalen tuinset en vrouwlief bracht alle bloemen en struiken die nog wel stonden weer tot volle bloei. Of was het nu de lentezon die daarbij hielp?! Intussen zijn we nu aan het genieten. Het voordeel van wat we deden is dat we de oude ‘waaltjes’ en keitjes lieten keren, waardoor ze weer als nieuw ogen. Herindeling maakt ruimte en ik heb daardoor al een paar maal meer in de tuin gezeten dan ooit tevoren. Nog even en ik ga het leuk vinden….

WP_005067Nu de andere klussen nog eens oppakken. Wie weet vind ik daar ook wel een handig mannetje (of vrouwtje) voor. Beetje timmerwerk, wat schilderen en nog zo wat. Ik houd wel zelf de supervisie. Enige waar ik goed in ben…nou ja….een van de dingen waar ik….

Achter je geld aan…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

AdvokaatHet bestaan van een kleine zelfstandige, wat ik met mijn adviesbureautje toch ben, gaat vaak niet over financiele rozen. Niet alleen omdat door de crisis veel opdrachtgevers op het gierige af boven op hun budgetten zijn gaan zitten. Maar ook omdat ze door diezelfde crisis uiterst slecht betaalgedrag zijn gaan vertonen. Was het vroeger soms zo dat je binnen twee weken de jou toekomende gelden kon bijschrijven, tegenwoordig ben je al blij als men binnen twee maanden betaalt. Dat is lastig, want in mijn verlengde zit een keten van relaties die van alles en nog wat moeten doen of produceren als ik met mijn ongekend juiste en creatieve adviezen aan de slag ben geweest. Ook die lui sturen facturen en willen hun geld. En omdat ik later betaald krijg, verleg ik de financiele lasten daarvoor weer naar mijn crediteuren. Ben ik daarbij de enige? Vergeet het maar! De meeste bedrijven, maar zeker ook overheidsinstanties  houden er een bijzondere moraal op na als het gaat om betalen voor bewezen diensten. Sommige overheden nemen er vier tot zes maanden voor om hun betalingen te doen. Als ze die al doen, want door die lange termijnen verliezen ze soms ook het zicht op facturen en betaalopdrachten. Dat is heel vervelend. Zeker als je hoort dat de regering meer aandacht wil geven aan het zgn. mkb in ons land (en NEE, dat schrijf je niet met hoofdletters..), daar zelfs extra geld voor heeft vrijgemaakt. Het mkb heeft het daardoor dus lastig. En mensen in die hoek moeten dan maar zien hoe ze de huur betalen.

DecemberdipOmgekeerd moet je bij de overheid niet aankomen met een betalingstermijnvan zes maanden voor bijvoorbeeld de BTW-aangifte of je inkomstenbelasting. Of je maar meteen wilt aftikken! Ongelijke verhoudingen. Is er iets te doen aan die slechte betaalmoraal? Jawel hoor, ik ben redelijk strak in de leer. Als men niet op tijd betaalt schrijf ik een aardige mail, gevolgd door een iets minder aardige brief. Ik bel nog een keer en als er dan weer geen geld volgt gaat de vordering naar mijn juristenvriend die er even een stevig verhaal achteraan stuurt. Wie dan wederom niets van zich laat horen staat een maand later voor het hekje bij de rechter. En ga er maar van uit dat die de crediteur (mij) in dit geval altijd gelijk geeft. Want wie iets koopt moet betalen, wie iets afneemt ook. En als je niet laat weten het niet eens te zijn met de vordering (binnen vijf dagen na ontvangst factuur) staat buitengewoon zwak als het aankomt op veroordelingen tot dwangbetalingen. Kortom, het is soms sappelen in dat zelfstandigenbestaan…..en dan niet alleen omdat je alles zelf moet doen….je zult maar een mand vol klanten hebben……:) Overigens betalen de meeste klanten gewoon op tijd hoor. Zijn allemaal fatsoenlijke lieden natuurlijk!

Amsterdam – lawaaiige liefde!

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Persoonlijk, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 4 reacties

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKijk, als ze me vragen naar de leukste of mooiste steden in de wereld, noem ik er snel een aantal op, maar begin steevast met mijn eigen woonstede Amsterdam. Om dat gevoel voor die stad te blijven laden loop ik er elke week een dagje uitgebreid doorheen. Kilometers lang, dwalen door straten en stegen, langs grachten en vaarten, in Zuid, Oost, Centrum of Noord. Het maakt niet uit, Amsterdam is vrijwel overal leuk en aantrekkelijk. Al was het maar doordat ondanks pogingen van megalomane stadsbestuurders en de eventuele vijanden van ons volk,  een belangrijk deel van de historische bebouwing is blijven bestaan. Soort toeristische trekpleister dus ook die je elders in het land nog wel wat gekopieerd ziet qua panden of grachten, maar zelden op een schaal zoals de hoofdstad die kent. Als je er echt op loop zou je van elk pand langs de grachten of tussenliggende straten en pleinen foto’s kunnen schieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb er intussen duizenden verzameld, de digitale camera’s zijn geduldig. De stad kent uiteraard ook zo haar nadelen. Zo is het er vaak rommelig, is het straatbeeld zonder uitzondering chaotisch al was het maar door de nu al bijna een eeuw durende verbouwingen en zgn. verbeteringen aan het wegennet. Amsterdam is ook een lawaaiige stad. Het verkeer is daar voor een deel debet aan en dat verkeer is intensief. Zeker in het centrum heb je de overlast van het wegverkeer, de brommertjes, de trams en soms zelfs het rondvaartverkeer.  Gillende mensen en bellende fietsers, blaffende honden en kakelende mensen, opgeteld kom je soms op 90db en dat is best veel. Zal voor bewoners van dat deel van de stad vast niet altijd meevallen. Ik weet nog dat wij daar zelf leefden en de kopjes soms in de kasten rammelden als er weer eens een tram of vrachtwagen voorbij kwam. Dat is in de buitenwijken van deze stad een stuk beter. Wij kennen plekken die stiller zijn dan sommige dorpen, en dan ben je toch echt nog in de drukkere gebieden van de stad. Mooi afgelegen, maar zo aangelegd dat het geluid wordt afgeschermd. Mensen zitten daar gewoon voor de deur met een boek in de zon, soms met een bakkie er bij, en merken niets van al dat verkeer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANee, Amsterdam is geen algeheel stiltegebied en dat is soms best jammer. Maar ja, met een halfslachtig stadsbestuur dat wel veel praat over het milieu maar de inkomsten uit de parkeergelden niet wil missen kom je nooit tot ee n echt drastisch afsluitprogramma.    Zou je dat wel doen werd de leefbaarheid sterk vergroot en zouden er heel wat minder mensen betrokken raken bij verkeersongelukken. Kwestie van willen, maar daar durven de vaak links-progressieven in deze stad niet aan. Geld is een belangrijke smering voor de economische motor die ook voor deze lieden niet meteen als vervelend wordt ervaren. Amsterdam is dus een prachtstad, het is er heerlijk wonen op sommige plekken, je ziet er altijd wel iets leuks, het leeft er, bruist, maar soms is al dat geluid wel wat veel. Dan ben je weer blij in je eigen vertrouwde hofje te zitten waar het voorbij rijden van een auto al een evenement is. Maar waar het wel lekker stil is. Heerlijk…

Opnieuw beginnen?

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk, Prive • Getagd , , , , , , , , • 11 reacties

1414344+s(120!x120!)Stel je nu eens het volgende voor. Je moet omdat je huisarts er mee stopt om welke reden ook, op zoek naar een nieuwe. Praktijk wordt gesloten en de zoektocht naar een vervangende arts levert een ‘hit’ op. Paar straten verderop, aardig man of vrouw, en je gaat naar een intakegesprek. Dan zegt de arts, ‘ kleedt u zich maar even uit’.  Het waarom ontgaat je. Maar goed je gehoorzaamt en staat even later in je blote vel voor de nieuwe dokter. Die pakt jouw oude en door de vroegere huisarts overgedragen patientenkaart in zijn ene hand en begint met zijn andere alle onderdelen van jouw unieke lijf te onderzoeken. Mompelt de man/vrouw wat, schrijft het nodige op. Daarna mag jij je aankleden. Bij het vervolggesprek constateert de arts dat er veel achterstallig onderhoud zit aan jouw lijf, dat je op dieet moet, dat je tenen krom staan, je rug een scheefte vertoont, dat je conditie ver te wensen overlaat. Maar dat jullie er samen wel uit gaan komen. Hij schrijft je een diepgaande behandeling voor waarbij de huisarts zelf het voortouw zal nemen. Hoe zouden we ons dit laten welgevallen denk je? Niet? Boos? Overdonderd? Vreemd? O, je dacht dat niet voor kwam? SpuitNou dan moet je eens terugdenken aan wat je overkomt/kwam toen/als je van tandarts wisselt(de). Die lui zijn gek op overnieuw beginnen is mij wel gebleken. Elke keer dat ik om welke reden dan ook (vaak verhuizing) wisselde van ‘smoelensmid’ bleek de voorgaande tandarts er een potje van gemaakt te hebben, ook al was op die behandeling van die vroegere tandarts weinig tot niets aan te merken vanuit het standpunt van mijzelf als patient. Maar het lijkt wel alsof men omzet wil genereren door telkens opnieuw zaken te gaan doen die de concullega ook al deed maar kennelijk niet goed genoeg. Wat ook zo aardig is; bij elke wisseling van tandarts bleek mijn oude dossier een tijdje lang spoorloos. Tja, dat een nieuwe tandarts dan zijn/haar eigen conclusies trekt is logisch. De arts die ik nu heb heeft me al heel wat pijn gedaan en daarmee mij gebit weten te redden. Alles in de mond, op een kies na, is nog steeds helemaal echt en origineel. Maar ze komt op een leeftijd dat je je afvraagt hoe lang nog….. Ik kijk niet uit naar een nieuwe kennismaking met een volgende collega van haar. Komende donderdag ben ik weert te gast voor mijn jaarlijkse controle. Als ze dan maar niet haar pensioen aankondigt…

Moederdag

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties

Foto's mei 2008 020Het valt me niet mee om de draad weer op te vatten mensen. U wilt me wel vergeven. Een maandje ongeveer was mijn vorige blog, Altijdeenmening, stil. Oorzaak toch vooral de technische situatie die ik niet kon oplossen. Geen helpdesk, forum of expert bleek in staat om me bij mijn oude blog te laten komen via mijn nieuwe hardware. De aloude XP-computer had me gewoon kunnen laten doorwerken, maar de bedreigingen from outer space maakten dat ik dat niet echt durfde. Dan is het jammer dat je niet even langs kunt bij een paar slimme ouders die je kunnen helpen met je problemen. Zoals heel veel jongere mensen wel kunnen. Ik ken er een paar die hun ouders hoog in het vaandel hebben zitten. Bij mij zijn die ouders al enige tijd op een nog hoger niveau te vinden. Ergens boven de wolken. Nu was de band nooit zo warm, het zal met het verleden van beide mensen van doen hebben gehad, maar het zorgde er voor dat ik weinig op had met het fenomeen moeder- of vaderdag.  Zeker mijn moeder was niet iemand die met een bloemetje genoegen nam. Ze verwachtte iets bijzonders en wat ik op school zoal onder druk van de situatie in elkaar flanste vond ze meestal maar niks. De meeste teken- of plakwerkjes, dan wel zelf geboetseerde asbakken, verdwenen al snel uit de kamer. Ze schaamde zich er voor denk ik. Ligt daar wellicht de kiem voor mijn latere afkeer van handenarbeid? Moederdag en het equivalent voor vaders werd in mijn leven dus uitgebannen. Weggestopt, ik wilde en wil er niks mee te maken hebben.

1912 - lady_posing_feb16th1912Vrouwlief kreeg en krijgt heus haar aandacht wel op andere dagen en dan komt het vaak spontaner over dan op deze dag, waarop de bloemen 25% duurder zijn dan normaal, de files ook langer en het opzitten en pootjes geven een verplicht nummer. Overigens gun ik iedereen een geweldige relatie tussen moeder en kind hoor. Zo hoort het natuurlijk te zijn. Maar laten we wel zijn, die speciale dagen zijn niet zo maar spontaan ontstaan, nee, ze zijn net als Valentijnsdag en dat soort gelegenheden, bedacht door de commercie die er dan ook weken lang voorafgaand aan de bijzondere dagen stevig op inzet je over te halen nu eindelijk eens dit of dat aan moeder te gunnen. Ik voerde dus ook voor mijzelf in dat ik absoluut en onder geen beding ook maar iets voor mijn vaderdag wilde hebben.  Die traditie heb ik dus in de familie gebracht en zal nog even door de volgende generatie worden voortgezet. Ook ik kreeg uiteindelijk allerlei goed bedoelde op school gemaakte rommel. Pakte het aan, bedankte er voor en legde het ergens weg. Gelukkig was er een vrouw die het daarna keurig op heeft geborgen zodat enige eerbied voor dat geknutsel nog werd gegeven. Want daar zijn moeders voor. Om de boel in een gezin echt goed en liefdevol te laten verlopen. Zullen we dat dan maar koesteren? En elke dag van het jaar vieren? Behalve op die ene dag die de winkeliers ons zo graag willen opleggen? Ik wens u allen een fijne dag toe….