Precies een eeuw geleden overleed op 31 – jarige leeftijd Rudolph Valentino. Een filmheld die zijn weerga niet kende en door veel vrouwen als sekssymbool werd gezien zonder dat ze ‘s-mans stem ooit maar hadden gehoord. Zijn bijnaam was ‘De grote minnaar’, maar in andere kringen werd hij verguisd omdat hij als man in zijn vele filmrollen veel te ‘vrouwelijk’ zou overkomen. Valentino stamde uit Italie waar hij in 1895 werd geboren. Zijn moeder was Frans, zijn vader Italiaans. Een jonge leerling die weinig belangstelling had voor de leerstof maar veeleer uitblonk in fantasie en een grote interesse in mooie boekverhalen. Voor de dienstplicht werd hij geweigerd omdat hij fysiek niet voldeed aan de eisen die men stelde t.a.v. recruten. Hij ging dus maar studeren en deed dat in Genua waar hij agrarische wetenschappen tot zich nam.
Later leerde hij dansen en pakte net voor WO1 uitbrak het stoomschip richting de VS. Hij hield zich in leven door het aannemen van allerlei flutbanen als bordenwasser of tuinman. Later kreeg hij als dansinstructeur werk en kwam kortstondig in dienst bij een operettegezelschap. Na een verhuizing richting San Francisco ontmoette hij iemand die hem aanraadde rollen te zoeken in (stomme) films. Dat lukte. Hij kreeg bijrolletjes als gangster (hij was tenslotte Italiaan..) en trouwde met een vrouw die Cherokee-bloed in de aderen had stromen. Dat bloed bleek vooral lesbisch en zij vond zijn mannelijke verlangens maar niks. Tijdens de huwelijksnacht stond hij al snel op de gang van het hotel waar ze verbleven. Het huwelijk duurde dus maar kort.
Een tweede huwelijk was met een kostuumontwerpster die weer de geliefde was van een toenmalige actrice, Alla Nazimova. Uiteindelijk kwam Valentino via via binnen de aandachtkring van scenarioschrijfster June Mathis en regisseur Rex Ingram. En rolde hij in de later zo bekende hoofdrollen. Hij speelde een versierder van de zuiverste soort en toen men zijn populariteit wilde vergroten maakte hij toernees naar o.a. Europa waar hij als held werd ontvangen. Intussen was zijn tweede huwelijk ook weer op de klippen gelopen en kreeg hij een relatie met de toen ook al zo bekende actrice Pola Negri. Valentino bleef een bijzondere acteur. De tijd van de sprekende film ging aan hem voorbij. In 1926 werd hij opgenomen in een New Yorks ziekenhuis waar hij werd geopereerd aan een maagzweer. Dat leidde echter weer tot buikvliesontsteking waaraan hij uiteindelijk acht dagen later overleed. En beetje mysterieuze man die zowel op het witte doek als in zijn priveleven genoot van vrouwelijke aandacht. Maar die dat zeker op dat zwart/witte doek zwijgend deed. En wellicht dat hij daardoor wel zo’n fenomeen werd en bleef… (Beelden: Internet)
Ik weet niet hoe het de diverse lezers en lezeressen vergaat als ze eenmaal in bed van bewust naar onbewust overgaan en een fase van slapen bereiken die tot dromen leidt, maar bij mij is die fase soms buitengewoon heftig. Alsof Netflix ook een programma kent dat mijn geest in ruste helpt om spanning en sensatie op te roepen die me bij wakker worden aardig de adem beneemt soms. Is dat iets specifieks voor mij of komt het ook bij anderen voor?! Als je even op Google kijkt zie je direct dat een dromer zeker niet uniek te noemen is. Sommige mensen maken de meest fijne dingen mee in hun dromenland. Vrouwen vaak romantischer dan wij mannen. Net als bij de vroegere seksescheiding is bepaald houden vrouwen van avonturen met prinsen op witte paarden die hen lokken in kastelen vol bedienend personeel en minnaars die hen verwennen op een wijze die het normale leven meestal niet in zich heeft. Mannen beleven vooral andere avonturen.
De een is vechtend en rollebollend bezig om de straat te beveiligen, een ander zweeft over daken en kijkt in andere buurten rond. Mensen dromen dat ze tijdens een bedrijfsspeech ineens in hun nakie staan en anderen vallen in het water. Mijn dromen bewegen zich veel in het umfeld van vroeger werk. Met name een specifieke periode, waarover ik in mijn vervolgverhaal nog zal vertellen, waarin de emoties vaak heel hoog opliepen komt telkens weer terug. Soms vermengd met actuele dingen, maar wel een herhalend fenomeen. Sommige dromen ben ik bij het wakker worden snel vergeten, anderen blijven hangen. En dat weer leidt tot een zekere dufheid omdat het gedroom me vast weet te houden en doet nadenken over kennelijk slecht verwerkte emoties. Al ligt de bewuste periode dan ook al dertig jaar achter me. Dan nog.
Een specifieke droom is me uit het verleden altijd bijgebleven al heeft die niks met werk van doen. Een vliegtuig dat op ons vroegere ouderlijke huis neerklettert en op het dak blijft liggen. Ik zie het in de droom dan van afstand en bedenk me dat er mensen maar ook huisdieren in dat pand moeten zitten. En als ik dan naar binnen en boven loop kom ik bekenden tegen die gewoon doorleven en niet willen geloven dat op het dak een brandend vliegtuig te vinden is. Ik zoek de dieren. En die lopen constant voor me weg. Ik krijg ze niet te pakken. Zo frustrerend…. Noem het maar geen bijzondere droom. Zeker als je bedenkt dat ik hem al drie keer in verschillende vormen heb mogen beleven. Frustraties alom. Vermoedelijk toch een al te grote zorg om have en goed. Maar in veel situaties ook zeer vermoeiend. En hoe gaat het jullie op dit punt zoal? Intense of oppervlakkige dromer? Van de warme of de avontuurlijke soort???
Altijdmijnmening 