Categorie archief: Algemeen

Manusje…

Manusje…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vw-bus-t2-hoo-xn2858-spl-0968-scan10594.jpg

Al eens eerder heb ik hier beschreven hoe mijn beroepsmatige leven verliep. Als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar constateren dat ik door de bedrijfstakken waarin ik verkeerde nooit in saaiheid de dagen heb doorgebracht. Integendeel. Het ‘doel’ heiligde de middelen en met inventiviteit en inzetbaarheid op alle takken van dienst kon je van jouw functie een veel interessantere maken dan andere mensen deden of doen die zich in een hokje verschansen. Ik leerde er ook waanzinnig veel van. Immers service verlenen hoorde bij al die takken van dienst boven aan het prioriteitenlijstje en aangezien ik vaak met chefs van doen had die dit principe zelf ook huldigden werd er heel vaak buiten de lijntjes gekleurd om gestelde doelen te bereiken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1904.png

Als kantoorpersoneel even een vliegtuig laden als er een spoedzending mee moest, geen probleem. Moest een klant een spoedorder ontvangen maar was er even geen chauffeur beschikbaar, dan stapte je zelf achter het stuur van bestelwagen of truck en reed als ware professional het land in. Het versnelde processen, vergrootte de klanttevredenheid en je had ook even contact met de mensen die normaal aan de telefoon met je converseerden. Op Schiphol ging dat zo, maar zeker ook in de automotive. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst bij het dealerbedrijf waarover ik al eerder schreef binnenstapte en tegen de middag van mijn eerste werkdag vernam dat er vier nieuwe auto’s moesten worden opgehaald bij de importeur.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 4-s100-8110zh-0773-soesterberg-o-03-scan10076.jpg

Men had net een man tekort, dus…. Uiteraard ging ik mee. Kwam die eerste werkdag daardoor later thuis dan gepland, maar had wel meteen door hoe de dingen in elkaar staken. Dat bleef zo doorgaan. Niet bang zijn om zelf een auto te poetsen of de showroom even goed op te tuigen als de mensen die dat normaal altijd deden waren verhinderd. Met die mentaliteit ging ik ook het importvak in. Gewoon je gevoel volgen. Niet bang zijn voor smerige handen ook al was de organisatie daar dan weer wel zo dat men dat niet meteen van je vroeg. Toen ik een kwart eeuw geleden voor mijzelf startte was duidelijk dat een stapje extra me goed verder kon helpen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: actie-b-en-l-zondat-220407-024-2.jpg

Dus organiseerde ik een grote braderie voor een Amsterdams winkelcentrum liep ik daar zelf de bewuste dagen rond om te helpen en ook om de folders vooraf rond te brengen in de buurt. Ook in de bladenmakerij moest je niet bang zijn om een stapje meer te doen. Heel wat afgereden in die tijd, voor interviews, geregel met lokale journalisten, adverteerders en zo meer. Het zat in de man, een manusje-van-alles. Absoluut hoogtepunt? Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt, ik deed in de jaren zeventig ook een stuk chartering. Op vliegveld Beek bij Maastricht. De theorie was simpel, lading uit Hong Kong moest door een ploeg mensen worden overgezet op speciale pallets (platen waarop je lading kunt bergen) die pasten in de DC-8-62CF die wij inhuurden voor vervoer van dit spul naar Lagos in Nigeria. Ook lading uit trucks (Frankrijk) moest dan worden toegevoegd en dat spul voorzien van de benodigde documenten via douane en afhandelaar op tijd in die DC-8 zien te krijgen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1010424.jpg

Met hard werken (mijn toenmalige chef Ruud deed vaak stevig mee..) kregen we dit meestal voor elkaar. Tot die ene keer dat de lading klaarstond maar er geen DC-8 verscheen maar een Boeing 707Cargo. Dat was een vervelende verrassing, want dan pasten de geprepareerde pallets niet. Die moesten dan worden ‘afgebroken’ en opnieuw opgebouwd. En laat het grondpersoneel nu net in de kantine genieten van friet met knakworst…. Mijn assistent/vriend Victor en ik deden het dan maar zelf. In onze kantoor-outfit. Maar we verzetten bergen werk. Later namen de volgegeten Limburgers het werkje over. Wij keken tevreden toe. Want de machine ging op tijd weg en we bespaarden ons bedrijf en de (grote) klant veel geld. Het is deze mentaliteit die ik nog steeds in me voel. Leeftijd doet niet ter zaken. Het werk moet gedaan en de klant tevreden gesteld…..Alleen….waar zijn die klanten??? Hoe dan ook, ik kijk tevreden terug. Jullie ook???(beelden: archief)

1991 ….

1991 ….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Boeken en tijdschriften • Getagd , , , , , , , , , , , , , , • 6 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-3-img_5874.jpg

Bij toeval ontving ik onlangs een stel krantenknipsels uit 1991. Het hoofdonderwerp ging over een door mij nog steeds zeer geliefde actrice, maar die laat ik voor dit verhaal maar even met rust. Toen ik die bladzijden omsloeg zag ik ineens de advertenties uit die tijd. Het lijkt in mijn herinnering nog maar zo kort geleden. Ik zat zelf indertijd in een lastige fase van het beroepsmatige leven, ik heb er al eens uitgebreid over bericht. Maar in die tijd was de wereld om ons heen ook volledig anders. Deze advertenties (Speurders) vertellen het verhaal.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-1.jpg

Allereerst bestond Marktplaats nog niet, het internet ook nauwelijks tot niet en moest je voor je handeltjes of serieuze business de grote kranten wel inschakelen. Daarnaast hadden wij hier toen nog de Gulden als betaalmiddel en dat doet je als Euro-gebruiker van nu toch wel de wenkbrauwen fronzen als je ziet wat de diverse aangeboden zaken en dingen toen zoal kostten. Denk maar eens aan die huren van woningen die nog gewoon ter verhuur werden aangeboden door een actieve Woningbouwvereniging. Ondenkbaar nu. Er is nu op dat gebied helemaal geen aanbod meer. Toen leurde men nog met die woningen. Ook andere zaken die je tegenkomt geven soms een aardig beeld van hoe we trachtten mensen te overtuigen van onze handel. Of die nu fysiek of spiritueel was. En dan heb ik niet eens de regionale bladen er bij gepakt uit die periode.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: speurder-4-img_5873.jpg

Die stonden vaak helemaal bol van de aanbiedingen door lokale of plaatselijk bekende bedrijven die hun spullen of service graag onder de aandacht brachten. Ik was er zelf indertijd een grootgebruiker van. Auto’s waren prima te verkopen via al die kleine of wat grotere advertenties. Tegenwoordig moet je die aanbiedingen vrijwel allemaal via ‘portals’ of het eerder genoemde Marktplaats brengen, anders kent niemand je meer of worden jouw unieke twee/vierwielers niet gevonden. 35 jaar terug was dat dus totaal anders. En het is ook niet voor niets dat van veel toenmalige krantentitels weinig meer over is. Een grote bron van inkomsten viel voor ze weg. De uitgevershuizen van toen vaak overgenomen door Belgische bedrijven die meteen ook maar de redactionele inhoud bepalen vanuit een bepaalde linksige signatuur. Het werd er niet beter door. Maar daar ging mijn verhaal niet over. Ik laat jullie even genieten van die leuke advertenties van toen. En geef je ook even mee dat na die begin jaren 90 de digitale revolutie op gang kwam en niets meer bleef hoe het ooit was. Alles is veranderd. Veel ten goede, maar sommige zaken hadden wat mij betreft best mogen blijven zoals toen. Was best overzichtelijk. En hield de kranten dikker en ook onderscheidender. (*Beelden: archief)

Sneeuw…

Sneeuw…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1160056_edited.jpg

Terwijl ik dit blogverhaaltje uitwerk op mijn laptop sneeuwt het buiten. En dat al een paar dagen achter elkaar. Dag en nacht en de witte laag op straat bouwt zich op, blijft liggen en vriest vrolijk vast waardoor het echt winters aanvoelt. Winters die volgens linkse voorspellers van anno 2000 een kwart eeuw verder nooit meer zouden voor komen. Immers, klimaatverandering en dat allemaal door de mens veroorzaakt. En als die mens, met name in Nederland, niet snel meer belastingen zou betalen kwam ons landje onder water te staan. Leugens die nu, 26 jaar na dato duidelijk niet zijn onderbouwd door feiten. Natuurlijk zal er een fluctuatie zijn in de grillige seizoenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p2100074.jpg

Soms is het hier of daar wat droog of nat, maar kennen we dat niet al heel lang? En voor de aanhangers van Al Gore en zo meer nu luidruchtig ja roepen, de feiten zijn anders. Krantenartikelen van een eeuw geleden maken gehakt van het idee dat we hier nu hittegolven kennen die nooit eerder hebben plaats gevonden. Dat is domweg niet waar. We zijn net afkomstig uit een kleine IJstijd en op weg naar een warmere periode. Wil niet zeggen dat we nooit meer sneeuw of ijs zullen zien. Integendeel. Onze lage landen blijven gewoon winters beleven, net zoals de bewoners van Siberie waar het momenteel 48 graden onder nul overdag is. De meteorologische omstandigheden zijn van grote doorslag op het weertype dat wij hier meemaken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ouderkerk-0126-img_5812.jpg

En veel van die omstandigheden hebben van doen met onze ligging als klein landje aan de altijd gematigde omstandigheden en temperaturen van de Noordzee. Heersende winden, stormen van elders, het is een ingewikkelde machinerie en die stuurt dan dit en dan weer dat naar ons land. Zo lang ik leef is dit al aan de gang. Net zoals die sneeuwbuien. Hier een laagje van 20 cm, elders in het land 25-35cm. Best veel zo vroeg in januari. Vraag is nu wel of we ondanks of dankzij die sneeuw en de verwachte vorst in de komende dagen (op moment van schrijven..) de tocht der tochten gaan beleven. Maar dat is wellicht nog een stap te ver. Tot dan gaan we genieten van het witte landschap. Dat alleen al maakt de winters leuk. Want wij hebben prachtige landschappen in ons landje…koesteren hoor. Intussen dooit het als een gek…..(Beelden: archief)

Inspiratie…

Inspiratie…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , • 5 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ballpoint-6.jpg

Zelden heb ik voor mijn verhalen een gebrek aan inspiratie. Wie mij al een paar jaar volgt, weet dat intussen ongetwijfeld. Op geen enkel terrein, nou ja, klussen is niet zo mijn ding en daar kan ik soms maar moeilijk toe komen. Maar daar sta ik in kring van intimi ook om bekend. Voor verhalen moet je bij de Meninggever zijn, maar als er geklust moet worden…. Toch hebben we de afgelopen periode veel moeten klussen. Een indringend familieverhaal maakte dat er van alles en nog wat geregeld moest worden. Maar ook demontage van kasten en zo meer. Het was veel werk, gelijkelijk verdeeld over de familie maar ook ik deed daar binnen mijn ding.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oliebollen-2.jpg

En dat beperkt meteen ook mijn normale vermogen om over een mug een olifantenverhaal hier te schrijven. Niet dat je dat als lezer(es) meteen merkt(e) hoor, want ik werk vooral vooruit, het kan maar geregeld zijn, maar op enig moment ontdekte ik zelf dat ik nog maar twee verhalen af was van de actuele datum waarop we leven. En dat kon niet. Dus op zoek naar onderwerpen. Wie zoekt zal vinden en dus ging me dat goed af. Je bent een observator en schrijver of niet. Maar toch. Ik moest er even voor gaan zitten, nadenken, lijnen zoeken, verbindingen tussen wat blogs over….. Maar ik kreeg de boel weer wat op orde. Jullie hebben het gelukkig niet hoeven merken. En dan zijn er de feestdagen waardoor kerstverhalen, wensen, eet- en drinkgelagen zich vermengen met oliebollen en andere lekkernijen. Dat leidt de lezer af en die neemt dan mijn blogs even minder tot zich. Schande natuurlijk maar ook goed voor mij om de zaken even iets te relativeren. Er komt een nieuw jaar aan en dan hebben we weer vele nieuwe kansen. Ik wens jullie in ieder geval een prachtige jaarwisseling toe, een mooi begin van het nieuwe jaar, en veel inspiratie voor je eigen verhalen of reacties bij mij….. In het nieuwe jaar zien/lezen we elkaar vast weer…. (Beelden: archief)

2025 – veel gebeurd…

2025 – veel gebeurd…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 2099946367_e9a3f26a55_m.jpg

We naderen het einde van 2025. En weten we nog wat we elkaar zoal toewensten aan het begin er van? Allemaal goede zaken toch? Maak de balans op en ontdek wat er van dat gewens terecht is gekomen. Soms ging dat prima-de-luxe, zoals bij de meesten van ons en zeker zij die dit nu nog kunnen lezen, die zijn er gelukkig nog. Dat is al heel veel waard. Maar als altijd ontvielen ons ook dit jaar weer heel wat bekenden, dichtbij of wat verder weg. Wat dat betreft week ook dit jaar niet af van vorige. We zagen persoonlijk ook de nodige wijzigingen optreden. Kinderen die ver weg gingen wonen wat toch invloed heeft op ook ons (reis)gedrag. Een geliefd familielid kon intussen helaas niet meer zelfstandig blijven wonen en krijgt nu alle externe zorg die nodig is om het haar naar de zin te maken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-424016-voorkant-boek-schonefeld.jpg

Ze werd opgenomen in een verpleeghuis, haar oude woning moest leeg en dat maakte dat we daar toch een maand of twee intensief mee bezig waren. Een lieve vriendin maakte deze herfst een doodsmak, brak van alles en herstelt nog steeds van de gevolgen. Dingen die vertrouwd waren en altijd zou zouden moeten voortgaan worden dan verstoord door gebeurtenissen buiten je eigen invloed. Zo gaat dat…telkens weer. We zagen een regering vallen over het door links zo geliefde immigratiebeleid dat hier qua grenzen stellen maar niet van de grond af wil komen. Het lijkt een van de grootste taboes binnen onze overheid e n samenleving en verdeelt tot op het bot.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jongedame-in-gips-363058098_68b9467db9_m.jpg

Als de regering er al iets aan wil doen, linkse ambtenaren frustreren elke uitvoering van strenger beleid. En intussen blijft de instroom doorgaan. We zagen de invloed van een grillige president in de VS op het totale wereldbeeld. Over vertrouwd en verlies gesproken. …Europa ineens verder afstaand van de VS dan pakweg voor WO1. Isolationisme en nationalisme de toverwoorden voor de regering Trump en als het er op aankomt kiest hij eerst voor Amerika en pas daarna voor steun aan ons in Europa. De grote schaakspeler die zijn strategie open op tafel legt…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: f.a.02.jpg

Wat hij overigens ook deed was de wapens laten neerleggen in het conflict tussen de terreurbeweging Hamas en Israel. Dat scoorde goed bij de linkse wolven in ons land die al buigend voor bepaalde culturen afdaalden in de krochten van het antisemitisme. Vergeven doen we wellicht, maar vergeten op dit terrein nooit. Ook dat hoort bij zo’n jaar als het nu nog huidige. Grote en kleine zaken, plezier en verdriet. Het paste weer als een gelegde puzzel in elkaar. We gaan op weg naar 2026. Nog een paar dagen en het is zover. Het vuurwerk, dit jaar vermoedelijk drie keer zo heftig als normaal, luidt dat nieuwe jaar in. Ik hoop oprecht dat we dat allemaal goed door komen. Uitkijken doe ik niet naar die nacht. Met een paar huisdieren die zeer in de stress raken van al dat domme geknal is het bepaald geen genoegen. Maar gelukkig is het daarna officieel verboden. Zoals zo veel in dit land. Nu nog zien dat het wordt nageleefd. Prima goed voornemen richting dat nieuwe jaar….. (Beelden: archief)

Roofdieren en oplossingen…

Roofdieren en oplossingen…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: beer-3.jpg

Zou je in een rivier gaan zwemmen als je wist dat daar krokodillen of pyranja’s op je loerden?? Ga je wandelen in struikgewas waar wolven, bruine beren of giftige slangen huizen? Nee toch? Nou dan moet je dat ook niet doen. Zie hier de oplossing van veel van onze politieke bestuurders na een heftig incident waarbij slachtoffers vielen in een omgeving die tegenwoordig als onveilig moet worden aangemerkt. Niet omdat die onveiligheid er altijd heeft geheerst, nee, maar door bestuurlijke maatregelen is die dat zo geworden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: rape-3.jpg

Simpel voorbeeld, wereldvreemde malloten hebben besloten dat de wolf een verrijking is van onze natuur. Het dier is hier tig duizend jaar geleden verdwenen, maar niks houdt je tegen om de deur wijd open te zetten als er een wolf op verkenningstocht vanuit het zuidoosten ons land binnentrekt. Binnen de kortste keren wordt het vee, onze huisdieren en zelfs kinderen aangevallen, maar ‘dat hoort bij die natuur’. Aldus de vaak in de Randstad levende ‘experts’. ‘Dan moet je maar hoge hekken bouwen en niet meer gaan wandelen in de bossen’. Jonge meiden die worden aangerand of verkracht krijgen veelal het verwijt dat ze te korte rokken droegen of op een bepaalde tijd niet meer buiten hadden moeten komen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: stockholm-2.jpg

Aldus bestuurders in zowel Duitsland als Nederland. Immers, we kunnen voor hun veiligheid niet instaan als ze zelf geen restricties toepassen. Onze wereld is nu eenmaal vergeven van de menselijke roofdieren die hierheen zijn gekomen omdat ze ‘zoveel hebben gezien en meegemaakt’. Dat houdt dus in dat we meiden niet toestaan wat we jonge mannen wel toestaan? Vreemde redenering. Uiteraard zijn er types die rondschuimen over straat op zoek naar potentiele slachtoffers. In mekaar slaan en beroven. Immers, die fatbike of dat fraaie horloge dan wel die telefoon ‘hoor ik te bezitten en niet hij/zij’. Moet je maar niet met dat horloge of die iPhone 17 lopen pronken de redenatie. Overal loeren roofdieren op je…en wij kunnen niet overal tegelijk zijn. Als men er al is zie je dat diezelfde roofdieren maling hebben aan BOA’S, politiemensen en zo meer. Eenmaal opgepakt hebben ze een grote bek, eisen respect, geven dat zelf overigens nooit en worden uiteindelijk zelden of nooit veroordeeld. Immers, bij roofdieren zit agressie in de aard en daar valt weinig tegen te doen. En van opsluiten wordt niemand beter. (*redenatie D66)Nou ja, wel die meiden, die schapen, kinderen, jongelui die uit willen, zakenmensen met een mooi klokje of telefoontje. Die mag je opsluiten. De linkse redenatie is grenzeloos onbegrijpelijk omdat het consequent de daders beschermt. Binnenkort bonkt de bruine beer op onze landelijke toegangspoorten. Ook die hebben we duizenden jaren geleden ooit hier eens binnen gehad. Dus waarom nu niet? En er zijn al wetenschappers (..) die werken aan het klonen van dinosauriers. Moet kunnen….en wie er geen confrontatie mee wil, die blijft maar thuis… Welkom in het Nederland van Jetten en consorten anno 2050….. (beelden: Internet)

Observaties tijdens het wachten…

Observaties tijdens het wachten…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, observaties • Getagd , , , , , , , , , , , • 14 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: seh-1-amc-704a0d24-3a0c-4612-88c3-3198d0b83e6e.jpg

Wie mij al een reeks van (intussen vele)jaren volgt, dat zijn er qua medebloggers intussen vast een stuk minder dan toen door allerlei redenen, weet dat ik ooit na een ongelukkige val dik 5 uur medt vrij veel pijn heb zitten wachten met een (achteraf geconstateerd) gebroken schouder zonder dat er ook maar iemand naar me omkeek op de Eerste Hulp afdeling van het grote AMC in Amsterdam. Onlangs was ik daar helaas weer te gast. Nu voor een geliefd familielid die dringend hulp nodig had en met dank aan een adequate huisarts en onze eigen familiezorgen bij die Eerste Hulp afdeling was afgeleverd. Omdat maar twee mensen mee naar binnen mochten met de patiente die allerlei medische handelingen moest ondergaan, was mijn specifieke rol die van de man die geduld moest hebben in de wachtkamer. Die ruimte is naar ik constateerde sinds mijn eerdere verblijf daar duidelijk verbouwd, luxueuzer dan toen ik daar uren zat, maar ook aardig stressvrij opgezet. Daarmee bedoel ik dat het er meer dan saai is. Dus wat doe je dan? Letten op de sociale samenstelling van alle patienten die tijdens de wachttijd (ik zat er weer minstens 4.5 uur lang) voorbij trokken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: drank-3.webp

Vanwege de locatie van dit enorme ziekenhuis complex, tegen Amsterdam Zuidoost aan, is de meer dan diverse bevolkingssamenstelling uit die buurt ook goed voor de vulling van deze SEH. En dat gaf mij de gelegenheid om al dat onheil en die narigheid van verschillende mensen te observeren. De donkere jonge man die met twee vrienden vrij luidruchtig binnenkomt. Hij met zijn hand op de linkerborst, af en toe pijnlijke gezichten trekkend, de vrienden vooral met elkaar kakelend en op de telefoons filmpjes bekijkend. De moeder met twee kinderen die bellend binnenstapt, zich met die telefoon aan het oor meldt bij de receptie en vervolgens gaat zitten en maar doorkwaakt in een voor mij onbekende taal. Als haar kleine meid een kop koffie omsmijt over de fraaie bank en ook zichzelf krijgt haar broertje de scherpe opdracht om de boel schoon te maken wat het arme kind nog doet ook. Ma blijft bellen! De koffie op de vloer blijft daarbij onaangetast.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: seh-2-amc-img_4505.jpg

De wat oudere (blanke) man die met zijn fiets is gevallen en zo te zien een soort breuk in een arm heeft….Vertrekt geen spier en vindt zichzelf vooral dom dat hij is gevallen. En dan het drietal van naar ik vermoed Turkse mensen bestaand uit een vriendelijk lachende jongedame en twee heren. Ik ging een gesprek met ze aan en ontdekte dat ze vanuit Zaanstad deze kant op waren gekomen omdat de jonge dame (22 en moeder van een kind van 3) slechte nieren had die in Zaanstad ‘volkomen verkeerd behandeld’ waren. Tijdens het vriendelijke gesprek plofte naast mij een stevig gebouwde Surinaamse vrouw neer die duidelijk iets heftigs mankeerde of wellicht stomdronken was. Ze deed namelijk allerlei dingen die normale mensen niet doen. Ze trok haar jas uit en gooide die over mij heen neer. De vrouw uit het gezelschap waarmee ik in gesprek was (een van hen sprak aardig Nederlands) trok haar wenkbrauwen op. Vijf minuten later werd de Surinaamse vrouw door een vriendin opgehaald. Wankel stond ze op, pakte haar jas aan een mouw en sleepte die achter zich aan. En zo ging het maar door. Uren lang. Ik kan er wel een boek over schrijven. Uren wachten in een ruimte als deze leert je veel over gedrag van verschillende mensen en culturen. En ik lichtte nu voor jullie slechts een tipje van de sluier op…. (beelden: eigen archief)

Het zenden van ‘ik’…

Het zenden van ‘ik’…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 34 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 27674398_f75ce67f68_m.jpg

Het blijft mij opvallen dat we anno 2025 in een wereld leven waarin het individu steeds belangrijker wordt en het algemeen belang van het collectief lijkt weg te vallen tegen het decor van selfiegedrag. Of het nu gaat om politici, zakenmensen, influencers, mediatypes of zelfs mensen die floggen of bloggen, men zendt vooral alleen uit dat het eigen spiegelbeeld belangrijker is dan wat ook. Voor mensen met enig gevoel voor empathie is dat een gruwel en ik behoor tot die laatste categorie. Zenden moet altijd leiden tot ontvangen. Je boodschap uitschreeuwen of dragen is leuk, maar er moeten ook mensen zijn die het willen aanhoren/lezen en er dan op kunnen of willen reageren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: discussions-2.jpg

Liefst op inhoud want mekaar de huid volschelden doen alleen zij die de grens van fatsoen voorbij zijn gegaan. Tuurlijk, er zitten bij die zenders ook zuigers, zeurders, claimers, klagers, maar het gros bedoelt het goed, snapt echter niet zo goed hoe communicatie werkt. Een telefoon/smartphone bijvoorbeeld heeft twee functies. Een hoor- en een spreekgedeelte. Soms lijkt het wel of men alleen dat onderste deel van zo’n apparaat interessant vindt. Wie niet luistert zal ook nooit goed horen en mist details, onderliggende emoties, gevoelens van wanhoop of bijvoorbeeld de behoefte aan troost.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: writers_block.jpg

Toch zie ik ook in onze kringen van bloggers en andere sociale mediagebruikers nog steeds (en ik verhaalde er al eerder over..) dat men vooral zendt, weinig hoort, ziet of leest en zeker niet opneemt wat anderen communiceren. Best frustrerend want we zenden met zijn allen niet voor de kat zijn sigaar natuurlijk. Als iemand zijn/haar best doet om een verhaal te dichten met een leuke inhoud of interessant zaken is het plezierig om daar reacties op te krijgen. En reacties leiden zelf weer tot retourreacties. Zo bouw je een netwerk op. Zitten er types tussen die je niet liggen staat het vrij om die los te koppelen van jouw netwerk. Met anderen bouw je banden op ‘voor het leven’. Of het nu over bloggers gaat of pakweg Facebookies, ik zelf ben wel eens kritisch over de inspanningen die andere ‘zenders’ verrichten ten aanzien van mijn inbreng in die media en als ik van sommigen niets (meer) hoor is mijn delete-knop geduldig. Wie sociaal zegt te zijn moet dat ook waarmaken. Dus, binnenkort hier en daar de stofkam er weer doorheen…..en zien welke ‘zenders’ sociaal zijn en wie niet…Wie daarna nog kan meelezen (ook op Facebook, Twitter, Linkedin, X) ontsnapte aan de kam…:) Wordt het daarna stil van mijn kant dan is dat vast geen verlies. Want je liet toch al nooit weten ook te kunnen ontvangen….Toch? (Beelden: archief)

Egopraat…

Egopraat…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, observaties • Getagd , , , , , , • 16 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: nh5.jpg

Zo maakten we onlangs weer eens mee dat we in gezelschap verkeerden van oude kennissen die we al een behoorlijk lange tijd niet meer hadden gezien of gesproken. In ons beider levens was veel veranderd, de wegen hadden zich lang geleden al aardig gesplitst en dat was naar mijn idee nu juist goed te merken. Niks mis mee, gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde anders werd het hier maar Maoistisch gelijksoortig allemaal, maar in dit geval viel mij na een paar uur samenzijn een ding zeer op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tm7.jpg

De man uit het stel dat bij ons aan tafel zat was wel heel erg overtuigd van zichzelf en bleef ook maar over zijn eigen ‘ik’ praten en deed dat deels nog in de derde persoon enkelvoud. ‘Je kent hem (zijn eigen naam) he, als het hem niet bevalt dan pakt hij die en die even stevig aan’. En zo ging het maar door. Alle persoonlijke kwalen uit het verleden en heden kwamen voorbij, de auto’s die ooit waren gekocht en hoe om te gaan met de handelaren/dealers die ze verkochten, met wie hij in het verleden (en onze vroegere woonstraat) allemaal mot had gezocht en gekregen, kortom, zijn ego was heel groot, net als zijn verhalen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: road-closed.jpg

Nu ben ik zelf bepaald niet iemand die familie blijkt te zijn van Willem de Zwijger, maar tegen dit vocale geweld was weinig opgewassen. Zijn partner bleek aardig, maar stond in dienst van zijn enorme verteldrift. Wij werden er wat moe van. Jammer van op zich een gezellig georganiseerde avond en gelegenheid. Conclusie; hij behoort tot het type mens dat maar een onderwerp van gesprek kent, zichzelf! Is dat uniek? Zeker niet! Ik ben er wel meer tegengekomen en vaak was dat geen promotie voor een langduriger relatie.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: financial-advisor.jpg

Er is namelijk meer dan het ego van iemand anders. Ik houd toch meer van mensen die een brede interesse hebben, best een mening ventileren maar niet consequent een verkeerd zelfbeeld vertalen naar een verkooppraatje over zichzelf. Immers, je mag dan zelf de belangrijkste persoon in je leven zijn, voor anderen ligt dat vaak wat genuanceerder. We bewonen de wereld met miljarden Homo Sapiens types en als die allemaal slechts zichzelf als uitgangspunt voor het Universum zouden zien werd het niks met de structuur van onze samenleving. Daarbij is het aanhoren van anderen ook wel eens aardig als je daar voor open staat natuurlijk. Juist in de periode voordat ik dit verhaaltje plan en plaats zagen we hoe politici zich aan ons verkochten om zo te komen aan een zeteltje meer of minder in de Tweede Kamer. Het ego van vele van die types droop er vanaf. Onze Koning deed onlangs een oproep om ook eens naar elkaar te luisteren en wellicht vanuit standpunten die beklijven met elkaar samen door een deur te komen. Helaas bleek dat in de huidige politiek vrijwel ondenkbaar. En zo zie je dat ook in het normale leven. We drijven uit elkaar, slaan geen bruggen meer, wellicht dat we daarom wel op ons zelf worden teruggeworpen. Met als vervelende bijverschijnsel dat we alleen nog maar oog hebben voor ons eigen spiegelbeeld. Inclusief bijbehorende verhalen en selfies om een en ander op te fluffen. Nee, ik kan er niks mee. Dus als jullie daar nou eens mee stoppen, kan ik mijn verhaal eens uitgebreid doen. ‘Er was eens een leuke jonge in Mokum die werd geboren in…………’ (Beelden: Archief/Internet)

Hier is Hilversum 1…

Hier is Hilversum 1…

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 13 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: optimale-burgers-zijn-marionetten.jpg

Ik stam nog uit het tijdperk dat volwassenen en kinderen de radio zagen als het grootste goed wat de moderne tijd ons kon geven naast de auto en het vliegtuig. TV bestond nog maar nauwelijks en kwam in de meeste gezinnen van onze straten of wijk niet voor. Daarbij waren er de zuilen die ieder zo hun eigen programmering kenden die soms tenenkrommend van aanbod was en met name minder informatief. Maar er was een uitzondering, de nieuwvoorziening door het ANP. Dat mocht de nieuwsberichten verzorgen op het hele uur en dan ging de radio in veel huishoudens even op een hogere stand qua volume.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: strijen-2.jpg

Vaak was het nieuws dat werd gebracht van gisteren, een enkele keer van dezelfde dag maar dan met uren vertraging. Zo weet ik nog goed hoe dat ging met rampen als die in Zeeland (als klein kind raakte ik onder de indruk van het feit dat daar de zee in winter 1953 het land op was gekomen), de invasie door de Sovjet-Unie van Hongarije (1956) en de ellende die dat teweeg bracht of zo meer. Het nieuws was ook altijd stipt op tijd en de nieuwslezers spraken bijna bekakt ABN.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p6140059.jpg

De radio als bron van waarheden en zeker neutraal. Kom daar nu maar eens om. Ik beluister dat medium nog steeds vele uren van de dag en weet zeker dat men door invloeden van buiten vaak te laat begint met voorlezen van het nieuws, maar ook dat daar veelal een zekere kleuring aan wordt meegegeven. Neutraliteit ver te zoeken. Je hoeft slechts het nieuws over conflicten of politiek te volgen en je weet dat men flink buiten de lijntjes kleurt en dan ook nog met een rood/groen potlood. Daarmee is die nieuwsvoorziening leuk als algemeen medium, maar helpt men bij de radio wel mee om zelf dat nieuws wat te duiden. Net als uw meninggever dat doet. Ik doe dat veelal via digitale kanalen die vooral mijn interessegebieden kunnen aanvullen. Zoals bij vliegincidenten of bijvoorbeeld explosies dan wel de grote brandhaarden in de wereld. Dan laat ik me niet door gekleurde media voor de gek houden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p6140053.jpg

Immers vaak weet men het verschil niet tussen een Boeing 787 of 737, ziet terreur als een daad van verzet en noemt extremisten demonstranten. Het is maar waar je voor wilt staan. Maar journalistiek als vakgebied is toch iets anders. Die neemt niet aan, maar vraagt door. Dat kleurt niet maar onderzoekt. En pas als men de feiten op een rijtje heeft komt men met steek houdende conclusies. Niks voor de wereld van de zelf benoemde beroemde influencers, vloggers, podcastvullers of namaakjournalisten. Die leven van clicks, van kulnieuws, van feiten die niet worden gecontroleerd. En veel mensen hangen dat aan alsof de ANP met zijn vroegere radionieuws terug is gekeerd op digitale kanalen. Daarbij weten veel consumenten van dit nieuws niet dat heel wat ‘nieuwsfeiten’ niet veel meer zijn dan ‘advertorials’ die worden betaald door de afzender. Omdat men in de communicatiewereld ook wel weet dat een advertentie wellicht niet wordt geloofd, maar een stukje ‘vrije nieuwsgaring’ wel. En zo geloven we bijna alles wat voorbij komt aan onzin en fake nieuws. En zien we ook niet dat veel door ons als betrouwbaar geachte media in handen zijn van een (links) uitgevershuis dat ook op TV haar belangen heeft. En dat de betrouwbaarheid omgekeerd evenredig daalde met het stijgende belang van de aandeelhouders of politieke opdrachtgevers. Het is maar dat u het weet. ‘Dit was het nieuws’. Prettige donderdag verder….(Beelden: Archief)