Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.
Als ik het tegenovergestelde van onbekend op zoek, kom ik snel uit bij bekend. Bij onbemind staat bemind als alternatief meteen voor ogen. Maar bij het begrip onguur wordt het een stuk ingewikkelder en voorziet onze taal daar niet echt in. We weten vaak wel wat onguur betekent. Sinister, louche, verdacht, akelig, gemeen, ruw of angstaanjagend. Precies dat wat je aan etiketten plakt op de types die vooral in schemering en nacht onze straten bevolken op zoek naar slachtoffers in een onveilige situatie. Helaas een steeds vaker voorkomend fenomeen. Ongure types genoeg dus en naar ik begreep komt het begrip uit het oud-Nederlandse waar het ook al een bepaalde soort mensen en bijpassend gevoel benoemde. Een ontkennende vorm van liefelijk, gewoon onguur is niet liefelijk. Ben ik het helemaal mee eens. Maar nu dat tegenovergestelde…
Kennelijk is daar tot anno 2026 nooit iets voor bedacht. Ja natuurlijk bestaat guur als begrip, maar dat leggen wij vooral in verband met het weer. Een gure wind, gure onaangename gevoelens. Maar dat is feitelijk hetzelfde als onguur als je het niet al te letterlijk neemt. Onaangenaam voor mensen kan dus komen van mensen of het weer. Hoe dan ook vinden we er niks aan. Vermijden het ook het liefst. De Nederlandse taal met een manco. Zouden jullie het begrijpen als ik het had over gure types??? Of over onguur weer?? In dat laatste geval zou je dat doen denken aan best wel aardig weer als je niet goed op let. Het kan een meninggever maar bezig houden, dat zie je. Hoe dan ook, toen ik er over nadacht zocht ik even op internet waar de uitleg stond over die twee begrippen die elkaar in evenwicht houden door hun gelijkvormigheid. Er was geen speld tussen te krijgen. En dat is best confronterend. Hoe dan ook, laten we hopen dat een guur weertype ongure types vooral van de straat houdt, al zucht mijn lijf als ik dit schrijf door een verlangen naar lente-achtige temperaturen. Onguur weer dus…maar dat kan niet….zucht…(Beelden: Archief)
Met een kabinet als het huidige, een rampzalige combinatie van linkspopulisten, Farizeeers en de linker vleugel van de VVD die samen niet eens een meerderheid vormen, komt de zorgsector in ons land extra onder druk te staan. En dat is niet voor het eerst. Jaren lang hebben kabinetten van verschillende kleuren en doctrines gezorgd dat die sector werd uitgekleed terwijl de kosten voor het onderhoud van ons volk alleen maar stegen. De oorzaak daarvan voor een belangrijk deel verzwegen. Men wijst wel naar de ouderen (die hebben meer zorg nodig dus stijgen de kosten..) maar men praat liever niet over de grote groepen gebruikers van die zorg die niets hoeven bij te dragen aan de kosten er van. Want dat is niet politiek correct. Nou ik benoem het hier gewoon. Met een constante instroom van lieden die niets bijdragen maar wel geld kosten zal ook de zorg qua uitgaven nooit goedkoper worden. Integendeel. En dus komen de lasten van dat geheel op ons aller schouders als welopgevoede en hard werkende Nederlanders.
Dat gezegd e n geschreven hebbende, tot een aantal weken terug maakten wij de ouderenzorg in de praktijk mee. Het oudste familielid dat wij tot haar 97e met veel mantelzorg en liefde zelfstandig konden laten wonen en leven, was ineens kwetsbaar en moest worden opgenomen in een zorgcentrum. De eerste weken waren daar nog van behoorlijke kwaliteit. Omdat zij een medisch noodgeval was kreeg ze alle zorg denkbaar. Maar op enig moment werd het via allerlei indicaties toch gewoon pleegzorg en verhuisde ze naar een andere etage in hetzelfde gebouw. Van 100% aandacht naar pakweg 50%. Niet omdat men daar minder omkeek naar de oudere clienten? Nee, het was vooral een kwestie van (gebrek aan) menskracht en organisatie die zorgde voor een soort controle op afstand. Soms met twee meiden een hele etage beheren.
Die oudere of demente mensen verzorgen, verschonen, wassen, bedden opmaken etc. Overdag allerlei leuke dingen doen voor oudjes die daar soms wel behoefte aan hadden, maar vaak ook niet. Zware en lichtere gevallen van dementie of andere kwalen bij elkaar. Liefst overdag op een grote zaal waar men de boel nog een soort van in de gaten kon houden. De meiden die (stipt en lekker) eten verzorgden veelal hun klantjes kennend vol liefde met ze bezig. De ‘verpleging’ vooral druk met rapportages en andere zaken. Als wij ons familielid bezochten (in de afwisseling, om en om maar wel elke dag!) moesten we vaak bijspringen als een toiletbezoek nodig was. Wij zijn daar niet voor opgeleid en dat leidde nog wel eens tot kreten van pijn of paniek. Maar duidelijk was wel dat men het personeel hier minder waardeerde dan zou moeten. Het verloop was groot en de bezetting laag. Zeker in het weekend. En dan daarop nog meer bezuinigen? Dat is asociaal in mijn ogen en naar mijn mening. Het betreffende familielid gaf in haar goede dagen aan ‘nooit naar een verpleeghuis te willen’. Na de ervaringen die we daarmee intussen opdeden snappen we dat flink beter dan vooraf toen zij die woorden sprak. Ondanks alle goede bedoelingen van de mensen die daar hun best doen om de ouderen een soort van menswaardige oude dag te geven vol bescherming en verzorging, dat lukt niet als je op die zelfde zorgsector maar blijft besparen. Een schande is dat. Want zo eindigen ouderen in mensonwaardige omstandigheden. Dat moeten we niet willen, en zeker niet toestaan. Dus ik hoop op snelle val van die asociale kabinet. Waar men kennelijk nooit eens in een verpleeghuis komt dan wel alleen daar waar geld geen rol speelt. En laten we de angel ook eens uit het vlees halen v.w.b. de oorzaak van die stijgende kosten. Maakt alles een stuk overzichtelijker en eerlijker…(Beelden: archief)
Wie klaagt over de toestand van de wereld moet toch vooral eens goed kijken naar hoe hij/zij zelf in het leven staat en aankijkt tegen anderen of zij die er een ander geloof of overtuiging op nahouden. En moet dan niet vreemd opkijken dat elk vooroordeel ontstaat door indoctrinatie en slim opgezette propaganda. En als iemand die lang in het commerciele wereldje van marketing en reclame voor allerlei producten en diensten heeft rondgelopen weet ik uit ervaring hoe die denkwereld van mensen valt te sturen.
Soms zitten vooroordelen diep. Van generatie op generatie overgebracht. Ik stam zelf nog uit de tijd dat het katholicisme kinderen uit eigen kring voorhield dat zij die waren afgeweken van het ware Roomse geloof toch niet veel meer waren dan afvalligen. Tegelijk werden op protestantse scholen kinderen opgevoed met het idee dat die katholieken maar paapse types waren. Moslims waren heidenen die we tijdens de Kruistochten hadden verdreven uit het Heilige Land van de Joden… (…een parallel met 2026). De denkwereld van de Joden anno het jaar 32 werd ons ook zodanig verteld dat we best tot foute gedachten hadden kunnen komen.
Anno nu worden deze zelfde gedachten op scholen en in gebedshuizen verkondigd door types die de haat zien als religie en de vooroordelen tegen anders denkenden of gelovigen graag ophitsen tot een niveau dat slechts een vonkje nodig heeft om een kruitvat te doen exploderen. Thuis werd ik opgevoed met het idee dat we angst moesten hebben voor de ‘Rus’, want communistisch, en dat het ‘gele gevaar’ op termijn over ons heen zou komen.
Omgekeerd was er veel sympathie voor alles wat uit Tsjecho-Slowakije kwam. Opvallend genoeg waren zowel mijn naamgevende Pa als ook de later aangetreden lease-pa fan voor de techniek uit nu net dat land en leidde dat tot mijn geloof en vertrouwen in de producten uit die streken. Daarmee was ik dan weer een afvallige in een wereld waarin Alfa, BMW, Mercedes, Ford of Opel de norm waren. Ik heb wat over me heen gekregen door de jaren heen als ik weer eens mijn gevoel of kennis rond die Tsjechische industrie oreerde.
Maar dat was dan ook een kwestie van kennis van feiten of geschiedenis. Kritische types misten nou net dat stukje extra in hun argumentatie. En precies hetzelfde zien we nu. De wereld verdeeld. Nederland in kampen gescheiden. De een benoemt feit A, wordt door de ander meteen beschuldigd van de meest vreselijke denkwijzen. Waarbij het ene kamp meent dat zij in hun recht staan en het fatsoen aan hun zijde terwijl ze zelf vaak met de voeten in het bloed van slachtoffers tegen beter weten in staan te roepen en schreeuwen. Immers zij hebben meegekregen dat…. Net zoals dat vroeger ging. Bij die traditionele godsdiensten die nog wel op vrede baseerden maar intussen de ander tot op het bot de maat namen. Ik baseer mij voor wat betreft mijn mening intussen al vele vele jaren op feiten. Op bezoeken aan landen, aan ontmoetingen en gesprekken met mensen die eigenlijk soms niet zo bij mijn persoonlijke mening of voorkeuren pasten. Het leerde me. Ten goede, zeker ook ten kwade. Want soms kom je er ook achter dat achter een facade van fatsoen heel veel haat wordt gekoesterd. En dat is herkenbaar. Want niets menselijks is mij vreemd…. U wilt me wel vergeven….en zo niet, zit je zeker en vast in het ‘andere kamp’….. Geindoctrineerd en wel…. (Beelden: Archief)
Huh? Wat bedoelt die malloot van een meninggever nu weer met deze kop? Wel, het slaat op een fenomeen dat we vroeger als ‘Personeelszaken’ kenden maar tegenwoordig als ‘Human Resource Management’ lijkt te moeten worden omschreven. Een afdeling die veelal wordt bemand/vrouwd door types die er voor hebben doorgeleerd en wellicht daardoor de meest mallotige eisen stellen aan hen die voor een bepaalde baan in aanmerking willen komen. Vaak zoekt men dan voor een simpele baan als ‘office manager’ iemand die universitair is opgeleid en bereid om 80 uur per week deze functie uit te willen voeren tegen een salaris dat eigenlijk niet toereikend is voor pakweg 30 uur werken.
Maar hoe dan ook, men zoekt wel en vindt soms. Als de eisen worden opgeschroefd moet HR de gestelde doelen van de eigen directie zien te behalen. Met simpele middelen kom je er dan niet meer. Vroeger deed je dit met een leuke advertentie of een melding bij het GAK, tegenwoordig moet het internet met kekke filmpjes soelaas bieden. En voor je het weet wacht een ‘challenge’ op de potentiele kandidaten. Zoals ik onlangs zag op het internet waar een op zich keurig nette jonge dame met een aardige cv zich in een overall liet hijsen en met een instructeur aan een parachute van grote hoogte uit een vliegtuig liet mikken.
Bij het naderen van de grond zag ze de boodschap van het makelaarskantoor waar ze solliciteerde. ‘You got the job!’. Kind blij, ik verbijsterd. Als het mijn dochter was deed ik aangifte tegen die werkgever wegens krankzinnigheid. Wie haalt dit nou toch in zijn door moderniteit vergiftigde bol? Wel ja, het HR dametje stond trots naast die letters op het gras. Zij had maar mooi de juiste dame met durf gevonden. De andere kandidates waren afgehaakt. Die vonden dit wel een beetje erg veel gevraagd voor een kantoorbaantje dat ze wel wilden maar niet met gevaar voor eigen leven. En uit dat potentieel zou ik zelf snel een goede kandidaat kiezen. Niet iedere durfal is namelijk het meest geschikt. Ik heb zelf diverse mensen aan mijn bureau gehad die bij een van de toenmalige bedrijven wilden komen werken als daar een gelegenheid zich voor deed. Soms had ik dan een goed gevoel over een kandidaat/te, in andere gevallen niet. Dan keek je nog eens naar de meegebrachte of vooraf ingeleverde CV en wist je dat deze of andere keuze op basis van gevoel de juiste moest zijn. In 85% van de gevallen was het dat ook. Net die 15% onthoud ik nog wel eens als ik over dit onderwerp dieper nadenk. En dat zijn dan geen prettige gedachten. Misschien had ik die types wel uit zo’n vliegtuig moeten mikken indertijd…..zonder parachute…en dan zien hoe ze dat hadden overleefd. Maar ja, ik ben een keurig net meninggevertje, dus die gedachten duren maar kort… Met dank aan het feit dat ik zelden of nooit met HRM-Managers van doen heb gehad…. ( Beelden: Archief/Internet)
Al eens eerder heb ik hier beschreven hoe mijn beroepsmatige leven verliep. Als ik daar nu op terugkijk kan ik alleen maar constateren dat ik door de bedrijfstakken waarin ik verkeerde nooit in saaiheid de dagen heb doorgebracht. Integendeel. Het ‘doel’ heiligde de middelen en met inventiviteit en inzetbaarheid op alle takken van dienst kon je van jouw functie een veel interessantere maken dan andere mensen deden of doen die zich in een hokje verschansen. Ik leerde er ook waanzinnig veel van. Immers service verlenen hoorde bij al die takken van dienst boven aan het prioriteitenlijstje en aangezien ik vaak met chefs van doen had die dit principe zelf ook huldigden werd er heel vaak buiten de lijntjes gekleurd om gestelde doelen te bereiken.
Als kantoorpersoneel even een vliegtuig laden als er een spoedzending mee moest, geen probleem. Moest een klant een spoedorder ontvangen maar was er even geen chauffeur beschikbaar, dan stapte je zelf achter het stuur van bestelwagen of truck en reed als ware professional het land in. Het versnelde processen, vergrootte de klanttevredenheid en je had ook even contact met de mensen die normaal aan de telefoon met je converseerden. Op Schiphol ging dat zo, maar zeker ook in de automotive. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst bij het dealerbedrijf waarover ik al eerder schreef binnenstapte en tegen de middag van mijn eerste werkdag vernam dat er vier nieuwe auto’s moesten worden opgehaald bij de importeur.
Men had net een man tekort, dus…. Uiteraard ging ik mee. Kwam die eerste werkdag daardoor later thuis dan gepland, maar had wel meteen door hoe de dingen in elkaar staken. Dat bleef zo doorgaan. Niet bang zijn om zelf een auto te poetsen of de showroom even goed op te tuigen als de mensen die dat normaal altijd deden waren verhinderd. Met die mentaliteit ging ik ook het importvak in. Gewoon je gevoel volgen. Niet bang zijn voor smerige handen ook al was de organisatie daar dan weer wel zo dat men dat niet meteen van je vroeg. Toen ik een kwart eeuw geleden voor mijzelf startte was duidelijk dat een stapje extra me goed verder kon helpen.
Dus organiseerde ik een grote braderie voor een Amsterdams winkelcentrum liep ik daar zelf de bewuste dagen rond om te helpen en ook om de folders vooraf rond te brengen in de buurt. Ook in de bladenmakerij moest je niet bang zijn om een stapje meer te doen. Heel wat afgereden in die tijd, voor interviews, geregel met lokale journalisten, adverteerders en zo meer. Het zat in de man, een manusje-van-alles. Absoluut hoogtepunt? Nou ja, het is maar hoe je het bekijkt, ik deed in de jaren zeventig ook een stuk chartering. Op vliegveld Beek bij Maastricht. De theorie was simpel, lading uit Hong Kong moest door een ploeg mensen worden overgezet op speciale pallets (platen waarop je lading kunt bergen) die pasten in de DC-8-62CF die wij inhuurden voor vervoer van dit spul naar Lagos in Nigeria. Ook lading uit trucks (Frankrijk) moest dan worden toegevoegd en dat spul voorzien van de benodigde documenten via douane en afhandelaar op tijd in die DC-8 zien te krijgen.
Met hard werken (mijn toenmalige chef Ruud deed vaak stevig mee..) kregen we dit meestal voor elkaar. Tot die ene keer dat de lading klaarstond maar er geen DC-8 verscheen maar een Boeing 707Cargo. Dat was een vervelende verrassing, want dan pasten de geprepareerde pallets niet. Die moesten dan worden ‘afgebroken’ en opnieuw opgebouwd. En laat het grondpersoneel nu net in de kantine genieten van friet met knakworst…. Mijn assistent/vriend Victor en ik deden het dan maar zelf. In onze kantoor-outfit. Maar we verzetten bergen werk. Later namen de volgegeten Limburgers het werkje over. Wij keken tevreden toe. Want de machine ging op tijd weg en we bespaarden ons bedrijf en de (grote) klant veel geld. Het is deze mentaliteit die ik nog steeds in me voel. Leeftijd doet niet ter zaken. Het werk moet gedaan en de klant tevreden gesteld…..Alleen….waar zijn die klanten??? Hoe dan ook, ik kijk tevreden terug. Jullie ook???(beelden: archief)
Bij toeval ontving ik onlangs een stel krantenknipsels uit 1991. Het hoofdonderwerp ging over een door mij nog steeds zeer geliefde actrice, maar die laat ik voor dit verhaal maar even met rust. Toen ik die bladzijden omsloeg zag ik ineens de advertenties uit die tijd. Het lijkt in mijn herinnering nog maar zo kort geleden. Ik zat zelf indertijd in een lastige fase van het beroepsmatige leven, ik heb er al eens uitgebreid over bericht. Maar in die tijd was de wereld om ons heen ook volledig anders. Deze advertenties (Speurders) vertellen het verhaal.
Allereerst bestond Marktplaats nog niet, het internet ook nauwelijks tot niet en moest je voor je handeltjes of serieuze business de grote kranten wel inschakelen. Daarnaast hadden wij hier toen nog de Gulden als betaalmiddel en dat doet je als Euro-gebruiker van nu toch wel de wenkbrauwen fronzen als je ziet wat de diverse aangeboden zaken en dingen toen zoal kostten. Denk maar eens aan die huren van woningen die nog gewoon ter verhuur werden aangeboden door een actieve Woningbouwvereniging. Ondenkbaar nu. Er is nu op dat gebied helemaal geen aanbod meer. Toen leurde men nog met die woningen. Ook andere zaken die je tegenkomt geven soms een aardig beeld van hoe we trachtten mensen te overtuigen van onze handel. Of die nu fysiek of spiritueel was. En dan heb ik niet eens de regionale bladen er bij gepakt uit die periode.
Die stonden vaak helemaal bol van de aanbiedingen door lokale of plaatselijk bekende bedrijven die hun spullen of service graag onder de aandacht brachten. Ik was er zelf indertijd een grootgebruiker van. Auto’s waren prima te verkopen via al die kleine of wat grotere advertenties. Tegenwoordig moet je die aanbiedingen vrijwel allemaal via ‘portals’ of het eerder genoemde Marktplaats brengen, anders kent niemand je meer of worden jouw unieke twee/vierwielers niet gevonden. 35 jaar terug was dat dus totaal anders. En het is ook niet voor niets dat van veel toenmalige krantentitels weinig meer over is. Een grote bron van inkomsten viel voor ze weg. De uitgevershuizen van toen vaak overgenomen door Belgische bedrijven die meteen ook maar de redactionele inhoud bepalen vanuit een bepaalde linksige signatuur. Het werd er niet beter door. Maar daar ging mijn verhaal niet over. Ik laat jullie even genieten van die leuke advertenties van toen. En geef je ook even mee dat na die begin jaren 90 de digitale revolutie op gang kwam en niets meer bleef hoe het ooit was. Alles is veranderd. Veel ten goede, maar sommige zaken hadden wat mij betreft best mogen blijven zoals toen. Was best overzichtelijk. En hield de kranten dikker en ook onderscheidender. (*Beelden: archief)
Terwijl ik dit blogverhaaltje uitwerk op mijn laptop sneeuwt het buiten. En dat al een paar dagen achter elkaar. Dag en nacht en de witte laag op straat bouwt zich op, blijft liggen en vriest vrolijk vast waardoor het echt winters aanvoelt. Winters die volgens linkse voorspellers van anno 2000 een kwart eeuw verder nooit meer zouden voor komen. Immers, klimaatverandering en dat allemaal door de mens veroorzaakt. En als die mens, met name in Nederland, niet snel meer belastingen zou betalen kwam ons landje onder water te staan. Leugens die nu, 26 jaar na dato duidelijk niet zijn onderbouwd door feiten. Natuurlijk zal er een fluctuatie zijn in de grillige seizoenen.
Soms is het hier of daar wat droog of nat, maar kennen we dat niet al heel lang? En voor de aanhangers van Al Gore en zo meer nu luidruchtig ja roepen, de feiten zijn anders. Krantenartikelen van een eeuw geleden maken gehakt van het idee dat we hier nu hittegolven kennen die nooit eerder hebben plaats gevonden. Dat is domweg niet waar. We zijn net afkomstig uit een kleine IJstijd en op weg naar een warmere periode. Wil niet zeggen dat we nooit meer sneeuw of ijs zullen zien. Integendeel. Onze lage landen blijven gewoon winters beleven, net zoals de bewoners van Siberie waar het momenteel 48 graden onder nul overdag is. De meteorologische omstandigheden zijn van grote doorslag op het weertype dat wij hier meemaken.
En veel van die omstandigheden hebben van doen met onze ligging als klein landje aan de altijd gematigde omstandigheden en temperaturen van de Noordzee. Heersende winden, stormen van elders, het is een ingewikkelde machinerie en die stuurt dan dit en dan weer dat naar ons land. Zo lang ik leef is dit al aan de gang. Net zoals die sneeuwbuien. Hier een laagje van 20 cm, elders in het land 25-35cm. Best veel zo vroeg in januari. Vraag is nu wel of we ondanks of dankzij die sneeuw en de verwachte vorst in de komende dagen (op moment van schrijven..) de tocht der tochten gaan beleven. Maar dat is wellicht nog een stap te ver. Tot dan gaan we genieten van het witte landschap. Dat alleen al maakt de winters leuk. Want wij hebben prachtige landschappen in ons landje…koesteren hoor. Intussen dooit het als een gek…..(Beelden: archief)
Zelden heb ik voor mijn verhalen een gebrek aan inspiratie. Wie mij al een paar jaar volgt, weet dat intussen ongetwijfeld. Op geen enkel terrein, nou ja, klussen is niet zo mijn ding en daar kan ik soms maar moeilijk toe komen. Maar daar sta ik in kring van intimi ook om bekend. Voor verhalen moet je bij de Meninggever zijn, maar als er geklust moet worden…. Toch hebben we de afgelopen periode veel moeten klussen. Een indringend familieverhaal maakte dat er van alles en nog wat geregeld moest worden. Maar ook demontage van kasten en zo meer. Het was veel werk, gelijkelijk verdeeld over de familie maar ook ik deed daar binnen mijn ding.
En dat beperkt meteen ook mijn normale vermogen om over een mug een olifantenverhaal hier te schrijven. Niet dat je dat als lezer(es) meteen merkt(e) hoor, want ik werk vooral vooruit, het kan maar geregeld zijn, maar op enig moment ontdekte ik zelf dat ik nog maar twee verhalen af was van de actuele datum waarop we leven. En dat kon niet. Dus op zoek naar onderwerpen. Wie zoekt zal vinden en dus ging me dat goed af. Je bent een observator en schrijver of niet. Maar toch. Ik moest er even voor gaan zitten, nadenken, lijnen zoeken, verbindingen tussen wat blogs over….. Maar ik kreeg de boel weer wat op orde. Jullie hebben het gelukkig niet hoeven merken. En dan zijn er de feestdagen waardoor kerstverhalen, wensen, eet- en drinkgelagen zich vermengen met oliebollen en andere lekkernijen. Dat leidt de lezer af en die neemt dan mijn blogs even minder tot zich. Schande natuurlijk maar ook goed voor mij om de zaken even iets te relativeren. Er komt een nieuw jaar aan en dan hebben we weer vele nieuwe kansen. Ik wens jullie in ieder geval een prachtige jaarwisseling toe, een mooi begin van het nieuwe jaar, en veel inspiratie voor je eigen verhalen of reacties bij mij….. In het nieuwe jaar zien/lezen we elkaar vast weer…. (Beelden: archief)
We naderen het einde van 2025. En weten we nog wat we elkaar zoal toewensten aan het begin er van? Allemaal goede zaken toch? Maak de balans op en ontdek wat er van dat gewens terecht is gekomen. Soms ging dat prima-de-luxe, zoals bij de meesten van ons en zeker zij die dit nu nog kunnen lezen, die zijn er gelukkig nog. Dat is al heel veel waard. Maar als altijd ontvielen ons ook dit jaar weer heel wat bekenden, dichtbij of wat verder weg. Wat dat betreft week ook dit jaar niet af van vorige. We zagen persoonlijk ook de nodige wijzigingen optreden. Kinderen die ver weg gingen wonen wat toch invloed heeft op ook ons (reis)gedrag. Een geliefd familielid kon intussen helaas niet meer zelfstandig blijven wonen en krijgt nu alle externe zorg die nodig is om het haar naar de zin te maken.
Ze werd opgenomen in een verpleeghuis, haar oude woning moest leeg en dat maakte dat we daar toch een maand of twee intensief mee bezig waren. Een lieve vriendin maakte deze herfst een doodsmak, brak van alles en herstelt nog steeds van de gevolgen. Dingen die vertrouwd waren en altijd zou zouden moeten voortgaan worden dan verstoord door gebeurtenissen buiten je eigen invloed. Zo gaat dat…telkens weer. We zagen een regering vallen over het door links zo geliefde immigratiebeleid dat hier qua grenzen stellen maar niet van de grond af wil komen. Het lijkt een van de grootste taboes binnen onze overheid e n samenleving en verdeelt tot op het bot.
Als de regering er al iets aan wil doen, linkse ambtenaren frustreren elke uitvoering van strenger beleid. En intussen blijft de instroom doorgaan. We zagen de invloed van een grillige president in de VS op het totale wereldbeeld. Over vertrouwd en verlies gesproken. …Europa ineens verder afstaand van de VS dan pakweg voor WO1. Isolationisme en nationalisme de toverwoorden voor de regering Trump en als het er op aankomt kiest hij eerst voor Amerika en pas daarna voor steun aan ons in Europa. De grote schaakspeler die zijn strategie open op tafel legt…
Wat hij overigens ook deed was de wapens laten neerleggen in het conflict tussen de terreurbeweging Hamas en Israel. Dat scoorde goed bij de linkse wolven in ons land die al buigend voor bepaalde culturen afdaalden in de krochten van het antisemitisme. Vergeven doen we wellicht, maar vergeten op dit terrein nooit. Ook dat hoort bij zo’n jaar als het nu nog huidige. Grote en kleine zaken, plezier en verdriet. Het paste weer als een gelegde puzzel in elkaar. We gaan op weg naar 2026. Nog een paar dagen en het is zover. Het vuurwerk, dit jaar vermoedelijk drie keer zo heftig als normaal, luidt dat nieuwe jaar in. Ik hoop oprecht dat we dat allemaal goed door komen. Uitkijken doe ik niet naar die nacht. Met een paar huisdieren die zeer in de stress raken van al dat domme geknal is het bepaald geen genoegen. Maar gelukkig is het daarna officieel verboden. Zoals zo veel in dit land. Nu nog zien dat het wordt nageleefd. Prima goed voornemen richting dat nieuwe jaar….. (Beelden: archief)
Zou je in een rivier gaan zwemmen als je wist dat daar krokodillen of pyranja’s op je loerden?? Ga je wandelen in struikgewas waar wolven, bruine beren of giftige slangen huizen? Nee toch? Nou dan moet je dat ook niet doen. Zie hier de oplossing van veel van onze politieke bestuurders na een heftig incident waarbij slachtoffers vielen in een omgeving die tegenwoordig als onveilig moet worden aangemerkt. Niet omdat die onveiligheid er altijd heeft geheerst, nee, maar door bestuurlijke maatregelen is die dat zo geworden.
Simpel voorbeeld, wereldvreemde malloten hebben besloten dat de wolf een verrijking is van onze natuur. Het dier is hier tig duizend jaar geleden verdwenen, maar niks houdt je tegen om de deur wijd open te zetten als er een wolf op verkenningstocht vanuit het zuidoosten ons land binnentrekt. Binnen de kortste keren wordt het vee, onze huisdieren en zelfs kinderen aangevallen, maar ‘dat hoort bij die natuur’. Aldus de vaak in de Randstad levende ‘experts’. ‘Dan moet je maar hoge hekken bouwen en niet meer gaan wandelen in de bossen’. Jonge meiden die worden aangerand of verkracht krijgen veelal het verwijt dat ze te korte rokken droegen of op een bepaalde tijd niet meer buiten hadden moeten komen.
Aldus bestuurders in zowel Duitsland als Nederland. Immers, we kunnen voor hun veiligheid niet instaan als ze zelf geen restricties toepassen. Onze wereld is nu eenmaal vergeven van de menselijke roofdieren die hierheen zijn gekomen omdat ze ‘zoveel hebben gezien en meegemaakt’. Dat houdt dus in dat we meiden niet toestaan wat we jonge mannen wel toestaan? Vreemde redenering. Uiteraard zijn er types die rondschuimen over straat op zoek naar potentiele slachtoffers. In mekaar slaan en beroven. Immers, die fatbike of dat fraaie horloge dan wel die telefoon ‘hoor ik te bezitten en niet hij/zij’. Moet je maar niet met dat horloge of die iPhone 17 lopen pronken de redenatie. Overal loeren roofdieren op je…en wij kunnen niet overal tegelijk zijn. Als men er al is zie je dat diezelfde roofdieren maling hebben aan BOA’S, politiemensen en zo meer. Eenmaal opgepakt hebben ze een grote bek, eisen respect, geven dat zelf overigens nooit en worden uiteindelijk zelden of nooit veroordeeld. Immers, bij roofdieren zit agressie in de aard en daar valt weinig tegen te doen. En van opsluiten wordt niemand beter. (*redenatie D66)Nou ja, wel die meiden, die schapen, kinderen, jongelui die uit willen, zakenmensen met een mooi klokje of telefoontje. Die mag je opsluiten. De linkse redenatie is grenzeloos onbegrijpelijk omdat het consequent de daders beschermt. Binnenkort bonkt de bruine beer op onze landelijke toegangspoorten. Ook die hebben we duizenden jaren geleden ooit hier eens binnen gehad. Dus waarom nu niet? En er zijn al wetenschappers (..) die werken aan het klonen van dinosauriers. Moet kunnen….en wie er geen confrontatie mee wil, die blijft maar thuis… Welkom in het Nederland van Jetten en consorten anno 2050….. (beelden: Internet)
Altijdmijnmening 