Hotelontbijt

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe keren dat wij in een hotel verblijven zijn wat in absoluut aantal gedaald. Kijk, als je een internationale baan onderhoudt komt het tientallen keren per jaar voor, nu is het vooral ‘leuk’ en voor de ontspanning. Maar als…..dan kiezen wij een hotel dat gewoon een goed ontbijt serveert naast een fijne kamer. En dan bedoel ik een echt ontbijt, inclusief verse broodjes, gekookte eieren en potten thee. Opmerkelijk, want als ik thuis net wakker ben moet ik er niet eens aan denken. Krijg er nog wel die thee in, maar wellicht niet meer dan een enkele boterham. Onderweg is dat heel anders. Dan ga ik er echt voor zitten en geniet van alle lekkers wat zo’n hotel te bieden heeft. Dat lukt in de meeste landen om ons heen prima, al zit er wel wat onderscheid in kwantiteit en kwaliteit. Dat geldt ook voor de prijzen. Je schrikt soms wat een beetje hotel voor een ontbijt durft te vragen. Ik vind 25 euro pp wel veel geld en bedenk me dan dat je voor die centen ook kunt dineren….

London 1Maar goed, veel goede hotels bieden het ontbijt gewoon aan als onderdeel van de kamerprijs en zo hoort het ook. Heb ik goede en slechte voorbeelden? Nou, een van de beste hotels waar we ooit logeerden lag in het Schotse Edinburgh. De kamer was klein, weliswaar comfortabel, maar het bad was een ellende door de geringe oppervlakte.Men compenseerde dit door een ongekende klantvriendelijkheid en een ontbijt dat echt boven elke Britse twijfel verheven was. De kok zelf kwam in vol ornaat langs bij elke tafel om te vragen hoe je evt. je gebakken eieren opgediend wilde krijgen en de toast was een keer niet zwart geblakerd. Ook top waren de ontbijten die we in veel Duitse hotels geboden kregen. Overdaad aan broodjes, eieren in alle soorten en maten, en sloten thee of koffie. Maar we hebben vooral in Nederland wel meegemaakt dat het allemaal wat magertjes was en soms bleek dat het personeel in de ontbijtzaal zelf met het verkeerde been uit bed was gestapt en chagrijnig zorgde voor een grote stilte in de ontbijtzaal. Opvallend dat wij Nederlanders kennelijk niet in staat zijn om ons dienend op te stellen. Bij een kamerprijs van tussen de 120-220 euro per nacht best iets om over na te denken. Bij toeval las ik in het zakenmagazine ‘Zakenreis’ een overzicht van de gemiddelde prijzen voor ontbijtjes per land. Deze prijzen zijn per persoon.

Hotel Atlanta Valkenburg 021003Het is slechts een indicatie, de tophotels en de schuren zonder enige service zitten in het gemiddelde verpakt. Hongarije blijkt (niet verrassend) het goedkoopste ontbijtland met E. 11,72 p.p. In Engeland betaal je gemiddeld E. 13,91. Nederland scoort met E. 14,41 bepaald niet als een goedkoopte-eiland maar het kan altijd duurder. Zo betaal je bij onze zuiderburen gemiddeld 0,50 E p.p. meer, en blijk je in bijvoorbeeld Singapore bijna 17 Euro voor een ontbijtje te moeten afrekenen. Dat is best geld, maar veel wordt uiteraard goed gemaakt door de genoemde parameters van personeel, comfort, hoeveelheid en of je er driekwart van de dag zonder eten en drinken mee door kunt. Want dat is wel belangrijk natuurlijk. Daarvoor eet je die ontbijten toch als beetje hotelgast? Hebben jullie ook bijzondere verhalen over ontbijten in hotels? Laart me even weten als je wilt. Ik ben altijd benieuwd naar leuke of treurige verhalen.

Vrouw, moeder, sleur….

De moderne kleding maakt dat vrouwen er vrij lang vlot en mooi kunnen blijven uitzienAls meninggevende observator van het dagelijkse valt mij op hoe veel vrouwen van naar carriere snakkkende jonge dames en soms geweldige modellen of minnaressen kunnen veranderen in naar adem happende en in de sleur terugzakkende mensensoorten. Waarbij het lijkt of elke vorm van intelligentie en warmte voor hun partner is verdwenen zodra ze kinderen hebben gekregen. Natuurlijk, hormomen, de ingebouwde bioklok, het verlangen te zorgen voor…. Maar moet je er dan zelfs als die kinderen een beetje aan het uitgroeien zijn nog steeds uit zien als je eigen moeder of oma een halve eeuw geleden? Hoef je ineens niet meer vrouwelijk te zijn omdat je moeder werd? En dat proces lijkt over het algemeen niet te stuiten naarmate de leeftijd groeit. Van moeder wordt je huishoudster, en als je niet goed oplet vervalt je huwelijk in een sleur waaruit vrijwel niet meer te ontsnappen valt. Nu hoor ik meteen de enorme storm van kritiek uit de kelen van alle dames opstijgen die zich aangesproken voelen en direct beargumenteren dat hun mannen (of partners van hetzelfde geslacht) niet voelen wat zij voelen en dat ze naast de kinderen ook nog eens de zorg voor het huishouden hebben. Dat manlief na zijn werk best nog even kan helpen met het huishouden, de luiers verschonen, de vuilnis buiten zetten, stof kan zuigen en wellicht daarna (het is intussen half elf) op de bank kan gaan slapen opdat moeke zelf ook even  een keer ongestoord kan pitten.

5089667 ‘Dat gedoe’ hoeft voorlopig niet meer en als manlief niet aan dat verlanglijstje kan voldoen, moet hij het voor de rest van zijn leven maar helemaal vergeten. Nu veralgemeniseer ik het natuurlijk, ik weet het wel. Op de 1000 moeders zit er vast een uitzondering die niet vergeet dat ze ook nog getrouwd is omdat ze zoveel van haar partner hield en dat de wederzijdse verplichtingen niet de hoofdzaak zouden moeten zijn in het opgaveboekje voor het bijhouden van een leuke relatie. Die kleden zich nog wel vrouwelijk, desnoods gaan ze sporten om de extra kilootjes er af te halen, lachen vrolijk en zijn blij als ze weer eens leuk uit kunnen gaan. Dan trekken ze iets spannends aan, trekken leuke kousen en pumps aan in plaats van platte zolen in gezondheidsschoenen inclusief sportsokken en spuiten die parfum weer eens op die ze sinds de trouwdag nog ergens onder het stof hadden staan. Die andere 999 vrouwen kijken er met een opgetrokken neus naar. In hun joggingbroek met hangend kruis, dat vormloze shirt en het uitgewassen ondergoed daaronder. De kapper zoekt  die brede groep niet meer op, want een echte moeder werkt niet aan zichzelf, die is bezig met en voor de kinderen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEen op de drie huwelijken strandt na een jaar of zeven. Vaak nadat de kinderen zijn geboren en alle aandacht vroegen of vragen. Dus, een en een is twee. Oproep aan alle vrouwen, kinderen zijn leuk, maar als ze je helemaal opvreten en je niet meer weet waardoor je ze kreeg en van wie, wordt het tijd voor drastische maatregelen. Werk aan jezelf, je relatie en als het moet stop je die kinderen tijdelijk even in het bezemhok. Ze krijsen toch wel. Gnnnnrrrhhhhcc….o sorry, ik was in slaap gevallen en droomde van een ideale wereld. Zal nooit komen. En dus kan ik blijven observeren en zien waar en bij wie het verkeerd gaat…..

Ego-genot van selfies

OLYMPUS DIGITAL CAMERANatuurlijk heb ik er geen bezwaar tegen als mensen een selfie van hen in combinatie met een of ander onderwerp of bekend medemens ergens op het www plaatsen. Niets menselijks is mij vreemd en ook met mij willen gewone mensen wel eens op de foto……. Maar zelf doe ik meestal erg spaarzaam met die plaatjes. Nou ja, af en toe een foto met een auto of vliegtuig, moet kunnen. Vaak door een ander gemaakt, de selfies zijn vaak van beroerde kwaliteit. Daarbij heb ik een spiegel in huis en meen dat ik de medemens niet echt een plezier doe door een al te grote aanwezigheid van het fenomeen ‘ik’. Toch lijk ik daarbij een uitzondering. Je komt nogal wat van die dingen tegen. Of dat nu in het stemhokje is geschoten of thuis in bed, er is en groep lieden die niet kan stoppen met dat door hen zelf gekoesterde en hoog geprezen onderwerp voor de zoeker. Sinds we met zijn allen een smartphone bezitten met meer megapixels in huis dan de gemiddelde digitale camera, is de ontwikkeling niet te stuiten.

Eva Robbins...Maar er zitten vaak wel grenzen aan het ego-fotograferen voor de meesten. Bed- of toilet scènes kom je zelden tegen. Tot mijn verbazing kan het altijd nog in de overtreffende trap. Zoals die mevrouw Heleen van Rooyen  liet zien in een tentoonstelling (boek) waarin ze haar hele leven even digitaal uit de doeken heeft gedaan. Letterlijk en figuurlijk. Elk onderdeel van haar lijf en psyche komt voorbij, ze krijgt kennelijk niet genoeg van haar (overigens nog best strakke) lichaam.  Ik bekijk dat met enige afschuw. Als je zo met je zelf bezig bent, heb je dan nog wel tijd voor anderen? Zie je dan wel wat iemand in je omgeving voelt, ziet, of zou willen meemaken? Of gaat het allemaal om ikke, ikke en de rest kan stikken? Nu is het voor mij überhaupt al lastig om de meerwaarde van bekendheid in te zien. Ik wil nog wel eens fijntjes wijzen op het feit dat ook ik op tv een paar maal te zien ben geweest, in aardige jobs voor de microfoon of camera acteerde en ook nog eens zoveel schreef dat mijn naam tenminste in Google te vinden is. Maar om dat nu elke dag weer om te zetten in een act die nog het meeste lijkt op verheerlijking?

sophia Loren in bathNee, past me niet. Ik koester wat was, is, en nog zal komen. Zal vast kunnen zonder dat alles en iedereen met mijn kennelijke onderdelen geconfronteerd zal worden. Ook al meen ik wel dat die er best mee door kunnen, maar dit terzijde… En voor hen die ook gek zijn op selfies, vooral doorgaan hoor. Zeker als je zelf goed weet dat niemand anders je op de foto wil zetten. Bij gebrek aan beter mag en moet men dopen….

Realistische verhalen…

Bedford OB Tipper 1952Wie mij kent weet dat ik bij het bekijken van films, toneelstukken of wat ook aan cultureels of kunstzinnigs over me heen kan komen, tamelijk kritisch ben. Vaak niet zozeer omwille van het script of zo, al heeft het er in dit verband wel iets mee te maken, maar meer om te zien of een regisseur of producent wel een beetje realisme in zijn verhalen heeft gestopt. Zo kan ik me gek ergeren aan het feit dat een Bedford wordt gebruikt als Duitse truck in een oorlogsfilm, of dat men met een Studebaker van na de oorlog een generaal vervoert die anno 1941 naar Pearl Harbour wordt gebracht. Moderne schoenen passen niet in een verhaal uit de middeleeuwen, en massamedia waren absoluut niet voorhanden als het ging om de verspreiding van nieuws onder het volk anno 1695. Fouten die me direct doen twijfelen aan de oprechtheid van het verhaal. Alsof Jezus aan het kruis klaagt over het feit dat hij niet op zijn horloge kan kijken om te zien of het al half vier in de middag is. Vloeken in de kerk. Datzelfde heb ik met bedscènes.

MU2Ik verbaas me er altijd over dat vrouwen na een passionele nacht met een of ander man (of vrouw), ’s-morgens met onberispelijke make-up opstaan, in hun kleren duiken en meteen aan de slag gaan of onderweg naar hun werk. Pardon? In de praktijk van alle dag moet er toch even gepoedeld, gaan we naar het toilet, trekken schoon ondergoed aan, kwasten onze oksels met Deo, en besproeien onze lijven met parfum, eau-de-toilet of aftershave. Toch? En waar het die passie betreft; in de moderne tijd zijn we steeds verder weg geraakt van wat normale mensen in een bed (of daar buiten) doen. En als men het doet komt het vaak tot zeer bedekte voorstellingen van zaken waarbij de bovenkleding nog wel eens wordt uitgetrokken maar broeken gewoon aanblijven. Hoe je dan moet komen tot passie is mij een raadsel, alleen de ritsen in mannenbroeken zijn op dit punt al levensgevaarlijk. Je zult maar knel komen te zitten tussen al die tandjes. Als de dame in kwestie dan opstaat, om door de kamer te rennen voor iets wat kennelijk in het verhaal zit, neemt ze het laken mee als omhulsel. In de praktijk van alle dag echt niet iets wat je normaal gesproken doet. Niet realistisch, puriteins, ongeloofwaardig.

Rape 3Als mensen passie beleven doen ze dat in hun blootje, met alles wat daarbij hoort. Kortom, we worden geïndoctrineerd met iets wat niet past in de moderne tijd. Nu hoef ik ook niet meteen elke toiletgang te zien van hoofdrolspelers, los van het feit dat dit te lang kan gaan duren, maar als het echt te gek voor woorden is, moeten we de scrips maar aanpassen. En zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan. Meer  realisme mag en moet wellicht, maar ook graag op een manier die ik als normaal denkend mens snap. Oog voor details, geen flauwekul en ook geen supermensen als het even kan. Kan ik zonder commentaar te leveren ook weer eens kijken naar zo’n verhaal…….

Amsterdam – lawaaiige liefde!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKijk, als ze me vragen naar de leukste of mooiste steden in de wereld, noem ik er snel een aantal op, maar begin steevast met mijn eigen woonstede Amsterdam. Om dat gevoel voor die stad te blijven laden loop ik er elke week een dagje uitgebreid doorheen. Kilometers lang, dwalen door straten en stegen, langs grachten en vaarten, in Zuid, Oost, Centrum of Noord. Het maakt niet uit, Amsterdam is vrijwel overal leuk en aantrekkelijk. Al was het maar doordat ondanks pogingen van megalomane stadsbestuurders en de eventuele vijanden van ons volk,  een belangrijk deel van de historische bebouwing is blijven bestaan. Soort toeristische trekpleister dus ook die je elders in het land nog wel wat gekopieerd ziet qua panden of grachten, maar zelden op een schaal zoals de hoofdstad die kent. Als je er echt op loop zou je van elk pand langs de grachten of tussenliggende straten en pleinen foto’s kunnen schieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb er intussen duizenden verzameld, de digitale camera’s zijn geduldig. De stad kent uiteraard ook zo haar nadelen. Zo is het er vaak rommelig, is het straatbeeld zonder uitzondering chaotisch al was het maar door de nu al bijna een eeuw durende verbouwingen en zgn. verbeteringen aan het wegennet. Amsterdam is ook een lawaaiige stad. Het verkeer is daar voor een deel debet aan en dat verkeer is intensief. Zeker in het centrum heb je de overlast van het wegverkeer, de brommertjes, de trams en soms zelfs het rondvaartverkeer.  Gillende mensen en bellende fietsers, blaffende honden en kakelende mensen, opgeteld kom je soms op 90db en dat is best veel. Zal voor bewoners van dat deel van de stad vast niet altijd meevallen. Ik weet nog dat wij daar zelf leefden en de kopjes soms in de kasten rammelden als er weer eens een tram of vrachtwagen voorbij kwam. Dat is in de buitenwijken van deze stad een stuk beter. Wij kennen plekken die stiller zijn dan sommige dorpen, en dan ben je toch echt nog in de drukkere gebieden van de stad. Mooi afgelegen, maar zo aangelegd dat het geluid wordt afgeschermd. Mensen zitten daar gewoon voor de deur met een boek in de zon, soms met een bakkie er bij, en merken niets van al dat verkeer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANee, Amsterdam is geen algeheel stiltegebied en dat is soms best jammer. Maar ja, met een halfslachtig stadsbestuur dat wel veel praat over het milieu maar de inkomsten uit de parkeergelden niet wil missen kom je nooit tot ee n echt drastisch afsluitprogramma.    Zou je dat wel doen werd de leefbaarheid sterk vergroot en zouden er heel wat minder mensen betrokken raken bij verkeersongelukken. Kwestie van willen, maar daar durven de vaak links-progressieven in deze stad niet aan. Geld is een belangrijke smering voor de economische motor die ook voor deze lieden niet meteen als vervelend wordt ervaren. Amsterdam is dus een prachtstad, het is er heerlijk wonen op sommige plekken, je ziet er altijd wel iets leuks, het leeft er, bruist, maar soms is al dat geluid wel wat veel. Dan ben je weer blij in je eigen vertrouwde hofje te zitten waar het voorbij rijden van een auto al een evenement is. Maar waar het wel lekker stil is. Heerlijk…

Naar een museum dat dit eigenlijk niet is; EYE Amsterdam!

WP_005183Als ik niet actief ben op het www wil ik nog wel eens iets cultureels doen. Dat houdt de geest jong en je zet nog eens wat. Zo ook op de half zonnige dag in Mei dat we besloten dat bijzondere gebouw ‘over het IJ’ te bezoeken dat hier al een paar jaar aan de oevers van het water staat te stralen. EYE heet dat ding en het is het Filmmuseum. Nu zou ik de naam museum meteen overboord mikken. Als je zoekt naar oude films met veel uitleg, filmsterren, foto’s of wat ook kan je beter alleen de museumshop bezoeken,  de expositieruimten zijn verre van museaal namelijk. Je vermaakt je er overigens prima hoor, daar niet van, en het uitzicht vanuit het pand over het IJ en op de oude stad, is fenomenaal. Tijdens je rondgang door de expositie is het mogelijk om wat films te bekijken, maar wil je naar aansprekende titels moet je daar net als in een bioscoop extra voor betalen. Je bent zo tien euro per persoon verder.

WP_005184Best veel geld. Maar goed, men draait redelijk actuele films in een aantal theaters. Op de laagste etage van dit opmerkelijke gebouw vindt je een paar zaken die de moeite van het gebruik waard zijn. Een groene wand waar je dan zelf een hoofdrol kunt spelen in (erg) kort filmfragment. Dat fragment wordt je na invullen van je mailadres (zeer eenvoudig menu) toegestuurd voor het familie-album. Er zijn cabines waar je bepaalde films of fragmenten kunt bekijken, al dan niet met koptelefoons op de bol. Allemaal grappig, maar houdt het je aandacht voldoende vast? Bij mij was dat niet het geval. Ik vond vooral de architectuur prachtig, de shop erg aardig en de foto’s van een van mijn helden op dit gebied; Gregory Crewdson, overweldigend. Maar of dat iets van doen heeft met een filmmuseum?

WP_005191Nee, wie hier heen gaat met de hoop het nodige op te steken over oude films, filmsterren of dat soort zaken raakt teleurgesteld. Wie gewoon een paar uurtjes plezier wil hebben zal zich er prima vermaken. Het EYE heeft ook een horecagelegenheid. We keken eens naar de prijzen en het aanbod en dat viel ook niet mee. Ik vind een broodje kaas voor E.4,50 of daaromtrent best veel geld. Maar goed, je kunt aan de overkant van het water prima terecht in de stad Amsterdam zelf. Wil je dus iets bijzonders meemaken, zeker een keertje bezoeken. De veerpont achter het Centraal Station vaart je gratis naar de overkant en dan is het vijf minuten wandelen naar het EYE, naast de vroegere Shell-toren.

Moederdag

Foto's mei 2008 020Het valt me niet mee om de draad weer op te vatten mensen. U wilt me wel vergeven. Een maandje ongeveer was mijn vorige blog, Altijdeenmening, stil. Oorzaak toch vooral de technische situatie die ik niet kon oplossen. Geen helpdesk, forum of expert bleek in staat om me bij mijn oude blog te laten komen via mijn nieuwe hardware. De aloude XP-computer had me gewoon kunnen laten doorwerken, maar de bedreigingen from outer space maakten dat ik dat niet echt durfde. Dan is het jammer dat je niet even langs kunt bij een paar slimme ouders die je kunnen helpen met je problemen. Zoals heel veel jongere mensen wel kunnen. Ik ken er een paar die hun ouders hoog in het vaandel hebben zitten. Bij mij zijn die ouders al enige tijd op een nog hoger niveau te vinden. Ergens boven de wolken. Nu was de band nooit zo warm, het zal met het verleden van beide mensen van doen hebben gehad, maar het zorgde er voor dat ik weinig op had met het fenomeen moeder- of vaderdag.  Zeker mijn moeder was niet iemand die met een bloemetje genoegen nam. Ze verwachtte iets bijzonders en wat ik op school zoal onder druk van de situatie in elkaar flanste vond ze meestal maar niks. De meeste teken- of plakwerkjes, dan wel zelf geboetseerde asbakken, verdwenen al snel uit de kamer. Ze schaamde zich er voor denk ik. Ligt daar wellicht de kiem voor mijn latere afkeer van handenarbeid? Moederdag en het equivalent voor vaders werd in mijn leven dus uitgebannen. Weggestopt, ik wilde en wil er niks mee te maken hebben.

1912 - lady_posing_feb16th1912Vrouwlief kreeg en krijgt heus haar aandacht wel op andere dagen en dan komt het vaak spontaner over dan op deze dag, waarop de bloemen 25% duurder zijn dan normaal, de files ook langer en het opzitten en pootjes geven een verplicht nummer. Overigens gun ik iedereen een geweldige relatie tussen moeder en kind hoor. Zo hoort het natuurlijk te zijn. Maar laten we wel zijn, die speciale dagen zijn niet zo maar spontaan ontstaan, nee, ze zijn net als Valentijnsdag en dat soort gelegenheden, bedacht door de commercie die er dan ook weken lang voorafgaand aan de bijzondere dagen stevig op inzet je over te halen nu eindelijk eens dit of dat aan moeder te gunnen. Ik voerde dus ook voor mijzelf in dat ik absoluut en onder geen beding ook maar iets voor mijn vaderdag wilde hebben.  Die traditie heb ik dus in de familie gebracht en zal nog even door de volgende generatie worden voortgezet. Ook ik kreeg uiteindelijk allerlei goed bedoelde op school gemaakte rommel. Pakte het aan, bedankte er voor en legde het ergens weg. Gelukkig was er een vrouw die het daarna keurig op heeft geborgen zodat enige eerbied voor dat geknutsel nog werd gegeven. Want daar zijn moeders voor. Om de boel in een gezin echt goed en liefdevol te laten verlopen. Zullen we dat dan maar koesteren? En elke dag van het jaar vieren? Behalve op die ene dag die de winkeliers ons zo graag willen opleggen? Ik wens u allen een fijne dag toe….