Kijk, ik ben niet zo van het ingrijpen door grotere landen bij kleinere. Zeker niet als de onderliggende agenda is dat men dan zonder problemen kan komen aan benodigde en begeerde grondstoffen, dan wel dat men die aan andere grootmachten kan onthouden. Toch is er wel iets te zeggen voor het oppakken van bewezen misdadige dictatoren die het eigen volk martelen, vermoorden (zie Iran..)en ook maken dat verpaupering en armoede onderdeel worden van hun vaak opmerkelijke doctrine. Onlangs zagen we hoe de VS in Venezuela dictator Maduro oppakten. Voor veel gevluchte Venezolanen een feestdag maar in linkse kring barstte meteen de kritiek los. Immers, volgens internationaal recht kan dit niet zo maar.
Maduro was ‘democratisch’ gekozen. En dat van die volkerenmoord moest maar bewezen worden. En dan die Trump…..vreselijke man….. Selectieve verontwaardiging is de linkse stromingen in dit land niet vreemd. Men koestert de banden met linkse en islamitische regimes. En dus vindt men invallen in landen als Irak, Afhanistan, Syrie of Iran niet prettig. En dat geweldige linkse regime in Venezuela of Cuba moet je gewoon steunen. Slachtoffers? Tja, die maken het het zelf naar he. Je hoeft niet te protesteren tegen de dictator! Immers, Maduro verkoos zichzelf en dat is goed als je gelooft in de leer van Marx en Lenin.
En laten we wel zijn, de miljoenen slachtoffers van Stalin waren gewoon veroorzaakt door het kolonialisme en kapitalisme, daar tegen moest Oom Joseph zich verdedigen. Wat je ook van Trump vindt, en ik doe dat zeker ook, een dictator uit zijn functie halen is niet zo erg. Men deed dat met Noriega in Panama, een aantal jaren geleden, men pakte Sadam Hoesein op, en met dank aan de niet aflatende inzet van de Amerikaanse militaire macht knakte ook het schrikbewind van Adolf Hitler in 1945. Volgens internationaal recht werden toen diens directe Nazi-rechterhanden opgepakt en veroordeeld. Dat deed men ook met bewezen slachters uit voormalig Joegoslavie. Toen bleven de linkse stemmen stil.
Blijft men ook als het zou lukken om de dictator in Moskou op te pakken. Maar van linkse of Islamitische vrienden blijf je af. De logica is voor mij lastig te volgen. Nogmaals, als er een functionerende VN zou bestaan kon je samen met die club actie ondernemen. Zeker tegen genocideplegers in Iran of waar ook. Maar gezien het feit dat de VN bewezen heeft te buigen voor islam en communisme is dat geen enkele optie meer. En gaan machtige landen als de VS dan maar zelf hun gang. Cowboy-diplomatie wellicht, maar wel effectief. Die Noriega van Panama werd ook opgepakt (dacht door de regering Reagan..) vanwege drugsdelicten. Khadaffi werd gebombardeerd door Clinton, later door Obama. Die laatste voerde een actie uit om Osama Bin Laden op te pakken in Pakistan en deed dat zonder overleg met de regering van dat land. Bush Jr viel Irak binnen en ook Afghanistan en veel westerse landen deden daar graag aan mee. Was dat handig? Wellicht niet. Maar Amerikanen denken niet in ‘handig’. Die pakken door. In die zin zijn er paralellen met wat Poetin deed in diverse ex-Sovjet Republieken, en nu in Oekraine. De eigen achtertuin beschermen en onder invloed brengen van het moederland. Zonder na te denken over de consequenties. De afrekening komt later wel. Misschien via het Internationaal Recht. Maar voorlopig speelt dat even geen enkele rol. De wereld is een rommeltje, maar dat is niet nieuw hoor. Ken je geschiedenis en de huiveringen lopen over de rug…..(Beelden: archief)
Zaten we normaal in de wereld van de normale lijnvliegerij, zowel vrachtvluchten als passagiers vervoerende vliegtuigen die op strak schema van a naar b vlogen, soms was dat niet voldoende om bepaalde lading met een grote spoed ergens heen of vandaan te krijgen. Bedenk maar eens dat we indertijd te maken hadden met een andere wereld dan nu het geval is. Zo had je een zeer onrustig Verenigd Koninkrijk waar arbeidsonrust en stakingen aan de orde van de dag waren. Probeer dan de lading voor klanten maar ergens heen te dirigeren. Schepen gingen niet, havens dichtgetimmerd door de zeer felle vakbonden, en dus bleven vliegtuigen over. Bij grote ladingen of onderdelen die ergens met spoed heen moesten huurden we dan in dat laatste geval nog wel eens een klein toestel in dat even op en neer vloog naar of van Schiphol. Omgekeerd lukte dat ook wel eens. Zo hadden we op enig moment een lading pijpen die naar Midden-Engeland moesten in opdracht van de olie-industrie. Toen een machtige sector in dat gebied. We huurden een De Havilland Dove in om dat spul op te halen en naar Engeland te vliegen. Onze VW Bus haalde de lading op in Rotterdam en dat paste allemaal maar net. Omdat het nauw luisterde en dat Britse kistjes geld kostte, deden Ruud Breems en ik samen de coordinatie en lieten chauffeur Jaap Kunst het eerste fysieke werk doen.
De kist kwam op tijd binnen, de VW bus een half uurtje eerder bij de douane. We regelden pasjes voor het platform en een fles koffie voor de piloten. Daarna deden we zelf de belading van die machine. Tot groot genoegen van zowel de crew als chauffeur Jaap liep uit een van die pijpen de nodige roestige vloeistof over de schoenen en sokken van baas Ruud. Het kon verkeren. Maar de kist werd geladen en die vertrok weer op tijd. Klant tevreden en wij ook. Smaakte naar meer en al snel wilden we in dit speciale onderdeel van de handel ons eigen plekje waarmaken. En dat lukte. We kregen charters met levende dieren naar o.a. Parijs, we vlogen tomaten met drie DC-6-vliegtuigen naar Engeland (1 van Martinair, twee van Transavia) we deden een charter per Moormanair DC-3 naar Tennerife en kwamen zo ook in de wereld terecht van de hulpgoederen voor o.a. Biafra. Dat was overigens wel een linke wereld. Want melkpoeder versturen lijkt saai, de oorlog in dat Afrikaanse land leidde tot heel wat gesmokkelde waar, die met gecamoufleerde oude propliners, ook van Nederlandse maatschappijen in het pikkedonker naar airstrips in Biafra werd gebracht.
Op een dag kregen wij een charterkist uit Canada binnen. Een schitterende maar donkerblauw gespoten Super Constellation van Canairelief. Tussenlanding op Schiphol voor hij door zou gaan naar Afrika. Wij laadden er een ton of twee en een half blikjes melkpoeder bij. Die klaarden we keurig uit, alleen wilde de betrokken douane-ambtenaar die kist wel eens zien op dat vrachtplatform. Hij maakte luiken open en vond….wapens. De Super Connie had zijn buik vol met dat spul. Hulp werd indertijd nog een beetje anders bekeken dan nu wellicht. Hoe dan ook, baas Ruud moest op kantoor komen bij de douane. Maar wij waren echt onschuldig. Geen idee hoe dat spul aan boord kwam. Gelukkig kon alles worden recht gepraat, zeker toen de wapens van boord gingen en in beslag genomen werden. De machine vertrok, vermoedelijk met een grommende bemanning aan boord. Maar dat herinner ik me niet meer. En zo werden wij chartermensen. Ik zou het tot mijn laatste maanden bij dat bedrijf blijven uitoefenen als leuk vak. Kostte wel een hoop extra tijd trouwens. Maar daarover later.(Foto’s Yellowbird)
Wat was het leven soms simpel vroeger. Nou ja vroeger, een aantal jaren geleden. Steeg de rente was er economisch iets loos. Dat gold ook voor de grondstoffenprijzen. Doken investeerders in goud of zilver dan wist je dat er ergens een conflict kon uitbreken. Zo maakte ik ooit mee dat tijdens een receptie ter ere van het zilveren bedrijfsjubileum van mijn toenmalige chef, diverse hooggeplaatsten (..) spraken over de enorm gestegen olie- en textielprijzen op de wereldmarkten. Ze hadden zorg om dit ontwikkelingen. Immers, dat had effecten op de handel en wij zaten in een business waar die handel cruciaal was voor het voortbestaan. Het bleek een paar weken later te kloppen. De oorlog (ik weet niet eens meer welke) tussen Israël en de Arabische buren brak uit en die spanningen zorgden voor investeerders en aandelenhandelaren die nerveus werden van dat oorlogsgeweld. De olieprijs was heel lang een graadmeter voor onze economie. Hoge olieprijzen zorgen namelijk voor enorm hoge productprijzen omdat wij als consumenten maar nauwelijks snappen hoeveel invloed olie heeft op ons bestaan.
Immers, zonder olie geen chemie, en zonder chemie geen plastic, cosmetica, geen benzine, diesel of gas, geen kleding, geen…nou ja wat niet eigenlijk. Maar sinds een aantal jaren is die olieprijs buitengewoon laag. Van schaarste lijkt geen sprake, de oliepompen in de OPEC-landen en Rusland draaien op hoge toeren, de markt is verzadigd, daardoor geen prijsdruk omhoog maar omlaag. Voor de kust van Rotterdam en Scheveningen liggen tankers vol met dat spul te wachten op betere tijden. Want die oliebedrijven gokken soms op prijsverhogingen van enkele centen per vat olie om hun lading te laten lossen. Verdienen ze nog wat voor de aandeelhouders. Ook de rentevoet voor lenen of sparen bepaalde vroeger nog weleens onze welvaart. Maar banken kunnen nu bij de ECB voor o,o% geld lenen en zetten dat dan weg tegen minimale percentages in een van de crisis herstellende Eurozone. Het zorgt voor een flink stijgende economie die mensen aan het werk helpt en huizeneigenaren aan gunstige hypotheken.
Wie weet nog dat we ooit (1978) 12,9% betaalden voor onze leningen? En dat we voor spaargeld iets van 11% rente mochten verwachten en nog wat meer als we deposito’s vastlegden voor een bepaalde periode. Wat was dat allemaal simpel. En wat mopperden we allemaal op die rentes die we moesten betalen. Nu is dat mopperen verlegd naar de olieprijzen. Want ondanks die lage rentestanden betalen we aan de pompen nog steeds bespottelijk hoge literprijzen. Met dank aan de inhalige overheid die overal geld uithaalt om dat via een achterdeur weer terug te geven aan hen die het verdienen. Of om windmolens te subsidiëren die zonder dat geld helemaal niet zouden draaien. Kortom, het is allemaal ingewikkelder geworden. We kunnen niet meer zomaar wat aflezen uit prijsbewegingen. En dat is eigenlijk best link. Want zelfs een oorlog tussen de VS en Noord-Korea zien we daardoor niet aankomen. Lijkt me best een akelige gedachte….
Altijdmijnmening 