Onlangs hoorde ik in het nieuws dat jonge Nederlandse stellen het krijgen van kinderen maar voor onbepaalde tijd uitstellen. Voornaamste reden, de kans op een eigen huis is zeker onder dit D66 kabinet zo miniem geworden dat men geen vertrouwen heeft dat dit ooit nog goed komt. Zelfs in christelijke kring is het aantal kinderen dat men daar krijgt flink aan het afnemen. Ging men voorheen bepaald niet voor het zingen de kerk uit, tegenwoordig doet men ook daar aan geboortebeperking. Voor met name vrouwen is een goede opleiding ook belangrijker dan het krijgen van een kind en als men dan die opleiding heeft afgerond is de keuze voor een leuke (en goed betaalde) baan ook een logische. Immers de investeringen in studie gedaan moeten soms jarenlang worden terugverdiend.
Daarbij willen we als moderne open samenleving (zolang dat nog duurt) dat mannen en vrouwen gelijk moeten zijn en carrierekansen ook voor beide geslachten (ik kies er voor slechts mannen en vrouwen op dat punt als geslacht te erkennen) gelijk moeten zijn. Zoals in veel ontwikkelde landen komt hierdoor de eigen cultuur op termijn in gevaar. Immers, bij de meer van elders komende volkeren is een groot kindertal vaak een investering in ‘later’ omdat men er vanuit gaat dat ouders dan niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen en de kinderen die taak dan op zich moeten nemen. Alleen is dat in een goed georganiseerd land als het onze een overbodige luxe. Tegelijk zorgt die ongelijkheid in quantiteit aan kinderen voor problemen. Immers, de Nederlandse identiteit zal langzaam aan verwateren, nieuwe culturen en een dominant geimporteerd geloof stellen steeds andere eisen aan onze zorgvuldige opgebouwde sectoren als zorg, onderwijs, cultuur, etc.
Daarbij voelen veel nieuwkomers zich toch in eerste instantie verbonden met de eigen cultuur en niet met die van het nieuwe thuisland. Bij Marokkanen blijkt dat zelfs de derde/vierde generatie zich via het opgelegde geloof meer Marokkaans dan Nederlands voelt en gedraagt. Dat is best een zorg. Turken krijgen van hun grote leider Erdogan zelfs te horen dat integratie in het nieuwe thuisland niet de bedoeling is en dat men de cultuur zuiver dient te houden door geen huwelijkspartners uit niet-islamitisch/Turkse kring te kiezen. Dat maakt de hier zo gewenste integratie uberhaupt erg ingewikkeld. De recente wereldconflicten helpen dan al helemaal niet mee. Kortom, door de vleselijke lusten slechts om het genot te consumeren en er geen nageslacht meer mee te maken is op termijn een doodlopende weg. Een weg die voor sommige linkse lieden al is ingeslagen. Daar kiest men bewust voor het niet krijgen van kinderen omdat de wereld al zo ellendig is. Klimaat, Trump, Israel, allemaal redenen om kinderloos door het leven te gaan. En als men later oud en behoeftig is laat men zich verzorgen en wassen door nieuwkomers die dat werk vast met plezier zullen doen. Wat een nare droom zal dat worden…. (Beelden: Archief/internet)
Hij dartelde van bloem naar bloem en genoot ten volle van het leven. Zij vleugels glansden in de zon en hij koesterde zich aan de aangename warmte. Zijn leven was hij lopend begonnen. Zich voedend ook. Hij had zijn langwerpige buik helemaal vol gegeten op plekken waar dat kon of mocht en dat had ertoe geleid dat hij nu zo groot en krachtig was. Hij kon vele kilometers afleggen zonder te hoeven rusten. Hij gebruikte daarbij zijn reserves maar kwam nooit echt te kort. Hij had kortstondig verkering gehad met een meisje van hetzelfde ras en dat had volgens haar geleid tot goed nageslacht, daarover hoefde hij zich geen zorgen te maken. Deed hij ook niet. Hij dartelde gewoon verder en keek omlaag naar de wereld van die andere bewoners die soms zo heerlijk rook maar ook zo gevaarlijk kon zijn. Hij moest goed opletten dat hij niet werd aangevallen door die grote terroristen die op hem loerden, of die geel/zwarte gifkikkers die hem al zoemend verjoegen als hij even een beetje nectar tot zich nam op een bloem. Dat spul verslaafde hem nog eens. Zo lekker… Op deze zonnige dag had hij weinig wat hem verdrietig kon maken.
Nee, hij leefde en genoot met volle teugen. Het werd anders toen de grote bol in de hemel langzaam zakte. Met dat verschijnsel voelde hij dat hij moe werd. Hij keek eens opzij en zag dat zijn mooie kleuren van overdag ook donkerder werden. En dat zijn vleugels begonnen te slijten. Tijd om eens een slaapplek op te zoeken. Ergens beneden waar het veilig was. Hij moest opschieten, zijn lijf werd koud en kil en hij zou het vliegen niet meer al te lang volhouden. Ergens in een hoekje onder een grote struik besloot hij om de nacht door te brengen. Een nacht waarvan hij geen idee had hoe lang die zou duren. Maar hij waagde de gok. Vouwde zijn vleugels na de landing op en nam de rusthouding aan. Daarbij had hij de grote rode kater over het hoofd gezien die met een oog open had liggen loeren naar alles wat in die tuin bewoog. Met een snelle sprong had hij het dier te pakken dat vlak voor hem op een takje was komen zitten. Met zijn scherpe klauwen scheurde hij de vleugels van het dier en stak het in zijn bek. Het bewoog nog wat, maar met een paar slikbewegingen was het diertje verdwenen. Weer een eendagsvlinder minder. En de kater liep voldaan terug naar zijn vrouwtje en liet zich de bemoedigende klopjes en aaien welgevallen. Tijd voor echt eten. Want van een vlinder alleen kon je niet leven…..(foto’s internet)
Altijdmijnmening 