Elk jaar is een wandeling door het ‘nieuwe’ Amsterdamse Bos voor ons een must. Nou is dat nieuwe ook wel relatief want dit deel van het bos werd aangelegd na WO 2 en sloot aan op het oude bos uit de jaren dertig, dus dat was op zichzelf dus eigenlijk niet zo oud. Hoe dan ook, dit deel van het bos ligt tussen Amstelveen, Aalsmeer en Schiphol-Oost ingeklemd en heeft op zichzelf een aardige omvang. Je vindt er naast wandel/fietspaden en weilandjes voor de ontspanning ook moeras/natuurgebieden en wie een beetje doorloopt komt uit bij de Amstelveense Poel, in de 19e eeuw ontstaan door veenafgravingen in het omliggende gebied.
Een prachtige plas voor kanoers, suppers, zeilers of zwemmers. Wie het beheerst mag er ook over het water heen lopen, maar dat zou een wonder zijn…. En juist een van die wonderen trekt ons dus jaarlijks naar dit deel van het bos. Dan immers (vanaf eind maart ongeveer) staat een deel van het bos in volle bloei veroorzaakt door zo’n (ooit geschonken) 400 kersenbomen die daarmee heel veel bezoekers trekken uit binnen- en buitenland. Voor Japanse bezoekers is dit onderdeel van hun cultuur en onder die bloesems zoeken zij geluk, maar zeker ook de liefde. Wij, simpele Mokummers, zoeken er vooral dat prachtige uitzicht.
En kijken we uiteraard ook naar al die mensen die hier vreugde en plezier aan ontlenen. Dit jaar met een speciale reden trouwens, want een deel van de onderhavige bomen is er slecht aan toe. Moet worden getrimd of zelfs gekapt. Tuurlijk zet men er nieuwe bomen voor in de plaats, maar dan moet er wat meer geld op de plank komen dan men nu beschikbaar heeft in de best rijke gemeente Nieuwer-Amstel voor onderhoud van dit bosdeel. Hoe dan ook vrees ik dat we volgend jaar dan ofwel een sterk verkleinde bloesempracht te zien zouden krijgen dan wel dat er helemaal niks te zien is, want er is zelfs een optie dat al deze bomen zijn aangetast. Een akelige conclusie.
Hoe dan ook weer even een lekkere paar uurtjes er tussenuit tijdens de revalidatie van onze grote beer (zie 9-4). We knapten er wat van op, al was het maar door de boswandeling die bij dit jaarlijkse uitje hoort…. (beelden: Prive)
Toen wij hier, lang geleden alweer, kwamen wonen kregen we als gratis accessoire bij ons huis een boom bij de buren die elk jaar zo’n beetje in de eerste twee weken van april tot volle bloei komt of kwam. Prachtig! En onze oude buurvrouw genoot daar net als wij intens van. Omdat deze boom een ver familielid kent die bij een overbuur ooit is geplant en daar net even later ook in de bloei komt en dan een andere bloesemkleur laat zien, is het voorjaar voor ons daardoor altijd extra zicht- en tastbaar. Overigens relatief kort. Juist in het voorjaar wil het naast aardig weer ook vaak waaien en regenen en dan is diezelfde boom een bron van wat ergernis. Immers de honderdduizenden blaadjes dwarrelen dan neer als sneeuwvlokken en kleuren diverse tuinen eerst aardig roze, daarna bruin tot zwart. Je veegt je een ongeluk, maar ach, dat heb je er voor over uiteraard. Ik maakte de lezer(es) al eerder deelgenoot dat de oude buurvrouw een paar jaar geleden is gaan hemelen.
Wij vreesden al met grote vreze voor wat er na haar dood komen zou, maar dat viel in eerste instantie wel mee. Een van de dochters, mede-erfgename van de woning, bleef meer dan een jaar wonen in het huis van haar moeder. Deed weinig meer aan onderhoud en tuin, maar dat hield wel in dat de boom bleef staan. Een even fraaie aan de voorkant van het huis was nog bij leven van ‘moeder’ net in de bloei bevroren geraakt en afgestorven. Het leven van een boom in ons grillige klimaat niet altijd even makkelijk. Omdat de oude dame redelijk ‘zuinig’ was bleef de dode boom als een soort relikwie staan. Hoe dan ook, eind vorig jaar werd het huis alsnog verkocht. Een jong gezin uit een belendende gemeente kocht het en ging voortvarend aan de gang. Alles wat hen niet beviel werd in huis afgebroken en opnieuw geinstalleerd. Het mocht iets kosten en de aannemer leek wel bij hen te overnachten. Ook qua geluidsproductie. Dat was niet zo natuurlijk. Maar je wilt een huis toch naar je zin maken. Ik snap dat zeer. Maar ergens dit voorjaar, de bewuste boom in de achtertuin had net knoppen, hoorden we het jonge stel tegen elkaar zeggen dat die boom er echt uit moest in verband met de ruimte’.
Het sloeg ons best om het hart. Ook al ben ik zelf erg van een betonnen plaat met planten/bloemenbakken ter versiering, die boom was altijd wel een anker van geur en kleur. Hij is van hen, zij mogen dat beslissen. Maar we gaan die boom wel erg missen. Nu is het wel zo dat we wel zien dat hij kwalitatief minder wordt. Hij slinkt ook, groeit niet meer. Maar hij bloeit nog wel. Gelukkig hebben we de plaatjes nog. Overigens hebben wij zelf ook diverse bomen en struiken uit de tuin gehaald in de loop van de jaren. Ooit geplant door de vorige bewoners van ons huis. Die kennelijk niet door hadden dat sommige bomen erg groot worden en soms zelfs boven de nok van het huis uit groeien. Wij wel. En dus ging de zaag er in. Kaalslag het gevolg, ruimtegewin ook. En dat zal bij de buren ook wel zo zijn. Oud is leuk, hout ook, maar soms wil je gewoon dat de kinderen kunnen spelen. Dat zal het zijn… (Beelden: Yellowbird 1994/2019/20)
Altijdmijnmening 