
Een naam die Gen.X of Z niets meer zal zeggen, maar ooit een grote faam had in de luchtvaartwereld, literatuur, en het pacifisme; Jons Viruly. Op het laatst van zijn carriere en leven getrouwd met de actrice Mary Dresselhuys die intussen ook al vrijwel verdwenen is uit het collectief geheugen. Onlangs kreeg ik echter een 368 pagina’s dikke biografie (wilde Viruly niet zo benoemen) in handen over deze bijzondere man. Geschreven door Wim Adriaansen en uitgebracht in 2008 door de firma Aprilis in Zaltbommel. Hard cover en vol met leuke illustraties en flink veel tekst over het leven van een man die eigenlijk gewoon schrijver wilde worden maar door toevalligheden en keuzes terecht kwam in de wereld van de luchtvaart. Eerst de militaire tak op Soesterberg zoals veel vliegers uit de vooroorlogse periode. Later bij het nieuwe KLM van Plesman en daarbij meteen op de belangrijke routes ingezet. Als captain op primitieve Fokkers binnen Europa, als eerste vlieger op de meest moderne machines uit die periode die dagenlang hun best deden Nederlands-Indie te bereiken met aan boord post en soms een enkele passagier. Hij vloog met die Fokkers van toen, maar ook de latere Douglassen en maakte binnen de organisatie van de KLM alleen al om zijn inspanningen tijdens WO2 snel carriere.

Vloog op de indertijd na-oorlogse en hypermoderne Lockheed Constellation van KLM, soms non-stop over (toen) gigantische omwegen naar het inmiddels omstreden Indie. Kwam als captain terecht op de Super Constellation en ontmoette carrieretechnisch helaas zijn noodlot toen hij met zo’n vliegtuig (de ‘Triton’) bij de stad Shannon met passagiers, bagage en vracht ‘in de plomp’ terecht kwam. Helaas met noodlottig gevolg voor een aantal passagiers en cabine-bemanningsleden. Onderzoek zou later uitwijzen dat Viruly door zijn manier van starten (erg vlak en met motoren niet op maximaal vermogen) sterk had bijgedragen aan de crash van de Triton. Dit eindoordeel leidde er toe dat Viruly zijn professionele loopbaan achter het stuurwiel van een verkeersvliegtuig aan de wilgen hing. En dat deze man met een karakter als het zijne het leven lang een schuldgevoel zou houden wordt in het boek wel duidelijk. Hij was al niet te vrolijk van zichzelf, dat werd door deze gebeurtenis alleen maar erger. Zijn priveleven kenmerkte zich door de nodige affaires en huwelijken, met zijn kinderen hield hij na scheidingen zo goed mogelijk contact. Hij schreef boeken over allerlei onderwerpen, o.a. over zijn relatie met Mary Dresselhuys die als lastig en eigenzinnig bekend stond. Maar een biografie over haar leven werd door Viruly alsnog geschreven en uitgebracht. Als je in deze biografie over hem zelf leest hoeveel boeken en manuscripten de man heeft geproduceerd zou hij een grotere bekendheid moeten hebben dan hij nu nog heeft. Ik las dit boek met veel plezier en relatief snel uit. Al was het maar om ook eens te zien hoe dat nou ook alweer was gegaan met die ‘Triton’ bij Shannon. Daar kom je in dit boek uitgebreid achter. Dus beschrijf ik het boek vanuit tevredenheid… (ISBN-978 905994 223 3) Viruly overleed na een relatief kort ziekbed in 1986, hij was toen 81 jaar oud…











Stom toevallig besloten we om die nieuwe boekwinkel in Weesp eens te gebruiken om niet alleen de culturele behoeften, maar ook het verlangen naar een ‘bakkie’ te bevredigen. Die winkel is relatief nieuw en kwam in de plaats van een ouderwetse zaak die een paar jaar terug failliet ging. Deze nieuwe winkel zit heel anders in elkaar en heeft zoals vaak tegenwoordig, ook een koffiehoekje waar men even lekker kan vertoeven. Aardig mensen ook. Gezellig druk. Tussen alle bezoekers en teamleden die we niet kenden een bekend gezicht. ‘Verhip…dat is toch die commissaris’ zei ik nog. Namen ben ik zo slecht in, maar gezichten vergeet ik nooit. ‘Ja, van Riessen’ zei mijn vrouw stellig en die heeft een ijzeren pot qua geheugen. Verdraaid ja, dat was hem. Zou die ook in Weesp wonen als ‘Amsterdammer’? We filosofeerden wat. De hoofdpersoon in ons raadsel kwam even later ook de koffiehoek inlopen. Kreeg een lekkere espresso en wat water. Spontaan ontstond er een gesprek tussen ons drie. Hij schoof aan bij onze tafel. Binnen de kortste keren werd het een geweldig leuk gesprek.
We begrepen dat hij hier niet woonde maar zijn boeken kwam promoten. De winkel had een hoekje ingericht voor dat evenement. Joop van Riessen is auteur van inmiddels acht boeken met Anne Kramer als hoofdpersoon. Die Anne Kramer is, niet verbazingwekkend, commissaris van politie in de drukste stad van ons land, Amsterdam. En Joop van Riessen gaf haar een stukje van zijn eigen (spontane) karakter mee, maar modelleerde haar verder op zijn dochter. Zelfde leeftijd en een echte vrouw. Hij rolde na zijn pensionering eigenlijk bij toeval in het schrijversvak. Baantjer was op leeftijd en de behoefte aan de menselijke maat binnen dit soort lectuur trekt nog steeds veel lezers. De uitgever zat hem echt achterna om er mee te starten en toen hij eenmaal bezig was kon hij zelf eigenlijk niet meer stoppen. De verhalen komen uit zijn laptop zoals hij ze vertelt. Vlot, soms indringend, spannend! Als je in een jaar of acht/negen tijd acht boeken op de markt brengt heb je talent. En juist omdat Joop van Riessen zoveel heeft meegemaakt als echte Amsterdamse misdaadbestrijder, want dat is hij toch geworden in die 45 dienstjaren, is het zoeken naar onderwerpen geen grote moeite voor hem.
Tijdens de presentatie in die boekhandel daar in Weesp bleek ook dat de man breder kijkt naar de maatschappij dan in simpele termen van ‘zwart’ of ‘wit’, maar de ogen niet sluit voor de kwaden die woekeren in de moderne maatschappij. Een link tussen het familieverleden (in zijn laatste boek ‘Moord op de Tramhalte’ trekt hij al een sluier weg van die persoonlijke geschiedenis) maakt zijn boeken nog intrigerender. Zelf is hij geboren in Overveen, niet ver van Haarlem. Woont nu deels in zijn oude omgeving en werkt een ander deel vanuit een leuk appartement onder de schaduw van de Westertoren. Het was geweldig om deze toevallige ontmoeting mee te maken. Natuurlijk kochten we een boek, hij signeerde het persoonlijk en ik gaf hem mijn kaartje. Want ja, auteurs onder mekaar…moet kunnen. Alleen snap ik wel dat ik niet in de schaduw kan staan van een man die elk jaar een boek op de markt brengt. Ik ben al blij als het mij dit jaar nog lukt om nummer drie uit te brengen. In een even lange periode! Met een beetje extra inspiratie moet dat lukken. En dat kreeg ik toch ook van Joop van Riessen. Al was het maar om de manier waarop hij naar dat schrijven kijkt. Geen last maar lust. En dat scheelt veel denk ik. Aanrader mensen! Anne Kramer als hoofdpersoon, Joop van Riessen als schrijver. Bij de betere boekhandel te koop! Zoals die in Weesp! Of te bestellen bij uitgeverij De Kring! Voor E.18,50 een hoop plezier!
Over Amsterdam en mijn liefde voor die stad heb ik in mijn vorige verhaal al eens stevig uitgepakt. En die liefde kan best met een dubbel gevoel gepaard gaan hoor. Door de jaren heen is de stad niet altijd ten positieve ontwikkeld. Maar hij leefde en leeft wel en dat is ook door kunstenaars in die perioden vastgelegd. Schilders, schrijvers, fotografen, filmers. Allemaal vielen ze voor deze stad en zijn inwoners en er is ongekend veel werk gemaakt dat deels in de schappen bij musea is opgeslagen. Het Amsterdam Museum, ik schreef er in voorkomende gevallen al eens eerder iets over, exposeert momenteel werk van juist die kunstenaars. De stad centraal gesteld, maar meteen ook een mooi overzicht van de geschiedenis. Onder de naam MADE IN AMSTERDAM loopt deze expositie van 11 maart tot en met 31 juli a.s. in dat erg aardige museum dat je vindt aan de Kalverstraat 92 in Amsterdam. 
Nu is dat museum op zich al een genoegen, waar je snel leert waarom Amsterdam zo uitgroeide tot de stad die het nu nog steeds is, maar door de ogen van deze kunstenaars komen er dan weer wat andere zaken naar boven dan de bekende beelden van havens, schepen en mooie panden. De gewone mens is in Amsterdam natuurlijk van het grootste belang geweest en die krijg je bij deze tentoonstelling goed in beeld. De toegangsprijs voor het museum is E.12,50, kinderen tussen 5/18 betalen E.6,50, voor jongere kids is de toegang gratis. Je kunt er in tussen 10/17.00u, ook op zondag. Er zijn liften en op elke etage toiletten en zitplekken. Kortom, geen excuses om niet te gaan. Zeker niet met een Museumjaarkaart….
