Klantvriendelijk…of niet?

Klantvriendelijk…of niet?

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_7470.jpg

Wie mij intussen al een jaartje of 20 volgt weet dat ik graag een paar maal per jaar afreis naar de Oosterburen. Niet alleen omdat de benzine daar fiks goedkoper is, ook de boodschappen zijn dat en een kofferbak vol lekkers en nuttigs bespaart je zo 50-150 euro t.o.v. onze vaderlandse winkels. Daarbij vind ik daar meer op mij gerichte artikelen zoals boeken die hier nergens te vinden zijn en ook tegen acceptabeler prijzen. Kortom, reden genoeg om af en toe even een 1,5 tot 2 uur te sturen (enkele reis uiteraard). Maar door die decennia heen dat ik deze ondernemingen doe valt mij nog iets anders op aan die Duitse mensen. Zij zijn over het algemeen gek op procedures en regels.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa030067.jpg

En pas er maar op dat je die moet naleven. Niet alleen in het verkeer, men controleert er op van alles (de boetes vallen echter zeer mee, zijn nog niet een derde van de achterlijke niveaus hier..) maar ook in winkels. Zo werden wij daar onlangs bij het passen van kleding in een warenhuis door een duidelijk oudere dame een paar maal gewezen op het feit dat we slechts 2 (Zwei!) stuks kleding mee mochten nemen in het pashokje. Nu is bij ons 2 x 2 = 4, maar dat zag de dame toch anders.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa040110.jpg

Daarbij…samen in een pashokje (dat had nooit gepast binnen 80x80cm..) was helemaal Verboten! Ik moest er wel om lachen, vrouwlief heeft dan net even minder humor in huis. Die was net bezig haar garderobe stevig aan te vullen met allerlei leuks en wilde na deze terechtwijzing bijna alles weer terughangen in het rek… Maar gelukkig, we lieten het maar zo. Kochten wat we wilden, rekenden af en vertrokken. In Duitse winkels en warenhuizen zijn oudere medewerk(st)ers overigens heel normaal. Het pensioen is er veel lager dan bij ons, dus doorwerken tot je er bij neervalt helemaal niet zo vreemd. Ooit, we waren nog regelmatig te gast in Essen (Ruhrgebied), bezochten we een groot en bekend warenhuis in die grote stad.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa020006.jpg

Als altijd sloegen we een mandje vol in en deden dat op elke er toe doende etage. In het souterrain, waar het vaak erg druk was, maar nu zo tegen de zomervakantie helemaal, stonden mensen dik in de rij voor de enige kassa die bemenst was. Er werd wat gezucht en gemopperd in de rij en we stonden als schapen in slagorde tot halverwege deze winkelafdeling. Ineens stond de dame achter de kassa op, gaf blijk van haar ongenoegen over al die mensen en gaf luidkeels min of meer aan dat zij het zat was (klinkt op zijn Duits toch heftiger dan in onze eigen taal..) en raadde dringend aan een kassa op te zoeken op een andere etage. Duidelijk boven haar theewater geraakt…Ik bleef gewoon staan, een paar keurig nette Duitsers zetten hun mandje neer en vertrokken. Het warenhuis bestaat niet meer, het zal van doen hebben met dit soort klantontvriendelijk gedrag…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: pa030084.jpg

En toen moest Corona nog komen. Want toen bij de Duitsers de maatregelen die met dat virus van doen hadden van kracht werden kwamen de oerkrachten van onze Duitse buren bij winkels en andere organisaties naar boven. Je werd afgeblaft vanwege een verkeerd mondkapje, slechts je QR-code gaf toegang tot ieder nietig winkeltje of koffiehuisje, men was strikt en streng. Het was even wennen. Maar in zijn algemeenheid kan ik die Duitsers goed velen hoor. En zij mij. Met mijn Rudy Carrell accent en mijn poging Amsterdamse humor om te zetten naar het Duits. Niet voor niets dat ik er graag kom. Gelukkig lopen er ook genoeg jonge mensen rond met wie het goed kakelen en lachen is…. Wellicht dat mijn instelling daarbij helpt? Geen idee. Nu zit ik mijn geld te tellen. Even zien hoever ik kom als ik weer die kant op rijd… (Beelden: Prive)

Bijzondere expositie…

Bijzondere expositie…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bannier-expositie-amsterdam-750-jaar-img_0193.jpg

Wat ooit in Amsterdam de Hermitage was en om politieke redenen de banden met dat giga-museum van deze naam in Sint Petersburg verbrak, heet nu het H#art Museum. Nog steeds op dezelfde historische plek in hartje stad en voorzien van de nodige zalen vol interessante zaken. Omdat er begin dit jaar een expositie liep over het 750-jarig bestaan van onze stad en meteen ook wat rand-exposities rond dat thema togen wij er onlangs met onze Museumjaarkaart heen om even te genieten van de cultuur en geschiedenis in onze eigen jarige stad.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdammertjes-img_0199.jpg

Met onze MJK kregen we toegang tot alle actuele exposities binnen het gebouw en zo traden we als eerste binnen in de hal die voorheen zo vol hing met fraais uit de Russische collecties, nu gevuld met een lokaal geleend kunstaanbod. Op zich weinig mis mee. Maar er zijn (waren) wat storende factoren. Zo blijf ik me verbazen hoe men het voor elkaar krijgt om de geschiedenis van onze stad deels te herschrijven en daarvoor in de plaats een stuk multiculturele verrijking in te passen opdat we als geboren en getogen inwoners van Amsterdam niet zullen vergeten dat onze stad pas met dank aan al die import groot werd. Het is natuurlijk niet waar, maar toch. Overal zag ik presentaties, schilderijen, sommige van een bijzondere soort (met waarschuwingsbordjes gezien de specifieke realistische onderwerpen) maar nergens zag of hoorde ik Amsterdamse accenten, verhalen over de Jordaan, over de armoede in de stad die in het verleden vooral arbeiders trof en de enorme jodenvervolging die het hart uit Amsterdam sneed tijdens de Duitse bezetting.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: foto-ed-v.d.-elsken-img_0175.jpg

Wat bleef was een cultureel, maar vooral politiek, soort expositie, nog eens aangevuld met randexpo’s over vrouwen van Amsterdam die volgens de organisatoren vooral uit andere culturen kwamen. Het was reden om daar relatief snel aan voorbij te lopen. Feiten horen te domineren, niet dat wat men op het door links bestuurde Stadhuis wil zien als waarheid. Jammer van zo’n toch aardige expositie. Het Amsterdam Museum deed daar nog een schepje bovenop.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: blote-dame-img_0209.jpg

Dat museum leent een vleugel van H#art omdat het eigen gebouw aan de NZ Voorburghal wordt gerenoveerd. De nieuwe leiding van dat specifieke museum heeft in haar politieke (on)wijsheid besloten om de term ‘Gouden Eeuw’ uit te bannen. Want…’alleen maar te koppelen aan slavernij en kolonisatie’. Ik word daar bijna boos over. Zoveel feiten uit het verleden zouden dan moeten zorgen voor totale aanpassing van ons culturele erfgoed of dat van anderen. Maar ik zie deze noodzaak niet. Hoe dan ook, we deden weer wat cultuur op, en ik inspiratie om mijn ergernissen hier te uiten. De stad viert haar feestje, maar ik krijg steeds meer de indruk dat men de oorspronkelijke bevolking daarbij compleet wil bijscholen of uitsluiten. Propaganda dus. Past niet in een open en vrije stad als de onze. Maar ja, ik ben of lijk op dat punt een roepende in de woestijn..(beelden: Prive en speciaal uitgezocht)

Stel…

Stel…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jungle-3.jpg

..je bent onderdeel van een oervolk. Je leeft op een plek in een groot woud of pakweg een door bergen omringd woongebied en je bent nog nooit in contact geweest met de buitenwereld of de mensen die daar de Aarde bevolken. Je leeft naakt, met de natuur, je jaagt op de dieren in je omgeving, je eet bessen uit de bomen, wast je niet of met spaarzaam regenwater en gaat samen met de beschikbare mannen of vrouwen in de eigen stam bezig met dat wat de stam overeind houdt. Eventuele andere stammen zijn vijanden en daartegen knok je met zelf gemaakte bijlen of dikke stokken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jungle-1.jpg

De natuur is jouw religie, de zon je oppergod en wanneer het onweert en bliksemt een bewijs dat die goden boos zijn. Nog niet zo heel lang geleden waren er heel wat volken die in de diverse jungles op Aarde zo hun bestaan vierden. De niet aflatende kap van die oerwouden maakt vaak een einde aan hun zorgen(loos) bestaan. Tijdens een van de ontdekkingsreizen van een paar decennia terug ontdekten Braziliaanse onderzoekers zo’n oervolk. Men leefde zoals ik het beschreef. Maar met een verschil. Ze aanbaden een….Coca Cola flesje. Het was voor hen een godheid, het werd vereerd, men versierde het kleine object met groen en bloemen en bracht het offers.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: jungle-2.jpg

Hoe dat flesje daar was gekomen? Relatief simpel. Bushvliegers in hun kleine vliegtuigen waren over het gebied gevlogen op zoek naar nieuwe avonturen of grondstoffen en hadden redelijk nonchalant op enig moment een leeg gedronken flesje gewoon overboord van hun vliegtuigje gegooid. Waar het glazen object intact landde op de zachte grond van de jungle en daardoor bij toeval tussen dat volk dat daar onder de grote bladeren van de bomen leefde. Het had een enorme impact op de oerbewoners daar in die jungle. Een beetje zo moet het ook zijn gegaan met onze verre voorouders bij het ontdekken van de wereld om zich heen en de beschrijving van wat ze aan fenomenen zagen en meteen interpreteerden als komende van een hogere macht. Geloof is zo eenvoudig te duiden. Het is zelden op echte feiten gebaseerd maar volstaat met de suggestie. En de overtuigingskracht van predikers die hun boodschap van het Colaflesje wereldwijd weten uit te venten. Het maakt direct veel relatief. Kerken met torens in de vorm van dat frisdankje, minaretten, het zou me wat zijn. Maar geeft ook aan hun dun de scheidingslijn tussen geloof en feitelijkheid is. Ik ga voorlopig maar voor het laatste. En jullie?? (beelden: internet)

Feest…

Feest…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oranje-versiering-nijmegen.jpg

3 april is ooit uitgeroepen tot Wereldfeestdag…. (uitleg:)’Ook bekend als P-dag, is het een jaarlijks gevierde onofficiële feestdag die gericht is op het bereiken van sociale verandering en harmonie door mensen aan te moedigen het leven te vieren door te feesten’. Feest voor sociale verandering op Wereldfeestdag. Nou, je snapt het al, ik zit hier aangekleed in mijn discopak te wachten tot het feestgedruis hier voor de deur begint. Als er iets is wat ik momenteel geen reden vind voor een wereldwijd feest dan toch wel de toestand in die zelfde wereld. Oorlogen, indoctrinaties, overheersing, religie, extremisme, terrorisme, criminaliteit, overbevolking, nee veel reden voor feest is er niet.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: versierde-voortuin-alg.jpg

Overigens ben ik langzaamaan wel zover dat ik persoonlijk elke dag tot een soort feestdag maak hoor en als ik het zelf niet doe, dan vrouwlief, onze lieve vrienden, familie en de katten. Nu ben ik al niet zo’n algemeen feestvarken van me zelf. Ik ben meer van de wat intiemere settings en hoeperdepoep-zatopdestoep optochten laat ik graag aan me voorbij gaan. Ik snap overigens best dat mensen dat leuk vinden hoor, maar zelf doe ik liever niet mee. Net als groots gevierde verjaardagen met muziek en dans. Niks voor mij, net even te nuchter en ook een groot liefhebber van het goede gesprek, al dan niet met een glaasje. En intiem dansje vond ik overigens ook nooit echt vervelend, maar om nu op mijn leeftijd op een dansvloer te staan tussen jonge kronkelende lijven en te constateren dat ik de oudste van het stel ben geworden doet me aan de kant blijven.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: smoking-girls.bmp

En omdat de bol ook vaak analyses maakt over nut en noodzaak, je wordt ouder en wijzer, is uit de plaat gaan net zo tegen mijn denkwijze in als uit de bol gaan. Toch een nuanceverschil. Feesthoedjes, slingers, het is mij eigenlijk een tegenstaand fenomeen. Carnaval kan ik nog wel waarderen, maar dan vanuit de rol van toeschouwer, niet als deelnemer. Snappen doe ik daar ook niet zo veel van. Altijd die controle over gedrag, nadenken over morgen. Best een nuchter weloverwogen type… Dat maakt een feest toch iets wat ik met reserves benader. Maar wie weet kom ik nog eens tot het inzicht dat je alles moet kunnen loslaten en je gewoon moet laten vollopen en nergens over na denken…Wie weet dat ik dan ook kan genieten van Wereldfeestdag…. Ik wens het jullie allemaal toe. Ik zie wel wat ik doe…. (Beelden: Archief)

Geschiedvervalsing…

Geschiedvervalsing…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amstel-met-tulpen-img_2325.jpg

Onze stad Amsterdam baseert zich op een ontstaansgeschiedenis waarbij zeer ontwikkelde en rijke Noord-Afrikaanse ontdekkingsreizigers via de oude Zuiderzee hun pijlen richtten op de boorden van het IJ. Zij lieten meteen daarbij hun hoogwaardige Afrikaanse stempel achter en zorgden voor welvaart en ontwikkeling bij die eerste agrarisch ingestelde oermensen in dit gebied die onder hun leiding achterbleven om de stad te maken tot wat het later werd. Zij leerden oorspronkelijke bewoners van het omliggende gebied naast de Arabische taal ook hoe je de moerassen droog kon leggen en daarnaast hoe je goede schepen of stevige huizen moest bouwen. Later vestigden ook donker getinte mensen zich in deze streek en werkten eeuwen lang keihard aan de groei en bloei van Amsterdam.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p3120310_edited.jpg

Zij predikten daarbij ook het christelijke geloof en leefden volledig naar de Tien Geboden van Mozes. De eerste zeevaarders die vanuit ons land en stad handel gingen bedrijven in en met de rest van Europa waren dan ook uitsluitend zwarte mensen. Blanken dienden slechts als domme arbeiders en soldaten voor een leger van rijke welvarende lieden van kleur. De oorlogen met de Engelsen, Fransen of Spanjolen werden vooral gevoerd door donkere admiraals en generaals. Jonge blanke meiden dienden diens echtgenotes als dienstknecht terwijl hun mannen voor ons land en deze stad hun leven gaven op zee of tijdens veldslagen met de vele omringende volken die ons land zagen als wingewest maar niet als volwaardige staat. Later kwamen ook nog de wijzen uit het oosten.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p3120326_edited.jpg

Vanuit Palestina zelfs. Waar de daar gevestigde volken een zodanig hoog levenspeil hadden bereikt dat ze hun kennis en ervaring kwamen delen met ons, Barbaarse volken uit het noord van Europa. Zit je langzamerhand te twijfelen aan mijn geestelijke vermogens of kennis van de geschiedenis?? Nou niet nodig hoor, maar ik geef even weer wat het extreemlinkse stadsbestuur hier allemaal over ons uitstort. Via exposities (later meer) of het TV-programma ‘Het Verhaal van Nederland – Amsterdam’ zoals onlangs uitgezonden. Tot aan de dag van vandaag predikt men het evangelie van de multiculturele samenleving, past de geschiedschrijving daartoe aan en laat dit eigen, verzonnen, verhaal overal horen en lezen. Men liegt en bedriegt en schroomt niet om net te doen alsof islamofobie en racisme in onze vrije en open stad naar traditie, de boventoon voeren. Niks is echter minder waar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p3120353_edited.jpg

Amsterdam was in die 750 jaar van haar bestaan een stad vol bijzondere gebeurtenissen, hard werkende mensen, zeevaarders, handelaren, ontwerpers, wereldreizigers, maar zeker ook vol met lieden die van heinde en verre kwamen. Dat klopt nog wel. Maar dan heb ik het vooral over mensen uit de eigen vaderlandse provincies, Duitsland, Frankrijk of Spanje. We kenden het katholicisme en later protestante geloof. Pas een jaar of 50 geleden kwam de invasie op gang van islamitische immigranten en vanaf 1975 gevolgd door de halve Surinaamse bevolking. Die integreren voor een deel prima, maar zeker niet in meerderheid. Dat ligt anders bij veel van die andere groepen. Die ‘verdwenen’ in onze samenleving en bevochten een eigen plek. Chinezen, Indische mensen, Hongaren, Tsjechen, Italianen, Spanjaarden, noem maar op. Maar zeker ook de Joodse immigranten die vanuit het toenmalige Spanje en Portugal eeuwen geleden deze kant op kwamen, net als de zelfde groepen maar dan uit Polen en zo meer. Opgejaagd en vervolgd. Toen al. En voor een groot deel tijdens WO2 door de Duitsers industrieel over de kling gejaagd. Het is dus een grove schande dat een links stadsbestuur ons aller geschiedenis gebruikt voor links-drekkige propaganda voor het multi-culti-denken. En echt ik heb er intussen al heel wat staaltjes van gezien of gehoord. Vervalsing van de geschiedenis past bij een land als Noord-Korea. Ik vertelde daar al eerder over. De Kim-dynastie daar heeft de totale geschiedenis aangepast bij de eigen heldenrol voor de familie binnen de historie van het land. Daar verwacht je dit, in ons land niet. Als iets bewijst dat dit college niet deugt, dan dit. Leugenaars zijn het. En Amsterdam huilt daardoor waar het eens heeft gelachen…. (Beelden: archief)

Driewielers en dwergen…

Driewielers en dwergen…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bmw-isetta-6.jpg

In het verre verleden, ik spreek nu over de periode na WO2 maar wel voor de echte economische groei die we in de jaren 60/70 meemaakten, was het bezit van een auto voor de gemiddelde hard werkende huisvader/moeder een droom die veelal net zo lastig bereikbaar leek als het nu oogt voor hen die een eigen huis zouden willen bezitten of desnoods huren. In Nederland fietsten we, we reden op brommers of scooters en de wat rijkeren bezaten een ‘Amerikaan’ of ‘Brit’ van enige omvang. Dat vond ook in de landen om ons heen plaats en dat leidde op enig moment tot een ware vlucht in micro-autootjes op drie of misschien net aan vier kleine wielen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: la-1-300.jpg

Achterin bij die karretjes zat vaak het tweetakt-motorblokje van zeer bescheiden omvang en met een heel gezin in zo’n ding stappen was best een oefening. Bekend werd de Messerschmitt Kabinenroller die op zijn gemak onder vrachtwagens door kon rijden. Niet zo handig als je hield van veiligheid want die kleine driewieler had een perspex-vliegtuigkapje boven de twee achter elkaar zittende berijders. Ook de BMW Isetta was zo’n karretje. Daar was de hele opbouw van metaal, maar de enige deur zat van voren en daar hing ook het dashboard en stuurwiel aan…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fm-4-nobel.jpg

Bij een aanrijding kon men je meteen in het restant van dat voertuig begraven. Heinkel had ook zo’n autootje, net als nu verdwenen merken als Fulda, Trojan en Zundapp. De een wat ruimer dan de ander maar allemaal in onze huidige tijd bekeken miniatuur van formaat naast zelfs een Fiat 500 van de oudste generatie. Lloyd was een iets ruimer geschapen automobiel op vier wielen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: gg-04.jpg

De Alexander van dat merk een bijna volwassen voertuig op zakformaat maar met volle last en met een 2 cilinder blokje van 700cc moest je nou ook weer niet overdrijven qua verwachtingen. Een fabrikant die het ook snapte was het Duitse Glas met haar Goggomobil. Door de jaren heen uitgerust met motoren van 250, 300 of bijna 400cc hield deze wagen het nog vrij lang vol. Dat Glas als fabrikant bouwde ook nog een ‘sportief’ aandoende variant die als Coupe werd verkocht.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: mkr1.jpg

Maar bij 90km/u was het bij al dat spul wel over met de pret…Toen fabrikanten als Fiat de 500 en Austin de Mini uitbrachten was het plezier van die dwergmobielen er wel af. En langzaam aan was men ook die auto’s met hun ‘brommermotoren’ wel zat. Dat gold nog niet voor de meeste mkb-ers die een driewielige Tempo of Goliath hadden aangeschaft.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: td1.jpg

Ze hoefden zo niet meer met hun handelswaren door de straten te fietsen of over bruggen heen te beulen. Met de simpele gemotoriseerde driewielers ging dat net even beter. En je zag ze overal in stedelijk gebied rondrijden. Toen die winkeliers en handelaren wat meer verdienden kochten ze later overigens vaak een VW Bus of een Ford besteller. En waren de tijden van die nostalgische knetterkarretjes voorbij. Ze verdwenen heel snel uit het straatbeeld. In Duitsland houdt men ze vaak nog in ere via allerlei clubs en van sommige van die wagentjes bestaan nog aardige voorraden onderdelen. Rijdend over rustige landweggetjes zijn het prima wegwijzers naar een andere tijd. Toen alles nog simpel en duidelijk was. Misschien dat men ze daarom in ere houdt en bewaart??? Heb je zelf ook nog herinneringen aan dit soort voertuigen?? Of heb je iets van mijn verhaal opgestoken?? Dat was de bedoeling…(beelden: Archief)

Tabak over de grens…

Tabak over de grens…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 76f47a20-356f-462f-aa22-f525995c1342.jpg

Wie meent dat mensen die verslaafd zijn hun passie af zullen zweren als de belastingdruk zo hoog wordt dat je bijna bezwijkt onder de strafheffingen heeft toch wat buiten de vaderlandse handelswaard gerekend. Men reist er dan maar voor naar de Europese ooster- of zuiderburen en slaat daar groot in. Hamsteren zolang het kan. Gaat en-passant ook even langs bij de daar gevestigde spotgoedkope supermarkten of drogisterijen en komt met een afgetankte auto vol spullen weer terug in het op dit punt peperdure vaderland. Zoals bekend heb ik totaal niets met al dat gerook, het is slecht voor je gestel en het stinkt, maar ik snap wel dat een verslaving niet zo 1.2.3 is af te leren of te zweren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_7713.jpg

En als je dan meteen voor een weeshuis kunt inslaan wanneer je er toch bent…ga je gang. Maar zoals ik onlangs zelf moest ervaren is het wel lastig als je in de rij staat voor het afrekenen van jouw ook al zo voordelige tankinhoud als voor je een viertal dames de schappen leeg koopt van de fraaie en uitgebreid van voorraden tabakproducten voorziene tankshop niet ver achter de grens. Met een vrolijk gekwetter en een zachte g bij de uitspraak kochten ze zoveel spullen in dat men in die shop zelfs de gevraagde sloffen uit het magazijn moest gaan halen. Voor honderden euro’s de persoon werd er ingeslagen. Tassen vol gevuld en dat was naar ik begreep (ik startte een gesprek met de dames want ik stond toch maar mij ‘tijd te verdoen’) nog maar het begin van hun strooptocht.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p9180220_edited.jpg

Ze moesten ook nog even langs die en die drogist voor allerlei artikelen. ‘Is dat allemaal voor jullie zelf’ vroeg ik nog wat beduusd van het vele geld dat van eigenaar wisselde. ‘Nee hoor, we halen voor de halve familie en vriendenkring spullen hier…’. En zo werkt dat. Samen profiteren van het voordeel dat over de grens te behalen valt in zowat elke categorie producten. Waarom dacht je dat ik zelf zo vaak die kant op ga? Precies! Maar ik doe dat al decennia lang omdat ik die Duitse winkels en hun aanbod al veel eerder naar waarde ben gaan schatten. Al kijken wij wel altijd kritisch naar de prijzen daar, want lang niet alles is meteen voordeliger. Je moet wel een beetje prijsbewust zijn. Maar dat geldt niet voor die tabak. Die scheelt daar vele (pro)centen met ons land. En door al dat publiek dat grootschalig inkoopt neemt de verstokte rookverslaving echt niet af. Zoals zo vaak een illusie vanuit bevlogen politici die menen volwassen mensen op te kunnen voeden door ze voor die verslavingen steeds meer te laten betalen. Zinloos. Wij hadden daarna wel door dat we nooit meer op zaterdagen die kant op moeten rijden. Kwam nu zo uit, maar wil je niet echt in de file staan bij de kassa van het anders zo rustige en plezierige winkelaanbod, ga dan door de week en mijdt die betalende plunderaars… (Beelden: Internet)

Raadplaatje…

Raadplaatje…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tumtum-2-img_0046.jpg

Ik geef onmiddellijk toe dat zelfs deze meninggever zo zijn zwakheden kent. Lekker eten en af en toe wat snoepen horen daarbij. Zo kan ik pure chocoladeletters zo tegen de Sinterklaasviering slecht weerstaan. Ook de uit Duitsland mee te nemen Kirsch-Bonbons zijn zo lekker dat ik ze graag bij de thee nuttig. Maar een van die geneugten moest ik sinds enige tijd vervelend genoeg ontberen; TumTums. Die kleine snoepjes ken ik nog vanuit de jeugd en ik had dan zo mijn voorkeuren qua uitkiezen. Met name die platte chocolade-exemplaren met van die witte spikkeltjes, de harde exemplaren en die gummies met gekleurde suikerbolletjes er overheen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: tumtum-1-img_0047.jpg

En ja, ik weet dat je ook zonder kunt in een suikerloos of vetvrij dieet, ik weet dat de tandarts ook zo haar bezwaren zal weten te benoemen, maar ik vind die dingen nu eenmaal lekker. In mijn mancave stond altijd een voorraadje. Meestal gehaald bij de Sligro-groothandel of als het niet anders kon van de Wibra. Zuslief en ex blogster Thamara nam ze ook nog wel eens voor me mee en alles ging dan in een groot rond blik op mijn schrijftafel waaruit ik me in de middag een stuk of vier van die kleine snoepjes gunde. Tot een paar jaar terug. Begonnen met een terugroepactie van de Sligro. Haar zakken Tumtum konden wel eens besmet zijn geraakt met het e.e.a. en dus uit de handel genomen. Maar toen vond ik ze nog wel bij andere ketens. Later bleek ook de Wibra ze niet meer in het assortiment te voeren. Na verwondering kwam mijnerzijds de irritatie. Verdraaid nog toe, het blik was leeg, geen voorraad meer, wat moest ik nu? Je bent een TumTum-junk of niet natuurlijk… Ik bleef er stug naar zoeken, maar niemand kon me een antwoord geven op de vraag; ‘waar is de Tumtum gebleven?’. Tot vrouwlief onlangs ontdekte dat de Plus Supermarktketen dit spul ineens wel weer in de schappen voerde. E. 2,95 voor een zak van 400gram. Jippiieeee. Maar er mankeert iets aan….Zien jullie wat ik bedoel?? Het antwoord is ontnuchterend en net even minder smakelijk. Zal vast zitten in de prijzen voor grondstoffen. Maar ik laat jullie graag de zoektocht naar het antwoord op mijn simpele vraag…Wat mis ik aan deze TumTum?? Intussen heb ik mijn dagelijkse routine (4 stuks) weer opgepakt. Toch plezieriger dan tandhakken zonder iets lekkers als je bezig bent…. (Beelden: Prive/archief)

Soesterberg…

Soesterberg…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: northam-f100-en-b25-in-nmm-260324-img_4047.jpg

Hoewel ik in mijn hart meer op heb met de civiele luchtvaart zoals die bijvoorbeeld op Schiphol plaatsvindt kan en kon ik af en toe best genieten van het vaak wat grovere geweld van militaire toestellen. En dus was ik in vroeger jaren als jong ventje nog wel eens te vinden op of rond de vliegbasis Soesterberg. Naast wat squadrons van de Koninklijke Luchtmacht opereerde daar een speciaal squadron van de Amerikaanse Luchtmacht (Het 32e Fighter Interceptor Squadron) en die lui hielpen toen nog ons luchtruim vrij houden van eventuele Russische indringers.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 216520-mdc-f4-lw-3587-1978-scan10183.jpg

Daartoe zetten die Yanks dan heel bijzondere toestellen in die ik graag observeerde. Zo hadden zij in die periode de Convair F-102 Delta Dagger in gebruik, een driehoekig toestel met prachtige beschilderingen die met een naverbrander was uitgerust wat n a een doffe klap op de startbaan meteen ook een vlam uit de uitlaat deed komen en de machine liet versnellen op een wijze die je bij die relatief ‘bedaagde’ Hunters van onze luchtmacht niet zag.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 217914-ehgh-290887-mdc-f-15a-usaf-79065-demo-scan10558.jpg

Later kwamen er ook McDonnell-Douglass F4 Phantoms in gebruik bij die Yanks en ook die mochten er qua indruk maken best wezen. De laatste vliegtuigen die ik op Soesterberg ooit zag in dienst van de USAF waren de McDonnell-Douglas F15 Eagles. Geweldige jachtvliegtuigen die bijna verticaal de lucht in stoven als men oefende of voor een of ander alarm even moesten bijspringen. Dat Amerikaanse contingent had trouwens veel invloed op de omgeving van de vliegbasis. Hele gezinnen woonden in deze buurt en die lui waren toch wat afgezonderd van de meer normale bevolking hier.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: fri-1107-f-102-pb030651_edited.jpg

Omdat de overheid niet wilde weten (of laten zien) wat de bewapening van die Amerikaanse toestellen zoal inhield werd alles aardig afgeschermd door zowel eigen Amerikaanse MP’s als de Nederlandse Koninklijke Marechaussee. Die basis op komen was dus best een dingetje. Toch ben ik er wel eens geweest. Ik werkte toen nog op Schiphol en wij benutten dan vaak een Amerikaanse vrachtmaatschappij die met haar grote toestellen van alles en nog wat vervoerde dat ook haar weg vond richting het 32e FIS. De baas van dat spul op Schiphol was een Amerikaan en die nam me eens mee naar Soesterberg voor een bezoekje.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: hawker-hunter-en-thunderstreak-in-nmm-260324-img_4039.jpg

Zijn pasje (geen idee waar hij voor werkte, maar men sprong in de houding aan de toegangspoort) deed wonderen en al snel zaten we ergens in de kantine een lekkere steak te eten. Zelfs al door de wol geverfde jong volwassen manager van een Schiphols bedrijf was ik daar best van onder de indruk. En keek de ogen uit. Al die Top-Gun achtige piloten en hun technische staf liepen er rond en dat waren toch andere figuren dan die civiele piloten van pakweg KLM of zo. Soesterberg is tegenwoordig definitief gesloten als militaire basis. Het prachtige Militair Museum wat er sinds een paar jaar staat laat nog wat zien van dat rijke verleden, toen de Amerikanen ook bij ons de vliegende kastanjes uit het eventuele dreigingsvuur kwamen halen. Wat is het dan toch jammer dat we nu een politiek van afstand nemen en Europa negeren zien vanuit Washington. Verdienden we dat? Volgens mij niet. Aan de andere kant, laten we nooit vergeten dat heel wat Amerikaanse jongens in de afgelopen Tweede W.O. het leven lieten om ons weer eens te bevrijden van een dictator. Een deel van hen ligt nog begraven op prachtig onderhouden begraafplaatsen. En wie de machines wil zien waarmee ze ons decennia lang hielpen om de vijand buiten de deur te houden moet dat museum maar eens gaan bezoeken. Meer dan de moeite waard. En je kunt ook in de omgeving wandelen langs vroegere opslagplaatsen en bunkers die volledig in het groen verborgen te vinden zijn hier. Het laat zien hoe we vroeger naar de wereld keken, en ook hoe dat nu gaat. De ogen zijn weer open….Vraag is voor hoe lang…(Beelden: archief willekeurig)

Terug naar de Lindenhof…

Terug naar de Lindenhof…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lindenhof-couvert-bestek-img_9954.jpg

Weet je nog hoe ik op 9 januari jl. een niet al te positief verslagje toevertrouwde aan jullie, trouwe lezers, rond een matige ervaring bij Grand Cafe/Restaurant De Lindenhof in Soest? Nou, ik kom daar n u iets op terug. Na mijn verslagje las ik ook wat reviews van andere bezoekers aan dit centraal in het centrum van Soest gelegen restaurant en die stonden haaks op onze ervaringen. Al zouden ze allemaal zijn geschreven door die horkerige vent die ons toen zo slecht bediende, het positieve van die reviews viel me wel op. Dus toen we onlangs weer eens in die stad te gast waren besloten we om het zelf ook nog eens (met open blik) te proberen. Het was dit keer een doordeweekse dag en ook nog eens rond lunchtijd. Nou dat maakte bij deze gelegenheid een heel verschil. De tent zat vrijwel vol, maar de ontzettend vriendelijke van oorsprong Aziatische dame die ons ontving had ergens nog wel een plekje voor ons.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lindenhof-4.jpg

Om ons heen werd vooral door vrouwen samen gekeuveld, gesmikkeld en gelachen. De lunchgerechten zagen er netjes en smakelijk uit. En de bediening werd qua uitserveren verzorgd door mensen met een handicap. Was dit dan de formule hier? Je leest er niks over, maar het zal wel. En ik zag hoe o.a. de dame die ons deze tafel had bezorgd strak in de gaten hield hoe dat serveren verliep. Nou daar was niks op aan te merken. Ook niet op de gerechten. Prima, warm, voldoende, en niet te gek geprijsd. Opvallend, bij eenvoudige gerechten serveert men geen illustratieve salades meer. I.v.m. het milieu. Maakt een schotel wel een stuk kaler. Ik vond dat wel erg kaal allemaal. Voor de rest was alles in orde en weinig op aan te merken. De basis voor een goed cijfer werd dit keer snel gelegd. Prijs/kwaliteit/bediening…een mooie 9. Flink beter dan vorige keer en wat mij betreft nu dan wel een aanrader….(beelden: Prive/internet)