Categorie archief: Geen categorie

De grote leegten in ons achterland

Posted on by • Geplaatst in Cultureel, Geen categorie • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 4 reacties

WP_005544Het is bij stom toeval dat wij onlangs weer eens opnieuw ontdekten hoe leeg Nederland op sommige plekken eigenlijk is. Wie beweert dat ons land ‘vol’ is bedoelt vast iets anders dan: ‘er wonen overal te veel mensen’. Neem van mij aan dat je plekken tegenkomt in ons landje waar je als inwoner echt denkt in Canada te verkeren of zo. Als ik naar mijn relaties rijd in de Zwolse regio doe ik dat vanuit de hoofdstad bij voorkeur via de IJsselmeerpolders. Daar groeien de windmolens tegenwoordig redelijk spontaan en de horizon is er met dank aan ons milieuvriendelijke denken aardig door verpest. Maar voorbij Lelystad verandert het landschap ook qua bebouwing. Mijn route loopt steevast dwars door de Noordoostpolder richting Vollenhove en Zwartsluis. Water, landerijen zo ver als het oog reikt en heel weinig menselijke beschaving is dan mijn deel. Onlangs, ik moest er weer eens heen, bleek mijn voorkeursroute afgesloten en moest ik omrijden via Giethoorn. Kom je langs de Beulaker Wijde en Belter Wijde. Enorme plassen water met vooral groene bomen en struiken er langs. Heel rustig, heel stil, maar vooral bijster leeg.

????????????????????????????????????????Later op die dag maakten wij van de gelegenheid gebruik om het plaatsje Zwartsluis nog even op de agenda te zetten. Een soort kruispunt van waterwegen met naar het noorden de vaargelegenheid richting Meppel en Assen (of noordelijker) en naar het zuiden het Zwarte Water en dito genoemd meer. Dat laatste vroeger als onderdeel van de Zuiderzee en die hield nog wel eens huis in deze omgeving. Men gelooft hier ferm in de Heer en diens daden of beslissingen en hield wellicht daardoor extra goed vol. In weer en wind, of de kerk intussen nu afbrandde of niet. Mooi plaatsje dus waar men oud en nieuw met elkaar verenigt al lijkt het er op dat nieuw langzaam aan van oud wint. Mooie sluizen, een aardig aantal gezellige terrassen (niet al te prijzig) en wat winkels maken het tot een leuk plaatsje waar je best eens tijd voor mag vrijmaken. In de omgeving vindt je Meppel, met een gezellig centrum, maar  dat heb ik in mijn Meningblog al eens eerder benoemd.

WP_005540

Zwartsluis – haven

Mocht je willen weten hoe leeg Nederland is, kom dan eens naar deze kant van het land en kijk je ogen uit. Of je nu met de auto, motor of boot komt, zelfs op de fiets is het hier prachtig, je weet niet wat je ziet. Het westen is druk, daar in deze omgeving is het vrijwel leeg en rustig. Geeft soms ook wel eens het gevoel dat we met betere spreiding van mensen soms een hoop zouden kunnen bereiken. Maar dat vraagt weer inzicht van onze volksvertegenwoordigers in  Den Haag. En  ik twijfel echt wel eens of die wel weten hoe mooi ons land nog steeds is en ook zou moeten blijven.

Talent? Kwestie van genen….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Geen categorie • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties

15g3srcVeel mensen reageren in hun leven op impulsen waarbij ‘winnaars’ worden gevraagd terwijl ze zelf niet veel meer dan middelmatige scorers zijn of waterdragers in het peloton. Hoe dat komt? Veelal wordt het veroorzaakt door wat de directe omgeving van je vindt. Niet zo gek overigens, want wij vinden natuurlijk allemaal dat we door een Hogere zelf uitverkoren zijn voor onze positie in de maatschappij, sport of andere prestatie en zij die ons verwekten willen dat gevoel nog wel eens versterken. De ene cultuur is meer van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ dan de andere. Maar prinsen en prinsessen komen overal even veel voor. En dat zelf benoemde verheven gedrag of het idee dat jij echt uitblinkt in wat je doet helpt veel voor het ego, in de omgang met een team is dat lastig. Zet tien topscorers in een team bij elkaar en er helpen geen tien Louis van Gaals meer bij om de gestelde doelen te bereiken. Immers; ieder voor zich en God voor ons allen! Opvallend is toch dat wij als mensen vaak het idee hebben dat wij zelf uitstekende teamplayers zijn, terwijl we dat bewezen niet zijn. Of dat we denken te kunnen zingen terwijl de ruiten bijna barsten van de valse klanken. Geldt ook voor zelf benoemde schrijvers. Ik heb er heel wat voorbij zien of horen komen, wat men dan al produceerde was veelal voor de eigen familie nog wel aardig, maar voor een groot publiek ongeschikt.

Accountantswerk - 2Vervelend is wel dat je ziet dat veel bedrijven sollicitanten zoeken die in feite allemaal moeten voldoen aan een bepaald uniek profiel. Ze moeten vaak over zoveel talenten beschikken dat een normaal mens daar nooit aan kan voldoen. Vaak al een indicatie dat de HR-functionaris die de advertentie zette, zelf ook niet tot de meest verlichte soort behoort. Het verschil tussen vraag en aanbod is dan ook vaak groot. En zo kiest men voor mensen die zichzelf als top-of-the-bill verslijten maar het in de praktijk zelden waar maken. Na een half jaar kan de advertentie dan meestal opnieuw in de krant. Ik maakte zelf in mijn carrière veel lieden mee die naar eigen idee voor het hoogste waren geroepen, maar of ze daarom ook echt werden uitverkoren? Bij kritische blik op hun kennis en kunde viel het fundament voor hun zelfoverschatting snel onder hen weg. Gaat ook nog wel eens in relaties op. We doen vaak enorm ons best in de ‘verkoopfase’, maar zodra we bezitten wat we verlangden of die lekkernijen hebben geconsumeerd blijkt dat je vooral de verpakking hebt gezien als smakelijk en aantrekkelijk, maar dat de smaak na een paar maal toch wat zuur of bitter is.

Costuums 3 - dit soort pakken heb ik nu aan en die gaan nog niet wegKortom, zelfoverschatting en het vermogen om jezelf als uniek te verkopen is een talent op zich.  En als ik het mag terugbrengen naar mijn eigen beroepsmatige observaties; van de tien cursisten die ik vaak in trainingen of coachings voor me kreeg (vaak waren de groepen iets groter, maar dit terzijde) kon je met 10% echt iets aanvangen. Oftewel 1 op de 10. Van de 800.000 werklozen ons land is dus in die kansberekening slechts een kleine 80.000 mensen echt geschikt voor de rol die ze willen gaan vervullen. De rest is kaf. Groot voordeel, naast al dat kaf bloeit het koren vaak het mooist. Soms helpt een spiegel ook nog wel eens. Voor je de kop stoot, al dan niet voor de zoveelste keer. Talent zit in de genen……of niet! Zo simpel is het….

Geprivatiseerde klantonvriendelijkheid

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Geen categorie, Persoonlijk, Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

250px-GVB_BusMag ik u deze keer meenemen naar de wereld van mijn soms best door kritische kijkjes verwrongen geest? Nou ja verwrongen, ik heb zo mijn momentjes dat ik iets dieper door denk dan de gemiddelde medemens en overal spoken of complotten zie. Ik heb alleen daarom al een hekel om door overheden of instanties in de maling te worden genomen. Maar dat is een heel ander en zeer zwaar wegend onderwerp. Waar het me nu om gaat is ook belangrijk, maar is tevens een onderwerp waarbij mijn verwondering me parten speelt. Stelt u zich eens het volgende voor. Je loopt in de Albert Heyn of V en D (slechts voorbeelden) en laadt een boodschappenmandje vol. Uiteindelijk moet je afrekenen. Dat doe je netjes, een beetje Nederlandse burger vergeet dit niet, maar door een ongelukkig toeval blijft een klein boodschapje ergens hangen en passeert niet de kassa. Bij de beveiligingspoortjes aangekomen gaan alle alarmbellen af. Wat dan volgt is het volgende. Je wordt door een meneer in zelf bedacht uniform aangehouden. Die belast je met de kosten van het vergeten stukje inkoop, maar geeft je meteen een ‘boete’ van 45 euro. Eventueel kan je die boete afkopen door een dure aankoop twee keer te doen. Dan laat men je lopen. Anders voert men je af. Idioot?

Afscheid - 2Nou, niet bij de diverse openbaarvervoerbedrijven in ons land. Gewone particuliere bedrijven, met een zgn. geprivatiseerde concurrentie waarbij die laatste voor de N.S. toch nog eens op de rails zou moeten komen. Maar dit terzijde. Wie denkt dat ik overdrijf moet er de vele voorbeelden maar eens op nalezen. Ik zag het weer eens passeren bij Vara’s Kassa. Een studente die weliswaar keurig had ingecheckt met haar digitale vervoersbewijs, werd om een of andere reden ‘aangehouden’ door een controleur van het busbedrijf waarmee ze reisde en kreeg precies die behandeling die ik hier schetste. Alsof die controleurs de rol van politie en justitie tegelijk mogen spelen. Lijkt mij niet trouwens. Kortom er zit iets niet goed in die behandeling, het denken en de oplossingen. Immers, zwart rijden is niet toegestaan, en als iemand dat doet moet hij zeker betalen. Geen discussie over. Maar boetes opleggen? Dat kan alleen als een bedrijf eigenlijk helemaal niet echt geprivatiseerd is maar gewoon doet alsof en verder alsnog als overheidsinstelling wordt bestuurd en behandeld.

6a00d83451bdba69e20120a8d703cd970b-800wiIn dat geval snap ik wel dat je maanden lang de treinen laat vervuilen, de stations niet meer schoonhoudt, en als oplossing klanten zelf hun eigen vuil laat opruimen middels een meegeleverde vuilniszak. Het zijn dit soort dingen die mij doen verlangen naar een systeem waarbij je echt kunt kiezen tussen vervoerder a of b en die op service en tarief mag beoordelen. Want nu worden we ook tarief- technisch gewoon in de dwangbuis gelegd. En dat is weinig klantvriendelijk.

Selectief geheugen

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Geen categorie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties

Douglas DC-2 KLMVoor iemand als ik ben, is het onthouden van zaken uit een lang geleden verdwenen verleden soms lastiger dan voor andere mensen. Ik beschreef al bij een eerdere gelegenheid de bijeenkomst met vroegere jeugdvrienden die me allerlei namen noemden van lieden die bij mij allang in een zwart gat waren verdwenen. Maar ik kon wel weer feilloos opnoemen welke auto’s in welk jaar in dienst kwamen bij het tegenover ons huis gelegen garagebedrijf en ook welke vliegtuigen er op welk moment over onze straat heen richting Schiphol toerden. Het is maar waar je interesses liggen. Zo ging het mij ook vaak in werksituaties. Ik ben meer een werkbij dan een dartelende koningin met aanmatigende luxe streken. Werk gaat voor het meisje en vrouwlief weet wel dat ik dat al die jaren zeer letterlijk nam. En dus doet zich in dat geheugen ook op dat punt het zelfde verschijnsel voor. Ik heb kennelijk een delete-knop voor zaken die ik als onbelangrijk of triviaal afdeed indertijd, maar weet me andere dingen nog tot in detail te herinneren. Mensen die mij een streek leverden kunnen dus soms rekenen op volkomen vergeving, domweg omdat ik niet meer weet WAT ze me flikten, anderen zullen geen rustig moment meer genieten als het aan mij ligt, zij lagen dwars op de koers die ik voer richting het doel van de taak waarvoor ik was gesteld.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Daarbij ken ik ooit een vrij  groot loyaliteitsgevoel en stelde ik dat vaak in dienst van hen die boven mij waren aangesteld. De taak werd uitgevoerd, door roeien en ruiten, en dat wordt je dan best wel eens nagedragen. Maar no hard feelings s.v.p., zelden was iets echt persoonlijk bedoeld hoor….. In het derde boek wat ik nu aan het schrijven ben komt dit soort zaken ook voorbij. Ik merk aan mijzelf dat ik vrij afstandelijk kan schrijven over zaken die voor anderen wellicht als heel vervelend zijn overgekomen. Ik noem het maar een typisch gevalletje ‘bijkomende schade’. Hoe ik nu toch tot deze filosofische benadering van mijn selectieve geheugen kom zit hem in iets eigenaardigs wat me onlangs overkwam. Ooit werkte ik als jonge vent op Schiphol. De branche kent inmiddels grote veranderingen, ik ben er in 1977 uit vertrokken. De wereld van de vierwielers trok me nog meer dan die van de gevleugelde vrienden. Maar die vroegere concullega’s organiseerden een erg aardige reunie voor oud-managers uit die periode en wij kwamen onlangs bij elkaar. Ouder geworden, soms ook wijzer, en zeker in zijn algemeenheid fysiek een stukje zwaarder. Gezellige sfeer, dikke verhalen, soms verrassende zaken.

Leo in Amerikaanse cabrio 943796_583576648329384_1910982529_nUit alle aan de lange stamtafel georeerde verhalen bleek dat bij sommige figuren wrok leefde t.o.v. anderen. Ook mij viel dit ten deel. Na 40 jaar! Dan moet het wel heel erg zijn geweest. Maar ik heb geen benul waar de man in kwestie het over had! En een deel van de door hem aangehaalde en in zijn frustratie meespelende hoofdrolspelers van toen is gaan hemelen of geemigreerd, zoek dan je gelijk maar even… Nou ik niet hoor. Het zal wel. Wat ik niet meer weet kan nooit zo erg geweest zijn, en als je na vier decennia nog niet over de frustratie heen bent ben je wat weinig buiten geweest. Mijn leven is verder gegaan, mijn wereldbeeld duidelijk vergroot en Peyton Place niet mijn favoriete serie. Hoe heetten de hoofdrolspelers daarvan ook al weer….? Kortom, wat zei of deed jij op 23 augustus 1975? En wat op 3 december van datzelfde jaar? Als je dat nog weet vind ik het knap. Bij mij is de delete-knop daarvoor allang geleden ingedrukt. Had allemaal vast niks met het werk te maken. En dat vind ik toch het belangrijkste…..

Serieuze vriendschappen

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Geen categorie, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties

1353441374_0434f15c4eIk beschreef vast al eens eerder hoe ik aankijk tegen het fenomeen vriendschap. Dat is iets om te koesteren. Het waarom zit in de verklaring dat je familie gratis cadeau krijgt bij je geboorte, maar vrienden vooral zelf kiest. En dan moet het klikken van beide kanten. Echte vrienden zijn er niet alleen om plezier mee te maken (al is dat een prima bijkomend pluspunt) maar je moet ook verdrietjes of angsten kunnen delen. Je moet laagdrempelig zijn naar elkaar en geen al te hoge eisen stellen aan wat een vriendschap zoal voorstelt. Ideaalbeelden bestaan niet, wensen en verlangens wellicht. Je moet overeenkomsten met elkaar hebben, maar zeker ook verschillen van inzicht. Oppervlakkigheid is mogelijk, mits dat voor beide partijen voldoende grond is met elkaar verder te gaan.

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Vrijwel iedereen zal het met me eens zijn dat je in de loop van de jaren ontdekt dat sommige vrienden dat gevoel wat je hen schenkt of van hen verwacht te krijgen, beschamen. Dan blijken vrienden geen echte, maar meer kennissen. Ook leuk, en daar hebben we er met zijn alleen vaak veel meer van. Die vriendschappen zijn er om gekoesterd te worden. Onderhouden ook, en dan niet alleen met de agenda in de hand. Soms is dat lastig, we hebben het allemaal druk, we willen ook nog een sociaal leven met buren, collega’s, familie en zo meer. Maar echte vrienden snappen dat dit wel eens kan leiden tot iets lossere teugels. Bij anderen verhoog je de status operandi als er iets is wat aandacht vraagt of een arm om schouders. Ik koester mij in de gedachte  in de loop van de jaren een reeks echte vrienden te hebben opgedaan. Mensen met of bij wie ik me lekker voel, die ik om me heen wil, en die me het gevoel geven mijn mallotigheden en passies te accepteren om wie ik ben en wat ik voor hen beteken. Dat is wel iets anders dan gezellig koffie drinken alleen. Waarom dit zelfde bij familieleden soms zo ingewikkeld is? Ik weet het niet echt. Valt me op dat binnen sommige families de relaties onderling lijken op liefdevolle vriendschappen, terwijl er bij anderen vaak sprake is van haat en nijd of complet minachting van de bloedbanden. Wellicht is het typisch Nederlands.

HPIM7868_editedOok familiebanden moet je (willen) onderhouden en daar tellen dan de zelfde voorwaarden bij als die gelden voor die hier door mij bejubelde vriendschappen. Wat ik wel aardig vind is dat je ook in de moderne tijd via de bekende media aardige vriendschappen kunt opbouwen. Bloggen leidt bijvoorbeeld soms tot heel mooie dingen en je houdt er af en toe gekoesterde relaties aan over. Ook hoor ik wel eens dat mensen die elkaar via een van de bekende digitale en sociale netwerken hebben leren kennen, ook irl aardig door een deur kunnen en daaraan een vriendschap voor het leven overhouden. Vriendschap komt in vele vormen. En daarmee sluit ik het thema maar even af. Hebben jullie ook vriendschappen die je elke dag nog koestert? Waar je blij mee bent of vrolijk van wordt? Die je niet ziet als verplichting? Vertel, vertel……

Uithuilen en opnieuw beginnen…

Posted on by • Geplaatst in Geen categorie • Getagd , , , , • 7 reacties

Leo met beeld - Rijnkade Rees - zomer 2013 WP_20130904_012Bij mijn omschakeling van de ene naar de andere computer kwam ik er achter dat mijn toegang tot het WordPress-beheer van mijn vorige Meningblogje niet meer mogelijk was. Na weken martelen besloot ik dan maar opnieuw te beginnen. Al dat werk van de afgelopen jaren teniet laten doen, lijkt me toch wat vervelend. Dus, een ander blog, een nieuwe naam, al lijkt die dan veel op de vorige. Als Altijdmijnmening.com gaan we nu door het leven, de specialismen blijven gewoon op hun bekende plekje functioneren. Nu eens zien of we deze nieuwe blog weer tot leven kunnen wekken en ook levend kunnen houden. De frequentie van schrijven zal wellicht niet zo veel gaan afwijken van die welke ik al had ingevoerd toen ik van Sanoma naar WordPress overstapte. Nu nog even de linkjes actief maken en zien hoe we de boel weer draaiend krijgen. Kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. In het begin plaats ik wellicht wat minder dan gewend, komt vast door de opbouw van deze nieuwe weblog. Maar eenmaal onderweg zal er weer het nodige te lezen zijn hoop ik… U bent van harte welkom om weer mee te doen in de discussies of gewoon te lurken….WP_000347