Stille communicatie…

Juist vandaag sta ik even stil bij hen die niet meer bij ons zijn. Geliefden, vrienden, familie. Mensen waar je bij leven veel om gaf, soms minder zag dan je wellicht zou willen of hebben gewild, maar omstandigheden maakten dat soms lastig. Bij leven nemen we de dingen zoals ze komen. We gaan er vanuit dat mensen het eeuwige leven in zich hebben en nemen de dag van morgen als vanzelfsprekend. Toch is dat niet zo, en dat is best confronterend. Kijk eens door (niet eens zo) oude fotoalbums of bestanden en je schrikt soms bijna van het aantal lieden die je nu moet missen. Soms is dat missen iets als kiespijn, maar in de meeste gevallen toch echt op de rand van het verdrietige af. ‘Had ik maar..’ denk je dan soms. Waarom nemen we het leven als iets vanzelfsprekends?

Je hebt maar een pandemie nodig of een oorlog zoals die woedt in de Oekraine om te beseffen dat alleen al door handelen van anderen of virussen ons leven zo maar kan eindigen. Bezoek een ziekenhuis en zie wat daar allemaal plaatsvindt en welke invloed het heeft op de mensen die er komen met soms een laatste vleugje hoop op een redelijk verder leven. Tuurlijk moeten we daar niet elke dag bij stilstaan, anders worden we wel heel depressief wellicht. Maar misschien wel wat meer aandacht voor elkaar nu het nog kan in dit aardse bestaan. In de afgelopen jaren moesten wij afscheid nemen van heel wat van vroeger bekenden, vrienden en familieleden. Allemaal gekoesterd, maar soms ook wel wat verwaarloosd. Tuurlijk, je eigen drukke leven, prioriteiten, grote afstanden tot elkaar, letterlijk en ook figuurlijk. Maar nu kan het niet meer. Blijft de (h)erkenning van hoezeer iemand ooit van groot belang voor jou was. De negatieven daarbij het liefst uitgesloten van die herdenking. Een ding is wel zo, zolang we aan die gehemelde mensen blijven denken zijn ze nog een beetje bij ons. Pas als dat niet meer plaatsvindt zijn ze vergeten. Afgeschreven, anoniem. En dat lijkt me helemaal niks….Zelfs voor onze oude huisdieren van voorheen, voelen we hier nog een gevoelig plekje…en koesteren de beelden……Hoe gaat jullie, beste lezers, om met die herinneringen en als je wilt deel maar hier hoe…..Dank daarvoor…..

22 thoughts on “Stille communicatie…

  1. Juist gisteravond, dit verhaal was al langer in de planning, kregen we het bericht dat oud-blogster Wilma van Bekkum uit Spakenburg is overleden. Zij was er een van de eerste lichting en vertelde haar verhalen over o.a. haar geslaagde harttransplantatie met veel positieve insteek. Wilma was na haar blogperiode vooral actief op media als Facebook en Twitter of Instagram. We konden haar de laatste jaren volgen in haar strijd voor overleving van allerlei zware kwalen. Telkens met dat geloof als leidraad voor haar vertrouwen dat het allemaal goed zou komen. Helaas mocht dit niet meer zo zijn. Het geeft eens te meer aan hoe relatief leven is…. En we best een beetje meer tijd mogen besteden aan elkaar…Veel oud bloggers reageerden verbijsterd. Wilma was nog zo jong eigenlijk, en had al twee levens geleefd…. Haar nabestaanden zullen haar zeker in liefde en warmte herdenken. Terecht…

    Like

  2. In mijn omgeving verdwijnen steeds meer oude buren.
    De verhuisgraad in Amsterdam-ZuidOost is gigantisch. Bewoners verhuizen veel.

    Maar steeds meer hoor ik van overleden buren.

    De betrekkelijkheid en de eindigheid van ons leven soms moeilijk af en toe makkelijker te accepteren.
    Terwijl ik langs fietste sprong gisteravond een buurman uit het leven ….

    Stille groet,

    Like

    • Dat soort traumatische gebeurtenissen wil ik graag vermijden. Maar ik ben er wel achter dat het leven bestaat uit afscheid nemen en dat je daardoor met het ouder worden een steeds korter lijstje krijgt van mensen die een ‘kerstkaart’ verdienen. Al overdrijf ik dat laatste uiteraard. Vrienden en nog levende familie koester ik. Voor je het weet is er weer iemand hemelen…

      Like

  3. Deze week bezoek gepleegd bij een 80-jarige vrouw over wie ik altijd zei: als ik ZO oud mag worden, teken ik ervoor! Supergezond, altijd actief en dan opeens… hartinfarct. Ze heeft het overleefd, maar het zet je aan het denken.
    Mensen verliezen is nooit leuk. Afscheid nemen is pijnlijk. Ik vind altijd troost in het citaat (weet niet meer van wie): Soms is het beter iets te verliezen, dan om het nooit te hebben gehad.
    12 mei is mijn nichtje alweer 5 jaar dood. Precies een maand later mijn “illegale zusje” ook 5 jaar. Het leven kan keihard zijn, maar omdat het eindig is, is het waardevol.
    Mooi stuk dit. Ik heb Wilma nooit gekend, maar zoiets hakt er altijd in.

    Like

    • Het is een optelsom der dingen. Herinneringen, leuke en mindere, een actueel sterfgeval, een dreigend sterfgeval, alles opgeteld. Dat maakt ons mensen tot figuren met gevoelens. Gelukkig. En soms onevenwichtig als het allemaal even wat veel is…..

      Geliked door 1 persoon

  4. Ja natuurlijk, en hoe ouder we worden hoe meer mensen we “kwijt raken”. Deels logische sterfgevallen zoals ouders en oudere familieleden maar toch ook wel af en toe iemand die niét oud mocht worden en gemist wordt. Qua gemis is toch de partner wel wel behoorlijk ingrijpend. Dat heeft ,in tegenstelling tot alle andere, een blijvende invloed op je dagelijks leven en confronteert je dus meer met “gemis” dan het verlies van ouders. Het verlies van kind zal zeker óók heftiger uitpakken dan de meeste sterfgevallen.
    Maar als “denken aan de overledenen ” hen levend houdt is Henk dus nog springlevend.
    Ik las jouw reactie over Wilma, ik heb haar ook lang gevolgd maar raakte haar kwijt bij het weblog debacle. Zag later nog wel iets van haar maar toen schreef ze zelf al niet veel meer en ben haar wéér uit het oog verloren. Een dappere vrouw die niets bespaard is gebleven. Dat zij ruste in vrede, bij haar Heer.

    Like

    • Wilma is overgestapt op de andere sociale media en hield een vaste groep mensen om zich heen aan zich gebonden. De laatste periode was wel duidelijk dat er iets heel erg mis was en ging. Haar overlijden overviel ons allen alsnog. Zo snel ineens. Weer iemand aan wie we nog vaak zullen terugdenken. Zeker als we (zoals we wel eens doen) in Spakenburg een visje gaan eten aan de haven daar, want zij woonde b.w.v.s. ‘om de hoek’….

      Like

  5. En dan zijn we een week verder en krijg je weer een overlijdensbericht. Wederom van iemand die wij al jaren kenden, al was de basis in eerste instantie vooral zakelijk. We deelden op enig moment ieder een hondje uit een Limburgs nestje. En die werden allebei best oud. Het verdriet over het overlijden van die diertjes, relatief kort na elkaar, deelden we vaak. Later gingen we er af en toe langs en werden onthaald met vlaai en thee plus de nodige verhalen. Ziekte en oudere leeftijd maakten opnieuw een einde aan het leven van een goed mens. Het blijft verdrietig en confronterend.

    Like

    • Een blijk van medeleven, het onderstrepen van een menselijk ‘debacle’, het ondergaan én het jou overkomen hiervan, is wel zo op zijn plaats! GECONDOLEERD!

      Een blog is een vluchtig iets blijkt wel weer.
      Het gaat maar door, en berichten worden overschreven, pagina’s draaien snel om op Internet!
      Vragen staat vrij, maar het geven van een antwoord ook.
      Ik zie zo aan wat er feitelijk gebeurd in de ‘blog-sector’ van Internet en moet constateren dat mensen zoals jij en ik, meninggever, erg spaarzaam aanwezig zijn. Ik merk op dat jij erg eerlijk bent, en dat is een pré!
      Tevens wéét ik dat weinigen echt hun nek durven uitsteken op een educatieve wijze. Dit betekent dat de meesten van de blog-supporters zich beperken tot (gezellige) meeleuterverhaaltjes en -meningen, of andere diplomatieke populaire antwoorden. Een ondergraving van een medium.
      Bovendien weet jij, weet ik, dat er veel lurkers zijn, een soort van blinde info-verslinders. Let it be!
      De ‘stillen’ in het land zijn legio aanwezig. Hoed je daarvoor, en laat horen van jouw zienswijze!
      SCHREEUW ‘T VAN DE DAKEN op een wijze die je reeds tentoon gespreid hebt!
      Met dank!
      Hans.

      Geliked door 1 persoon

      • In de jaren dat ik nu al blog, en dat zijn er intussen heel wat, heb ik nooit geschroomd om te kiezen voor een mix van allerlei onderwerpen. Van cultuur tot observaties, van verhalen tot educatie. Ik schuw niet om af en toe even aan te geven wat me stoort aan polcor-denken of zelfs leugens. Ik benoem wat niet goed zit in maatschappij of politiek. Ga de inhoudelijke discussie niet uit de weg. Pas als het persoonlijk wordt gaat het wat mij betreft fout. Wie mij denkt te kennen zonder me echt ooit ontmoet te hebben, maakt een vergissing daar een aantal statements op los te laten. Ik ben maar een mannetje met een eigen mening. Ik praat niet mee, kan bogen op een aardige kennis van zaken op een aantal onderwerpen en als ik het niet weet zoek ik het even op. Zo doe ik dat op andere sociale media ook. Het blog is mijn manier om langer dan kort en bondig een verhaal te brengen. Dank voor de steun hiervoor….kan weer even verder……:)

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.