Het fenomeen Co Prins

Co Prins 2Er was een tijdperk dat zelfs ik iets had met voetballen. Niet omdat ik die sport nu zo goed kon beoefenen, als we het ‘putten’ in de straat even vergeten voor het gemak. Als ik in clubverband speelde was dat vaak als keeper of als halfspeler. Niks in de voorhoede. Maar wel effectief. Zeker als een tegenstander me voorbij wilde en ik dan de van Co Prins overgenomen ‘schoffel’ toepaste was ik lastig te passeren. Co Prins zegt ie? Wie? Nou, van de vele fenomenen die het Amsterdamse voetbal ooit kenmerkten was dit een grote. Geboren in 1938 en gevoetbald voor god en de duivel was hij als gevolg daarvan voor niemand bang. Zeker niet voor scheidsrechters of spelers van de tegenpartij. Het onderuit halen van een tegenstander deed hij effectief. Hij speelde jarenlang bij Ajax, Oranje, maar ook in Duitsland en Amerika. In België werkte hij jarenlang als trainer. Man van een grote mond en ik denk een klein hartje. Typische Amsterdammer. Minder begaafd als de alom betreurde maar ook bejubelde Johan uit Betondorp.

Co Prins 4Zijn karakter was een ding om rekening mee te houden. Ik maakte hem eens mee in een kroeg aan de Amsterdamse Amstelstraat waar mijn lease pa regelmatig zat voor de ‘autohandel’ in die jaren. Cootje Prins zat daar ook regelmatig. En dat was goed te merken. Een jaar later zag ik hem spelen in het Olympisch Stadion. Hij speelde zoals hij sprak. Zoals later Hazes zong of zoals die volkszanger in Vinkeveen in diens stamkroeg lachte. Amsterdammers van toen waar je nu met een lampje naar moet zoeken in de hoofdstad. Co Prins’ manier van spelen sprak mij als jeugdig talent (..) op het voetbalveld zeer aan. Het maakte me overigens ook niet geliefd als speelgenoot op de velden. Men voetbalde het liefst aan de andere kant van het veld als ik was opgesteld. De Prinstechniek leidde niet tot veel applaus.

Co Prins 3Het gestrekte been en zo. Gelukkig kreeg je toen nog geen gele kaarten. Co Prins intussen verhuisde na zijn Amerikaanse avontuur naar clubs als MVV, Vitesse en Helmond Sport. Effectief, maar ook niet geliefd. Zijn carrière kreeg nog een extra impuls toen hij meespeelde in de film Escape to Victory die ging over een voetbalelftal in WO2. Hij was te zien op tv bij de NCRV en speelde fanatiek zaalvoetbal. Een man met een karakter, zoveel was wel duidelijk. Hij overleed plotseling aan hartfalen tijdens een partijtje voetballen in Antwerpen. Werd maar 49 jaar oud. En is bij veel mensen allang vergeten. Maar niet bij mij. Te lang als voorbeeld gediend. Maar of dat nu zo’n goed voorbeeld was achteraf bezien? Ach, ik ben nooit een echt talent geweest in dat voetbalwereldje. Hij wel! Onbegrepen vaak, maar toch! (Beelden: Internet)

Dag van de Man!

carpet-installationGisteren was het de ‘Internationale dag van de Man’. Nu heb ik niet zoveel met al die speciale dagen, maar deze wilde ik nog wel even ‘vieren’. Immers wij mannen raken steeds  meer in de knel als ik alle berichten van deze speciale dag mocht volgen. We worden door onze vrouwen alle kanten uit gestuurd, moeten mee winkelen, klussen, kinderen verwekken, geld verdienen en zo meer. Maar o wee als we gewoon even lekker in de kroeg met vrienden willen zitten of dom op de bank naar de sport kijken op tv. Vrouwen voelen zich dan meteen gepasseerd, immers dat is niet hun wereld. Wij mannen moeten dan maar zien hoe we dat oplossen. Een echte kerel trekt zich van niets iets aan, die blijft kijken naar de Derde divisie amateurvoetballen, al was het maar om even aan te geven wie de baas is.

308tAls we naar de kroeg gaan, blijven we ook lang genoeg weg om vrouwlief het gevoel te geven dat wij ons niets van haar aantrekken. En natuurlijk snruken we er vrolijk op los, dat besprak ik al eens eerder. Een echte man verzorgt zijn uiterlijk niet (meer) zodra hij een vrouw heeft en de nodige kinderen. Scheren is overbodig en een soort ‘Albanese thuisbroek’ is ook kleding toch? Als de auto maar gewassen is, en dat moet gebeuren met een tandenborstel, snappen vrouwen niets van. Waar we ons natuurlijk ook niet mee bemoeien; al die gesprekken die vrouwen voeren. Wat die allemaal niet bepraten met elkaar, je zou er geschuffeld van worden.

Schoonmaken is een taak voor de overhedenEen echte vent doet dat niet. Die kwekt over voetbal, politiek of de situatie in de wereld, maar toch niet over mode, de kinderen of de laatste roddels uit familie- of vriendenkring? Niks voor ons. Nee, wij echte mannen hebben een mooi leven. We wensen en krijgen ons prakkie op tijd, vermaken ons met de echte mannendingen des levens en werken voor het geld, nooit voor de carriere. Dat is ook zo’n vrouwending. Het is heerlijk om man te zijn……burp….

Benieuwd wat we vandaag weer voor dag vieren, Vrouwendag? Nee he!