Kijk, ik stam nog uit de tijd dat Paul Henry Spaak meehielp om de Europese Kolen- en Staalgemeenschap gestalte te geven en de Benelux een revolutionaire vorm van grenzenloos denken was. Daarbij voer ik dan wel aan dat je indertijd niet zo maar even de grens over kon, paspoorten en andere papieren waren nodig om dat wettig te doen. De EGKD werd EEG. Een economisch samenwerkingsverband binnen West-Europa, waaraan de grote jongens deelnamen, daarmee zichzelf redelijk rijk makend en de overigens Europese landen buiten de boot houdend. Nu was die keuze niet zo heel gek. Immers in het zuiden van Europa kwamen we heel wat foute dictaturen tegen en het oosten zat nog onder het Sovjet-juk. De EEG zette wel een organisatie neer die nu nog steeds dienst als basis voor de huidige EU. Op zichzelf is er weinig mis met die gedachte, het is de uitvoering die zorgen baart. Immers, van een echt democratische structuur is geen sprake. Al doen we nog zo ons best om een parlement op poten te zetten dat in de praktijk niet veel meer doet dan vergaderen en de voor de EU bedoelde wetgeving en regels er door te drukken. En veel van die wetten gaan over niks, net als de regels. Dat komt deels omdat wij in ons land ook gek zijn op regels en wetten en vaak aardig voorliepen op de rest van Europa. Dat geldt ook voor een land als (West)Duitsland.

En zo kon het gebeuren dat binnen de EU aangenomen wetten en regels eigenlijk een verslechtering inhielden van consumentenbescherming. Ook de verdeling van de gelden die alle landen in een grote pot storten en dan weer naar rato verdelen lijkt veel op wat we hier in Nederland al heel lang gewend waren of zijn. Men bedruipt eerst zichzelf, de organisatie wordt er door betaald, en goed, daarna gaan de subsidies naar landen met een grote behoefte aan opvulling van het nationale budget en pas daarna zoekt men wegen om de lasten en lusten op elkaar af te stemmen. Een archaisch overblijfsel uit  de tijden van de EEG is nog dat het hele parlement regelmatig heen en weer reist tussen Brussel en Straatsburg. Peperduur, onnodig en vooral politiek bureaucratisch. Begin er maar niet over, de Fransen zijn bereid om criticasters met tegenmaatregelen de wind uit de zeilen te nemen. De enorme ambtenarij, de bureaucratie, de wel erg ruimhartige vergoedingen, de ongelijke verdeling van de ontvangen gelden. Europa in de vorm van de EU is een gedrocht geworden en het is  dus logisch dat er flink wat partijen zijn opgestaan die zich nu tegen Europa uitspreken. Althans tegen het instituut wat het uiteindelijk geworden is. De meeste burgers snappen wel dat het grenzeloze verkeer van mensen en goederen, en een enkele muntsoort (het is dus bespottelijk dat er nog steeds EU-landen zijn die de eigen munt aanhouden), meer voor- dan nadelen heeft.

Al moet je dan wel zorgen voor een duidelijke versterking van de buitengrenzen en daarin niet slechts woorden belijden. Wat ook zorgen baart is de buitenlandpolitiek van de EU. Men spreekt dan niet met een tong, men heeft geen kracht, want geen overkoepelende defensiemacht en de eigen belangen kome telkens weer aan het licht. Voor gewone burgers een duidelijk bewijs van een mislukte unie die niet in staat is de eigen broek op te houden als het er echt op aankomt. Dan blijft in feite niet meer dan een economische unie die met behulp van enorme bedragen overeind blijft, geen echt democratische verkiezingen kent voor wat betreft dagelijks bestuur en die de uitstraling heeft van het Ministerie van Nachtmerries en dromen. We mogen donderdag de 22e a.s. weer stemmen voor het Europese parlement. U neemt mij vast niet kwalijk dat ik zal gaan voor een zeer kritische stem en niet de voorstanders zal steunen die vooral kijken naar een goed betaalde baan voor hun mede-partijgenoten.  Of er moet een wonder gebeuren en ik alsnog worden gevraagd voor zo’n zelfde job. Kijk, dan weet u me te vinden! Tot ziens in Brussel……