Over Japanners en onze Selfiecultuur…

Waar ik ooit geweest ben op plekken waar ook toeristen kwamen, altijd viel me op dat er een groep mensen was die elk monument of prachtig kunstobject vastlegde op foto of film met zichzelf of een van de familieleden er voor. Kom je thuis zie je Yamamoto of diens vrouw voor dat object staan. Ten bewijze van het feit dat men ‘daar en daar’ geweest was. Als ik indertijd fotografeerde vond ik het onderwerp toch echt 100 keer interessanter om vast te leggen dat die meninggever die er met zijn koppie voor moest gaan staan. Ik vond en vind mijzelf niet zo fotogeniek en heb meer bevestigingsdrift door de mening dan door mijzelf vast te leggen op de digitale beelddrager. En als ik dat ook zou doen (een enkele keer laat ik mij vast leggen voor een mooi vliegtuig of zo..) plaats ik het weer niet op de sociale media. Hooguit als het echt relevant is voor een verhaal. Zoals mijn persoonlijke vervolgverhaal. Dan past het. Maar dan zijn het vaak beelden die door een ander zijn geschoten.

Selfies vind ik eigenlijk niks. Alsof het universum slechts draait om hem of haar die een smartphone of camera zodanig weet vast te houden dat alleen jij en jij alleen er op komt te staan als je op de knop drukt. Al eerder besprak ik het fenomeen. Vloggers die zgn. beroemd worden omdat ze zichzelf als focuspunt van hun bestaan zien. Niets zien van de rest van de mensheid. Voorbij gaande aan wat er allemaal te zien of te bleven valt. En dat is triljoen keer zo interessant als elke dag weer een stapel beelden van jezelf. En dat mijn gelijk wordt bevestigd door gedrag blijkt wel uit het feit dat die lui ook altijd met zichzelf zijn ingenomen. Hun haar, kleding, koopgedrag, eten, drinken, vrienden, de katten, honden, vakanties. Alles met dat ene uiitgangspunt; IK! Zoals ik ooit in NLP-cursussen leerde, de belangrijkste mens in jouw bestaan ben je zelf! En dat klopte. Want als mensen die deze cursus ook volgden politiek correct waren gaven ze vaak het antwoord ‘mijn vrouw, moeder, zoon, dochter’ etc.

Maar in dat mijn zit ook IK besloten. En in die periode waren smartphones nog niet in. Kennelijk zijn sommige cursisten in het digitale tijdperk helemaal los geslagen. Ik, ik, ik, en tegen de rest zeg ik als selfist ‘stik’. Tuurlijk, ik chargeer het iets, maar toch. Let maar eens op. Men is zo bezig met het eigen leven(tje) dat men helemaal voorbij gaat aan de omgeving. Het wordt werken via al dat geselfie of gevlog, en bij een enkeling leidt dit nog tot inkomen ook. Knap gedaan. Wordt je toch nog een ster in je eigen leven. Maar is dat een verdienste? Kijk, dat belangrijke mensen iets van zichzelf laten zien is voor mij ok. Maar mister of miss nobody? En allemaal met dezelfde wens….beroemd worden. Thuis op de bank. Met filmpjes over zichzelf. Hoe bedenk je het. Nee, dan waren die Japanners toch een stuk hun tijd vooruit. En soms ook leuker. Want die kwamen er thuis pas achter wat ze onderweg niet zagen. Omdat ze met hun rug naar object of historie stonden. Net als die selfiemensen, die staan met hun rug naar de samenleving. Nou, daar heeft uw meninggever geen last van. Nog lang niet. Geen beelden van mij hier. Of er moet echt iets heel belangrijks te melden zijn. Zoals dat ik even moet stofzuigen…. (Beelden: Internet/Yellowbird photo-archief)

Nieuwe bril…

DecemberdipBij toeval waren we even te gast bij een opticien. Vrouwlief had wat problemen met haar dagelijkse zicht en wilde zien of haar 1,5 jaar oude bril nog wel goed genoeg was voor haar ogen. Na doormeten (doet men tegenwoordig zeer lang en intens) bleek dat de bril gewoon anders afgesteld diende te worden. Klaar! Nou ja, niet voor mij. Ik had al enige tijd het idee dat mijn bril me vooral in de wat schemerige avonduren niet dat zicht bracht dat ik als mij zelf zeer serieus nemende automobilist als norm had gesteld. Wel wat snel, ik ben niet zo van de modebrillen en het ding wat ik droeg was van titanium en voelde ik eigenlijk nooit sinds ik hem had. Het leesgedeelte (ik heb een multifocale voorkeur…) was altijd zinloos geweest, ik las er altijd onderdoor, maar ja. De door mij gewenste doormeting kon meteen plaatsvinden. Van oogspieren tot wat weet ik ging vooraf aan een meting van zowel mijn bijzicht als verzicht. Er was wel iets veranderd. Ik was beter gaan zien zonder bril op lange afstanden, het leesgedeelte was ietsjes terug gelopen. Ach…in die vier jaar tijd, het moest kunnen.

de-adviseur@hotmail_com_c3f6031eTot mijn stomme verbazing liep ik al zes jaar rond met deze bril en dat had ik niet verwacht. Tijd voor een nieuwe dus. En dat kan bij die zaken natuurlijk snel en goed geregeld. Smaak kan me niet worden ontzegd, het montuur dat me het beste stond en ook lekker aanvoelde, was om en nabij het duurste uit de hele winkel. Maar dan had ik ook iets goeds…. Nu ben ik geen filantroop, miljonair of zelf benoemde prevutter of pensionado met twee huizen hoor. Maar echt elk dubbeltje omdraaien is ook niet nodig. Dus ging ik voor het betere werk. Glazen van dit en dat, zelfkleuring, ruitenwissers, voorruitverwarming, kortom, het werd een aardig bedrag. Maar daar ging daar weer 25% korting vanaf, en daarna nog eens 15% en dat weer inclusief een verpakking die hoorde bij een bril uit de PC Hooft…. Binnen tien dagen kon ik hem ophalen. Is intussen gedaan.

Leo met pet CAM01624Hij zit geweldig. Ik zie er veel beter mee, hij is in 10 seconden zonnebril als ik in het felle licht loop, ik kan er mee lezen (na al die jaren best een luxe) en hij staat volgens insiders best aardig ook nog. Ik ben er een beetje strenger door geworden, maar dat past bij mijn kritischer opstelling in de maatschappij….Een nadeel heb ik ook ontdekt. Als ik achter de computer zit en ik tik dit soort verhalen kan ik mijn scherm maar met moeite lezen. Dat ging met de oude bril beter. Kortom, die oude blijft gewoon dienst doen. Al was het maar omdat hij ook nog steeds zo lekker zit….