
Tijdens de periode waarin we schoonmama (zie blog 15-2)intens moesten begeleiden richting haar laatste rustplek waren we thuis wat minder bezig met andere dingen. Wat wel had moeten gebeuren was goed kijken naar onze kattenkinderen. Een daarvan, de grootste en meteen door de jaren heen meest kwetsbare, liep in die periode ineens heel vreemd door het huis heen. Als een Jamaicaanse zanger met veel gevoel voor reggae-muziek bewoog hij zijn achterkant heen en weer. Vreemd… Ook het springen van tafels of stoelen verliep bijna pijnlijk om aan te zien. Toen de rust iets was weer gekeerd toch eens naar de dierenartskliniek hier om de hoek. Daar zag men het verschijnsel ook, maar vond meteen dat we voor een betere expertise bij een specialist langs moesten om te bekijken wat dit fenomeen veroorzaakte. Een splinternieuwe dierenkliniek in Baarn bleek de beste optie en wij mochten er met voorrang even langs. Best een stukje rijden maar de ontvangst en behandeling bleken uiterst plezierig en vooral ook zeer diervriendelijk. Wat een verschil met die kliniek in Amsterdam-Sloterdijk die we door de jaren heen meermalen bezochten met verschillende huisdieren en waar omzet belangrijker leek dan diervriendelijkheid.

Hoe dan ook, van onze ‘grote beer’ werden roentgenfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat zijn rechter heupgewricht door artrose was aangetast. En wel op zodanig wijze dat de bol van de heup niet goed meer draaide in de kom van het gewricht. Hij is maar 7.5 jaar oud, dus we vonden het wat jong voor dit euvel. Helaas….het hoorde bij het ras. Main Coons staan er om bekend. Een uiterst confronterende conclusie. Wat was nu een oplossing?? Een operatie zou soelaas kunnen bieden. Dan zaagt men de aangetaste kop weg van het gewricht, laat de kat daarna intensief revalideren en dan blijkt vaak dat het spierweefsel om die heupen heen bij katten de functie overnemen van het oud gewricht. Een kunstheup kon ook, maar dan kost dan zoiets als een goede tweedehands auto. Best veel geld. Deze operatie (waarvoor wij kozen) is ook niet gratis maar nog te overzien als je niet op vakantie gaat dit jaar. Dus dat werd het. Halverwege vorige maand ging hij onder het chirurgische mes en kwam een aantal uren later weer thuis. Waar wij een bench klaar hadden staan, ingericht als een intensive-care kamer waarin hij twee weken lang moest vertoeven. Niet lopen, niet staan. Leg het maar uit aan een kat als deze beer… Opvallend over naar de bak gaan geen woord in de instructies, ook niet op internet te vinden. Dus improviseren. Na een paar dagen kregen we de handigheid als verplegers. Onze poezenfamilie in de war. Twee collega-katten kwamen de kamer niet meer in (geur operatie), alleen onze oudste kater, Prins Percy, trok zich van niets wat aan en kwam af en toe even buurten bij de patient. Als dit blogverhaal wordt gepubliceerd zijn we bezig met de tweede fase van de revalidatie. Er moet opnieuw gelopen worden. Niet gesprongen, niet geklommen, maar gewoon rondjes lopen. En slapen in die bench. Over enkele weken weten we of het allemaal goed komt. Best spannend…zeker voor de Grote Beer zelf…..Die uiteraard extra werd verwend. Wat hij best op prijs stelde…..(beelden; archief)


Met name linkse en groene fracties in onze samenleving laten niet af om alles wat modern is en neigt naar wat zij zien als uitstoot te veroordelen en het liefst in de ban te doen. Denk maar eens aan de auto, het vliegtuig, schepen, onze Cv-ketels, open haarden, scooters, vrachtwagens etc. Men denkt in die kringen vaak in termen als windmolens, duurzaamheid, milieu, belasting etc. Zonder daarbij enig inzicht te hebben in feiten en cijfers. Nou ja, men produceert vaak eigen cijfers. Men luistert naar de mening van mensen die menen dat ze ergens last van hebben, men zoekt trouble-spots op en gaat er dan vanuit dat dit voor de hele wereld zo geldt. Ik heb er al vaker op gewezen, met belastingmaatregelen verduurzaam je onze samenleving niet. Je kunt wel denken dat elektrische auto’s de oplossing zijn van het uitstootprobleem, maar dan moet je ook zorgen dat straks 8 miljoen van die dingen zonder dat ze aan het stroomnet hangen als nu bestaat, het milieu niet vervuilen. Wat ze natuurlijk wel doen.
Maar dat willen ‘we’ liever niet zien kennelijk. We wijzen naar sectoren waar we van denken dat ze enorm vervuilen. Zoals de luchtvaart. Want die grote toestellen, dat moet wel enorm veel uitstoten. Dat klopt als je er bij de start recht achter staat uiteraard. Maar in de totale uitstoot voor ons land gaat het om peanuts. Een vliegtuig vliegt namelijk, en dus is dat spul wat ze uitstoten ook snel op andere hoogten verwaaid of het land uit. En dat grensoverschrijdende geldt ook voor veel van die andere meetwaarden. Het waait ons land gewoon binnen. Of we dat nu leuk vinden of niet. Zelfs als we 100% op schone energie zouden kunnen omschakelen hier, de landbouw beteugelen, de industrie uitbannen, vliegtuigen vervangen door zeilschepen en de trekschuit het werk van de autobussen weer laten doen, komt er nog steeds uitstoot voor. Het groene ideaal is in de praktijk dus volkomen onbereikbaar. Echt, dat komt nooit meer goed. Ook niet via milieubelastingen. Die trouwens in de praktijk zelden worden gebruikt voor verbetering van dat milieu. Net zoals de autobelastingen niet worden gebruikt voor verbetering van het wegennet. Nee, die gelden gaan naar het openbaar vervoer, de trein, windmolens etc. Symboolpolitiek dus. Laten we vooral verduurzamen waar het nodig of handig is. Maar stop nu eens met die flauwekul en bezorg ons Nederlanders niet constant een schuldgevoel. Dat is onterecht en volstrekt onnodig. Of geef het goede voorbeeld. Kom te paard naar je werk, gekleed in linnen of berenvel, zonder make-up, en ga wonen in een hutje op de heide. Zonder verwarming uiteraard. Pas dan ben je oprecht en eerlijk. Nu niet!

