Tijdens de periode waarin we schoonmama (zie blog 15-2)intens moesten begeleiden richting haar laatste rustplek waren we thuis wat minder bezig met andere dingen. Wat wel had moeten gebeuren was goed kijken naar onze kattenkinderen. Een daarvan, de grootste en meteen door de jaren heen meest kwetsbare, liep in die periode ineens heel vreemd door het huis heen. Als een Jamaicaanse zanger met veel gevoel voor reggae-muziek bewoog hij zijn achterkant heen en weer. Vreemd… Ook het springen van tafels of stoelen verliep bijna pijnlijk om aan te zien. Toen de rust iets was weer gekeerd toch eens naar de dierenartskliniek hier om de hoek. Daar zag men het verschijnsel ook, maar vond meteen dat we voor een betere expertise bij een specialist langs moesten om te bekijken wat dit fenomeen veroorzaakte. Een splinternieuwe dierenkliniek in Baarn bleek de beste optie en wij mochten er met voorrang even langs. Best een stukje rijden maar de ontvangst en behandeling bleken uiterst plezierig en vooral ook zeer diervriendelijk. Wat een verschil met die kliniek in Amsterdam-Sloterdijk die we door de jaren heen meermalen bezochten met verschillende huisdieren en waar omzet belangrijker leek dan diervriendelijkheid.

Hoe dan ook, van onze ‘grote beer’ werden roentgenfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat zijn rechter heupgewricht door artrose was aangetast. En wel op zodanig wijze dat de bol van de heup niet goed meer draaide in de kom van het gewricht. Hij is maar 7.5 jaar oud, dus we vonden het wat jong voor dit euvel. Helaas….het hoorde bij het ras. Main Coons staan er om bekend. Een uiterst confronterende conclusie. Wat was nu een oplossing?? Een operatie zou soelaas kunnen bieden. Dan zaagt men de aangetaste kop weg van het gewricht, laat de kat daarna intensief revalideren en dan blijkt vaak dat het spierweefsel om die heupen heen bij katten de functie overnemen van het oud gewricht. Een kunstheup kon ook, maar dan kost dan zoiets als een goede tweedehands auto. Best veel geld. Deze operatie (waarvoor wij kozen) is ook niet gratis maar nog te overzien als je niet op vakantie gaat dit jaar. Dus dat werd het. Halverwege vorige maand ging hij onder het chirurgische mes en kwam een aantal uren later weer thuis. Waar wij een bench klaar hadden staan, ingericht als een intensive-care kamer waarin hij twee weken lang moest vertoeven. Niet lopen, niet staan. Leg het maar uit aan een kat als deze beer… Opvallend over naar de bak gaan geen woord in de instructies, ook niet op internet te vinden. Dus improviseren. Na een paar dagen kregen we de handigheid als verplegers. Onze poezenfamilie in de war. Twee collega-katten kwamen de kamer niet meer in (geur operatie), alleen onze oudste kater, Prins Percy, trok zich van niets wat aan en kwam af en toe even buurten bij de patient. Als dit blogverhaal wordt gepubliceerd zijn we bezig met de tweede fase van de revalidatie. Er moet opnieuw gelopen worden. Niet gesprongen, niet geklommen, maar gewoon rondjes lopen. En slapen in die bench. Over enkele weken weten we of het allemaal goed komt. Best spannend…zeker voor de Grote Beer zelf…..Die uiteraard extra werd verwend. Wat hij best op prijs stelde…..(beelden; archief)