Na de heftige confrontatie met de resultaten van wat er met mijn lijf loos was/is, ging ik door vele verdere onderzoeken, was de familie Dracula ineens een groot-afnemer van mijn bloed, moest ik praten met specialisten en hun assistenten(s). Maar moest ik ook leren omgaan met het feit dat ik in ‘hun’ ogen ‘patient’ was. Terwijl ik dat zelf bepaald niet zo voelde. Het fysiek functioneerde (weer) volop na die bloedtransfusie.(ik weet nu hoe bloeddoping werkt in de sport..) Ik sjouwde weer met zandzakken, vulde gaten in en achter de tuin op met dat spul, reed overal heen waar we even behoefte aan hadden, sliep best goed (de dromen met akeligheden kwamen pas als ik net wakker was in de voege ochtend..) at en dronk als altijd en behield volgens anderen ook mijn Amsterdamse humor. En toch wist ik dat er iets in me zat dat er niet thuis hoorde. Waar een heftige operatie voor nodig zou zijn om dat te verwijderen en dat die ingreep niet bepaald een pretje zou zijn of worden.
Zeker over de periode ‘er na’ dacht ik veel na. Als je weinig tot geen ervaring hebt met dit soort zaken is alles onbekend. Ik weiger categorisch om op Google of zo te kijken hoe zo’n operatie bij andere patienten is verricht. Geen interesse, ik wil er blanco in, maar ook optimistisch. Het moet goed gaan, immers zo sta ik in het leven. Daarbij was de chirurg (en dame met een stevige mening en een even optimistisch verhaal) waarmee ik sprak stellig dat alles goed ging komen en ik die 100 jaren leven in goede gezondheid die ik ooit plande voor mijzelf wellicht toch ging halen. Daar haalde ik hoop uit. En geloof. En dus leefde ik in de afgelopen weken in een soort droomwereld. Deed leuke dingen die ik normaal ook zou hebben gedaan, maar dan meer uitgespreid in de toen nog onwetende tijd, bezocht en praatte met vrienden en familie over de ontstane situatie. Steun werd uitgesproken en aangeboden. Lief en nuttig. Omdat ik veel verhalen vooruit schrijf in deze periode (je weet maar nooit wat er nog komt…) kan het zijn dat het mes van de operatie me juist nu even het zwijgen op legt….(en dat is sinds gisteren zo…) Maar weet dus, dat ik als ik dit schrijf in een soort dubbele spirit heen en weer wordt geslingerd. Normaal gedrag versus….je bent patient….en moet accepteren dat het ernstig is…. U wilt me wel vergeven dat ik daar moeite mee heb….. (beelden: algemeen)
Mooie serie bij Netflix, Dead to me, die zeker indruk maakt als je er even voor gaat zitten. Gaat over twee vrouwen die door een zeer ongelukkig toeval met elkaar van doen krijgen en waarbij een van de twee een groot geheim met zich draagt dat ze om zeer duidelijke redenen niet kan delen met de ander. De echte hoofdrol van de reeks is voor Christina Applegate. Een Amerikaanse actrice die op het moment dat ik dit schrijf 48 jaar oud is en al een hele reeks acteerprestaties achter zich heeft gelaten maar ook in haar privéleven bepaald niet alleen maar roze dromen mocht beleven. Zij werd bij ons het meest bekend door haar rol als Kelly Bundy, de drellerige dochter van de Bundy-familie in ‘Married—with children’, waarin ze 259 afleveringen lang mee deed. Daarna speelde ze in talloze series en speelfilms en kreeg ook de nodige prijzen voor haar acteerwerk. Haar privéleven kende een enorme dip toen zij erfelijk belast bleek met borstkanker en in 2008 haar beide borsten moest laten amputeren. Opvallend was daarbij dat zij daarna vrijwel meteen kankervrij bleek te zijn en dat gelukkig voor haar zelf en ons, toeschouwers, ook bleef.
Dat zij zich inzet voor vroegtijdig kankeronderzoek bij vrouwen spreekt in dat kader voor zich. Daarnaast is ze ook fervent fan van de organisatie die opkomt voor dierenrechten, PETA. Ik vertel dit verhaal omdat in haar gezicht de groeven van dat zware besluit in 2008 goed te zien zijn. Het vrolijke sexy meisje uit de Bundy-familie is wat verdwenen, een volwassen vrouw met een stevige levenservaring is nu de actrice die de rol speelt van Jen Harding uit de door mij genoemde Netflix-serie. We keken er soms wel twee of drie afleveringen achter mekaar van af. Haar acteerwerk altijd overtuigend, en haar schoonheid niet aangedikt, maar natuurlijk. Mooie actrice die dus daarom alleen al even aandacht kreeg van de oude Meninggever..(Beelden: Internet/Wiki)
Altijdmijnmening 