Terwijl we als mensen allemaal druk zijn met onze dagelijkse dingen of wie wat verder kijkt de geopolitieke ontwikkelingen, is er een belangrijk feit dat velen zal ontgaan. De reis van de ruimtesonde Voyager 1. In september 1977 gelanceerd om o.a. eens rond te neuzen in ons eigen zonnestelsel, is het ding nu al een tijdje onderweg buiten dat gebied rond onze zon en bereikt hij na bijna 50 jaar een afstand van 1 lichtdag van onze Aarde. Dat lijkt niets bijzonders, dat is het wel. Voyager is een toonbeeld van de toenmalige technologie en blijkt nog steeds volwaardig te functioneren met dank aan grondige studies rond wat dit ruimtevaartuig allemaal zou kunnen gaan meemaken en ondergaan. Een stukje daarvan is de straling van de zon, waar Voyager dwars doorheen moest reizen. Intussen is de invloed van de zon voor het apparaat nul en zou hij als hij zijn camera’s richtte op onze zon en zeker onze planeet slechts een piepklein puntje voor die eerste noteren en is de Aarde in de donkerte van de achtergrond verdwenen.
Tijdens de vele jaren dat Voyager onderweg is moest men af en toe wel wat correcties toepassen. Al was het maar om de communicatie met het ruimtevaartuig overeind te kunnen houden. Want Voyager zendt nog steeds allerlei data uit richting Aarde, door de afstand doen die gegevens er 48 uur over om ons te bereiken. Nu deze sonde zover de ruimte in zoeft dat hij de ware gevaren van het heelal tegemoet vliegt is het goed om nog even te kijken naar zijn route. Want die was heel vernuftig en bleek achteraf van onschatbare waarde voor informatie over onze zusterplaneten in het eigen zonnestelsel. De beelden van de ringen van Saturnus of de maan IO bij Jupiter zijn nog steeds ongeevenaard voor de wetenschappers die meer wilden weten over hoe die reuzenplaneten zich verhouden tot de Aarde of de zon.
Omdat er van werd uitgegaan dat die Voyager wel eens op zijn reizen in de toekomst buitenaardse beschavingen zou kunnen tegenkomen werd de nodige informatie meegegeven over ons menselijk ras, onze aarde en zo meer. Alles vastgelegd op een toen hypermoderne beeldplaat. Men gokte er op dat die aliens zo’n beeldplaat wel zouden kunnen afspelen als ze enige ontwikkeling hadden meegemaakt. Hoewel Voyager er met een redelijke vaart vandoor is gegaan, telt dat in het universum weinig voor. Na vijftig jaar 1 lichtdag (ruimtelijke afstanden worden in lichtjaren uitgedrukt…) onderweg. Dat houdt in dat het toestel wellicht over vele honderden jaren ergens in de buurt van andere bewoonde planeten of stelsels zal aankomen. Of hij dan nog functioneert is de vraag. Maar zolang hij data afgeeft zit er leven in en dat is best knap. Moet je trouwens zelf eens terugkijken naar 1977 (voor zover je een leeftijd bereikte waardoor je dat nog bewust kunt..) en bedenken wat er in jouw leven allemaal is gebeurd terwijl die ruimtesonde door de stilte van de ruimte zoefde…(Beelden: internet)
Ik kan mij nog goed die vroegere edities herinneren van het jarig zijn. Feestjes waar je als kind aardig door van de leg kon raken. Immers, in die vroegere jaren was verwennen geen normaal gedrag binnen hard werkende gezinnen waar geld verdienen nog wat meer voor de toekomst was weggelegd. Maar die verjaardagen waren feestjes. Je kon er meestal ‘s-nachts slecht van slapen. Hoopte op een stukje extra aandacht, op een taartje of een erg aardige cadeautje. Want ook dat was natuurlijk niet zo maar een vaststaand gegeven. Kinderen van nu menen al snel dat zij recht hebben op de inhoud van een half filiaal van Bart Smit of Intertoys, maar in onze jonge jaren was je al blij met een enkele Dinky Toy. En gelukkig kwamen die er ook altijd. Gekoesterde modellen die ik in veel gevallen nog steeds bezit. Hoe fraaier dat model, hoe meer je te melden had als later op die dag de familie voorbij kwam. In ons gezin was die familie niet zo groot, maar wel gretig waar het ging om informatie inwinnen over hoe het ons verging.
Hoe beter het gezinsinkomen aan onze kant ontwikkelde hoe zuurder er aan de andere kant van de familie werd gekeken. En wij waren zodanig geindoctrineerd dat we dan in ons kindervuistje lachten om die afgunst. Immers, in de rest van het jaar was het bepaald geen overbodige luxe allemaal. Maar dat ophouden van het imago was altijd belangrijk. Later werden de verjaardagen minder belangrijk. Ik zag zelfs een aantal jaren af van viering, omdat we dan mensen op bezoek kregen die net als vroeger alleen maar kwamen kijken hoe het ging en of we niet te veel kapsones hadden ontwikkeld. In onze families een doodzonde. Doe maar gewoon en zo. Maar de vrienden die we ook toen al koesterden waren veelal meer dan welkom. De cadeau’s daarbij minder belangrijk dan in mijn jeugd. Toen we iets ouder werden werd de verjaardagviering een blijmoedig onderdeel van de vrije tijd.
Die schaars was geworden door het vele en harde werken. En nam ik meestal een drankje om het feit te vieren dat ik er nog was. Zeker na rampjaren (zoals in 1988 toen we met veel narigheid te maken kregen) koester je toch het feit dat je weer een jaartje ouder mocht worden en de gezondheid jou niet in de steek liet. Ook als je iets meemaakt wat heftig is (zo viel ik net voor de Kerst van de trap die onze derde met de tweede verdieping verbindt en ik daarbij alle dertien treden pijnlijk beroerde en en-passant ook nog een leuning sloopte) bedenk je je wel dat het nooit zeker is dat je die volgende verjaardag zo maar automatisch mag meemaken. Kortom, als je dan jarig bent moet het gevierd. En dat doen we morgen. Op de zesde! Het aantal kaarsjes wordt telkens groter, maar mij hoor je niet klagen. Ik vrees wel dat die Dinky Toys er niet meer inzitten dit keer. Zijn andere dingen voor in de plaats gekomen en ach….die modellen koop ik tegenwoordig zelf. In veel te grote aantallen, de familie zou er van opkijken!!
Altijdmijnmening 