Jonge mensen hebben over het algemeen de wens dat ze later ook gezond en waar het kan welvarend oud mogen worden. Maar als diezelfde mensen eenmaal ouder zijn ontdekken ze dat dit soms gepaard gaat met gebreken die de kwaliteit van leven maar ook een confronterend uiterlijk met zich dragen. Kijk zelf maar eens naar foto’s van toen je 10 jaar oud was, 20, 30, 40 of nog verder. En vergelijk die dan met die van nu als je net als ik bedhoort tot de oudere jongeren. Jouw eigen spiegelbeeld. Confronterend. Ook al ben je in de eigen bol nog 16 of 26, wie ouder wordt ontdekt dat het fysiek tekenen van aftakeling begint te vertonen. En dat is best even slikken. Gaat dat lijf dan ook nog eens rammelen, problemen vertonen, al dan niet i c m geestelijke storingen en je weet of merkt dat oud worden leuk lijkt, het zo zijn vaak niet. Zelf merk ik overigens weinig van die twijfels of zo. Ik dartel nog steeds door het leven ook al weet ik dat ik een paar maanden terug toch rond dat leven en die bereikte leeftijd even dringend moest gaan relativeren.
De medische wegenwacht was nodig om dat fysiek nog fitte lijf op de been te houden. En dat was best even slikken. Zelfs ik, als stoere meninggever, bleek niet vrij van vervelende gebreken. Overigens ben je die fysieke ellende, eenmaal efficient verholpen, snel vergeten, maar in de bol speelt zich toch een soort musical af vol fraaie of minder leuke teksten, alleen zijn die dit keer niet gezongen. Ik heb bij schoonmama dit jaar gezien hoe dat oud worden gepaard ging met verlies van geestelijk bewustzijn en de nodige fysieke ellende. Ooit qua uiterlijk en gedrag een soort filmster en een mens vol levens- en reislust. Op hoge leeftijd een van anderen afhankelijk oudje dat dit bij jeugdig leven nooit zo zou hebben gewild. Mijn eigen moeder leefde ooit zelf als een krekel en vond een nieuwe jurk en schoenen passend bij haar toen nog onstuimige levensstijl. Dansen, reizen, er uit en genieten. Moest je voor werken, maar dat leven deed je maar een keer dus nut en noodzaak.
Toen zij na overlijden van haar partner, alleen kwam te staan en ze door haar vroegere keuzes redelijk eenzaam door het leven moest, op het laatst achter een rollator, was van die genoegens nastrevende dame uit vroeger jaren niet veel meer over. Bekende mannen en vrouwen, belangrijk in hun actieve leven, daarna vrijwel vergeten, maar soms heel lelijk oud geworden en nog erger, op een wijze die je niemand toe wenst. Ik heb er intussen heel wat voorbij zien komen. Anderen sterven in het harnas. Veel te jong, de levensstijl soms oorzaak, in andere gevallen gewoon pure pech. Jammer maar helaas. En zo zijn al die wensen rond dat oud willen worden voorzien van een dubbele bodem. Je wordt weliswaar met wat geluk gewoon zo maar oud, maar het blijft confronterend. En dus…blijf ik een oudere jongere. En heb alle spiegels in het huis afgedekt. Moet ook wel leuk blijven…. (Beelden: Archief)
Natuurlijk, ook ik ben jong geweest en kan me dus nog goed herinneren hoe ik toen omging met een simpel gegeven als gezondheid. We waren gezond al hadden we als kinderen in onze familie best last van de ziektes die de leeftijd zo typeerden. Ze kwamen allemaal voorbij. Al was het maar omdat ik met een oudere broer zowat alles van hem erfde als hij net klaar was met uitzieken. Maar echt ellendige zaken kwamen niet voorbij. En indertijd werd er bij ons thuis gerookt als een ketter, ging de drank nog weleens rond en was dit gedrag wat bij veel van mijn toenmalige vrienden thuis te bespeuren viel. Je leed ook kou soms. Immers een CV was niet voorbehouden voor veel kinderen in de jaren vijftig. Een kolenkachel was al best comfortabel, maar in onze slaapkamer stonden bij vorst de ‘bloemen’ op de ramen. Toch groeide je vrijwel zorgeloos op. Ik moest twee keer worden geopereerd aan een ingegroeide teennagel. Niet fijn, maar na een paar dagen kon het verband er af en liep ik weer als een kievit. In mijn pubertijd viel ik nog wel eens op mijn snavel door onbesuisd brommer rijden.
Schaaf- en brandwonden waren mijn deel, maar altijd knapte ik er aardig snel van op. Reden om nog harder te rijden, nog minder te letten op de rest van het verkeer. In mijn werk dacht ik ook niet echt na over risico’s, er werd gesjouwd en getild en op enig moment werden zelfs auto’s beetgepakt en opzij geduwd als dat zo uitkwam. Ergens zat daar wel een keerpunt in dat onbeschadigde fysieke imago. Want op een dag bleef ik tijdens dat tillen krom gebogen staan. Er was iets verrekt in de rug. En de pijn was wel zo heftig dat ik best een paar dagen was uitgeteld. Later velde deze kwaal me nog meerdere malen. ´Je wordt ouder pappa´…..jaja. Naarmate ik langer mijn levensjaren kon tellen kwamen er best wel wat kwaaltjes bij. Links, rechts, boven en onder. Het ene wat vervelender dan het andere. Maar toch. En om mij heen zag ik de voorheen jongelieden en meiden die ik al zo lang kende hetzelfde lot ondergaan.
Of soms zelfs wegvallen. Dan waren ze geveld door een ziekte waar niet tegen te vechten viel. Dat blijft best heftig en onbegrijpelijk. De onkwetsbaarheid maakte plaats voor realiteitszin en relativeringsvermogen. Gezondheid is niet vanzelfsprekend. Onlangs maakten we het weer mee bij de liefste vrienden denkbaar. Euforie over de geboorte van een kind die omsloeg in diep verdriet toen bleek dat gezondheid niet zomaar komt of mag worden gezien als iets dat erbij hoort. Soms moet je er heel erg hard voor knokken. Zeer verdrietig makend. En ook weer even goed om over na te denken als je weer eens denkt dat jou nooit iets zal overkomen. Want dat denken vrijwel alle mensen op deze aarde, zeker als ze net als ik op jonge leeftijd maar weinig hebben meegemaakt. Zij die vanaf de jeugd moesten knokken weten precies wat de prijs is die je betaalt als je niet zo gezond bent vanaf de start of kansarm als het leven cadeautjes uitdeelt. Ik wilde het toch maar eens gezegd hebben……Hoe kijk jij aan tegen dit onderwerp? Gezegend geweest of altijd moeten knokken??
