Jonge mensen hebben over het algemeen de wens dat ze later ook gezond en waar het kan welvarend oud mogen worden. Maar als diezelfde mensen eenmaal ouder zijn ontdekken ze dat dit soms gepaard gaat met gebreken die de kwaliteit van leven maar ook een confronterend uiterlijk met zich dragen. Kijk zelf maar eens naar foto’s van toen je 10 jaar oud was, 20, 30, 40 of nog verder. En vergelijk die dan met die van nu als je net als ik bedhoort tot de oudere jongeren. Jouw eigen spiegelbeeld. Confronterend. Ook al ben je in de eigen bol nog 16 of 26, wie ouder wordt ontdekt dat het fysiek tekenen van aftakeling begint te vertonen. En dat is best even slikken. Gaat dat lijf dan ook nog eens rammelen, problemen vertonen, al dan niet i c m geestelijke storingen en je weet of merkt dat oud worden leuk lijkt, het zo zijn vaak niet. Zelf merk ik overigens weinig van die twijfels of zo. Ik dartel nog steeds door het leven ook al weet ik dat ik een paar maanden terug toch rond dat leven en die bereikte leeftijd even dringend moest gaan relativeren.
De medische wegenwacht was nodig om dat fysiek nog fitte lijf op de been te houden. En dat was best even slikken. Zelfs ik, als stoere meninggever, bleek niet vrij van vervelende gebreken. Overigens ben je die fysieke ellende, eenmaal efficient verholpen, snel vergeten, maar in de bol speelt zich toch een soort musical af vol fraaie of minder leuke teksten, alleen zijn die dit keer niet gezongen. Ik heb bij schoonmama dit jaar gezien hoe dat oud worden gepaard ging met verlies van geestelijk bewustzijn en de nodige fysieke ellende. Ooit qua uiterlijk en gedrag een soort filmster en een mens vol levens- en reislust. Op hoge leeftijd een van anderen afhankelijk oudje dat dit bij jeugdig leven nooit zo zou hebben gewild. Mijn eigen moeder leefde ooit zelf als een krekel en vond een nieuwe jurk en schoenen passend bij haar toen nog onstuimige levensstijl. Dansen, reizen, er uit en genieten. Moest je voor werken, maar dat leven deed je maar een keer dus nut en noodzaak.
Toen zij na overlijden van haar partner, alleen kwam te staan en ze door haar vroegere keuzes redelijk eenzaam door het leven moest, op het laatst achter een rollator, was van die genoegens nastrevende dame uit vroeger jaren niet veel meer over. Bekende mannen en vrouwen, belangrijk in hun actieve leven, daarna vrijwel vergeten, maar soms heel lelijk oud geworden en nog erger, op een wijze die je niemand toe wenst. Ik heb er intussen heel wat voorbij zien komen. Anderen sterven in het harnas. Veel te jong, de levensstijl soms oorzaak, in andere gevallen gewoon pure pech. Jammer maar helaas. En zo zijn al die wensen rond dat oud willen worden voorzien van een dubbele bodem. Je wordt weliswaar met wat geluk gewoon zo maar oud, maar het blijft confronterend. En dus…blijf ik een oudere jongere. En heb alle spiegels in het huis afgedekt. Moet ook wel leuk blijven…. (Beelden: Archief)
Mijn nog altijd zeer actieve schoonmama heeft langzaam aan door de gevorderde leeftijd wel wat last van haar benen gekregen. Een rollator is haar handige metgezel als ze zelfstandig haar dagelijkse boodschappen gaat halen. Blijken handige dingen, die vierwielige wandelstokken, al zijn ze lastig op te bergen in de kofferbak van een compacte auto als de mijne als er ook nog een paar personen en boodschappen mee moeten. Dit gesteld hebbend kom ik even op een gerelateerd onderwerp. Van die handhavers die menen dat bekeuren hun godgegeven taak is, maar aanhouden niet. Die in struiken liggen te loeren tot iemand iets verkeerds doet en hen dan per post de boete laten toekomen. Want de moed om je tegen te houden en aan te spreken op evt. wangedrag hebben ze niet. Vandaar dat je ziet dat vandalen en pakweg stoepfietsers gewoon door mogen gaan als ze behoren bij een inwonersgroep die wellicht wat al te veel vrienden heeft dan wel uit de kluiten gewassen. Dan maar kiezen voor het wat laffe noteren van kentekens.
Ik kom hierop omdat mij onlangs voor de deur van schoonmama weer eens een bekeuring werd verstrekt. Nou ja, hij kwam 3 weken later per post binnen. Wat wil namelijk het geval. Het flatgebouw waar zij woont kent in de directe omgeving een grote lagere school. Een school waarvan de verwende kinderen door de ouders massaal per auto, bakfiets of anderssoortig vervoer worden gebracht en gehaald. Op zich is dat soms vervelend, maar het was nooit aanleiding tot grote crises. Tot de gemeente waartoe deze buurt behoort, besloot dat naast die school (op de plek van een eerder afgebroken ouder gebouw) een nieuwbouwproject moest worden neergezet. De bouwers verbreedden na aanvang van de werkzaamheden hun werkterrein daarbij tot op de langs lopende straat. Inclusief trottoir en fietspad. Alles moest daardoor nu door een smalle corridor en omdat die afhalers en wegbrengers nu eenmaal niet bezig zijn met de rest van de wereld maar alleen met hun eigen kroost, werd het al snel chaotisch bij die school.
