Droomland

Ik weet niet hoe het de diverse lezers en lezeressen vergaat als ze eenmaal in bed van bewust naar onbewust overgaan en een fase van slapen bereiken die tot dromen leidt, maar bij mij is die fase soms buitengewoon heftig. Alsof Netflix ook een programma kent dat mijn geest in ruste helpt om spanning en sensatie op te roepen die me bij wakker worden aardig de adem beneemt soms. Is dat iets specifieks voor mij of komt het ook bij anderen voor?! Als je even op Google kijkt zie je direct dat een dromer zeker niet uniek te noemen is. Sommige mensen maken de meest fijne dingen mee in hun dromenland. Vrouwen vaak romantischer dan wij mannen. Net als bij de vroegere seksescheiding is bepaald houden vrouwen van avonturen met prinsen op witte paarden die hen lokken in kastelen vol bedienend personeel en minnaars die hen verwennen op een wijze die het normale leven meestal niet in zich heeft. Mannen beleven vooral andere avonturen.

De een is vechtend en rollebollend bezig om de straat te beveiligen, een ander zweeft over daken en kijkt in andere buurten rond. Mensen dromen dat ze tijdens een bedrijfsspeech ineens in hun nakie staan en anderen vallen in het water. Mijn dromen bewegen zich veel in het umfeld van vroeger werk. Met name een specifieke periode, waarover ik in mijn vervolgverhaal nog zal vertellen, waarin de emoties vaak heel hoog opliepen komt telkens weer terug. Soms vermengd met actuele dingen, maar wel een herhalend fenomeen. Sommige dromen ben ik bij het wakker worden snel vergeten, anderen blijven hangen. En dat weer leidt tot een zekere dufheid omdat het gedroom me vast weet te houden en doet nadenken over kennelijk slecht verwerkte emoties. Al ligt de bewuste periode dan ook al dertig jaar achter me. Dan nog.

Een specifieke droom is me uit het verleden altijd bijgebleven al heeft die niks met werk van doen. Een vliegtuig dat op ons vroegere ouderlijke huis neerklettert en op het dak blijft liggen. Ik zie het in de droom dan van afstand en bedenk me dat er mensen maar ook huisdieren in dat pand moeten zitten. En als ik dan naar binnen en boven loop kom ik bekenden tegen die gewoon doorleven en niet willen geloven dat op het dak een brandend vliegtuig te vinden is. Ik zoek de dieren. En die lopen constant voor me weg. Ik krijg ze niet te pakken. Zo frustrerend…. Noem het maar geen bijzondere droom. Zeker als je bedenkt dat ik hem al drie keer in verschillende vormen heb mogen beleven. Frustraties alom. Vermoedelijk toch een al te grote zorg om have en goed. Maar in veel situaties ook zeer vermoeiend. En hoe gaat het jullie op dit punt zoal? Intense of oppervlakkige dromer? Van de warme of de avontuurlijke soort???

Niveau..

Wat is niveau lieve of beste lezers? Is dat een hoog gehalte aan scholing of  opleiding? Of is het iets uit je opvoeding? Je afkomst? Niveau wordt vaak gekoppeld aan kennis. Maar er zijn genoeg mensen met een hoge opleiding, een hoop interesses en wellicht een opvoeding die er toe doet, die eenmaal los van de basis laten merken dat ze vanuit de genen dat niveau missen. Dat vindt je dan terug in gedrag. IQ als tegenpool voor EQ. Onlangs liet een goede vriendin merken dat ze zich soms zorgen maakte over haar eigen niveau. Zij twijfelde enorm daaraan. Omdat ze zichzelf niet slim genoeg achtte voor sommige mensen om zich heen. Of dat nu familie, vrienden of buren betrof. Ik werd er een beetje boos over. Zij is juist een voorbeeld van niveau ook al zal ze dan wellicht niet de Relativiteitstheorie van Einstein kunnen ontleden. Is dat een voorwaarde voor dat niveau dan? Ik vind van niet en heb dat ook laten merken.

Zelf houd ik overigens wel van mensen met een wat bredere interesse. Die niet alleen kunnen praten over een enkel onderwerp, maar echt ongeveer alles opzuigen wat ze aan informatie en kennis tegenkomen onderweg. Wellicht omdat ik deze wonderlijke gave zelf ook heb en daardoor een afstemming zoek van gespreksfrequentie . Handig als die informatie ook ergens blijft plakken natuurlijk. Kennis is macht, en maakt ook dat je weet dat bepaald gedrag handig is in de omgang met anderen. Dat je ook voldoende onderwerpkeuze hebt om met die ‘anderen’ te kunnen communiceren. Heb je ook wel een beetje nodig dat je maling hebt aan hen die je graag willen betrappen op een foutje. Zeker als je meer breed nadenkt dan diep komt dat wel eens voor. Ik kan in dat kader bijvoorbeeld duiden wat in geloofsgebonden (m.u.v. de koran die ik weiger te lezen) geschriften zoal staat op het gebied van normen en waarden, maar als je me vraagt wie Leviticus was en wanneer die leefde moet ik het antwoord schuldig blijven. Omgekeerd zijn er maar weinig mensen die me kunnen vertellen wat de datum van uitbrengen van een bepaald vliegtuig-of autotype is of wanneer de Amerikanen tijdens de Korea-oorlog werden overlopen door het Noorden…

De een vindt dit onderwerp interessant en een ander weer iets totaal anders. Interesse opbrengen in alles wat je tegenkomt op dit gebied is nodig om dat kennisniveau te bereiken waarnaar de lieve vriendin streefde. Die trouwens in gesprekken zelden onder ligt, goed kan koken, een dosis humor bezit waaraan veel mensen niet kunnen tippen, zichzelf kan relativeren (kan ik niet zo goed bijvoorbeeld….) en in haar directe omgeving meer dan gewaardeerd wordt. Over niveau gesproken! Maar  niveau is naar mijn mening ook dat je weet hoe het hoort, je ook gewoon kunt gedragen  en hoffelijk bent richting anderen. En wie meent dat niveau iets anders is dan ik hier schetste mag het even zeggen uiteraard. En anders maar eens wat stevige formules gaan oplossen. Zoals die rond het aantal wolken daar voorbij drijft in de lucht, delen door het aantal stoeptegels in het trottoir waarop je loopt. Wie dat kan heeft pas echt niveau. Daarvoor buig ik diep….en neem de pet af…..