100

altAqk0jUetbhiiLsLyZkF5GGIlNW1VgsGIZ_mgHiKc1a1VIk hoorde zojuist op de radio dat het aantal honderdjarigen in een periode van pakweg tien jaar tijd is verdubbeld. We worden met zijn alleen steeds ouder en blijven daarbij ook nog eens fitter. Als we niet te veel eten, roken, drinken of te hard werken. Want het is wel opvallend dat het vooral vrouwen zijn die deze mooie leeftijd halen en soms ver daarboven. Wij mannen worden weliswaar gemiddeld ook ouder, maar slijten ook wat meer door al dat gestress en gewerk om het gezin te onderhouden, te klussen thuis, vakanties te organiseren, als taxichauffeur te fungeren en zo meer. We zijn het sterke geslacht maar als het er op aankomt komen we niet in de buurt van de vrouwelijke opvolgers van Eva uit het scheppingsverhaal. Die appel kleeft ook aan Adam en de schuldenlast daarvan vertaalt zich kennelijk in een korter leven. Nu doen wij het in ons land dus bepaald niet slecht op dit punt. In sommige gebieden worden mensen echt geen 100. Je mag blij zijn dat je de 65 al haalt laat staan daarna van een pensioen kunt genieten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERACultuur en omgeving waar je woont bepaalt vaak wat er van je overblijft na een hard leven. Je zult maar in een arm of oorlogsgebied zijn opgegroeid. Kan je zelf weinig aan doen, maar het bepaalt wel je toekomst. In die zin is Nederland een prima omgeving en snap ik wel dat er hele volksstammen zijn die van al die weldadige overvloed aan voorzieningen willen meegenieten. Gevraagd of ongevraagd. En daardoor wordt de kans dat we met zijn allen nog ouder worden, flink verkleind. Immers, door overbevolking is de toekomst nog nooit veilig gesteld. Integendeel. Toch voorspellen sommige geleerden al dat baby’s die nu worden geboren, wellicht aan het einde van hun leven al 120 keer Kerstfeest vierden. Een opmerkelijke gedachte. Wij mensen zijn in staat om zowat elke ziekte uit te bannen, we eten steeds gezonder en ontdekken steeds meer zaken die ons leven veraangenamen. We hoeven niet meer onder de meest vreselijke omstandigheden in de kolenmijnen te werken, of in fabrieken met een dodelijk uitstoot van allerlei troep. Robots kunnen dat bijvoorbeeld al veel beter.

Jogging Lady 2En zo worden we wellicht een volk van intellectuelen, die vooral met elkaar praten over, maar weinig doen. In sommige ministeries zie je deze ontwikkelingen al ontstaan. Als je zo leeft zou je zelfs als man kans kunnen maken op een langer leven dat je vrouw. Lijkt mij best een lastige, immers, door al dat gewerk ben ik zelf onderweg vergeten hoe ik moet leren koken, terwijl ik delen van het huishouden het liefst ook overlaat aan vrouwlief. Die dat met liefde doet hoor. En let op, daarmee gaat ze mij vast ver overleven. Ik wellicht 100 jaar oud, zij zeker 110. Vraag is alleen of ze het dan nog leuk vindt. Immers, zonder mij is er vast een stuk minder aan…..

Spottersgeluk…

Oud Schiphol in tje 60-s - 211520Het was denk ik ergens in 1960 dat ik voor het eerst besloot om op Schiphol eens over de heg te kijken naar de toenmalige vliegtuigen. Ik was een jong ventje, had net een eigen fiets en ontdekte dat als je bij het toenmalige Schiphol je fiets tegen het hek zette en dan op de stang van die tweewieler ging staan, je het platform en de startbaan kon zien en de vliegtuigen uit die tijd kon waarnemen. Ik deed er nog niets mee, schreef niets op en had nog geen camera. Dat kwam pas later. De brommer was mijn vervoermiddel en daarmee bewoog ik me minstens twee keer per week naar de promenade aan het platform van Schiphol. En keek naar alle vliegtuigen, maakte af en toe een kiekje met mijn klikklak-camera en schreef de registraties van die toestellen indertijd op.

16245 - EHAM - 030184 - Vrachtplatform Scan10064Het begin van een passie die ik vele jaren lang zou koesteren. Vele foto’s volgden, duizenden dia’s. Ergens in 2000 of zo ging het mis. De interesse daalde, taande ook doordat Schiphol expandeerde en de mij bekende spottersplekken verdwenen. Daarbij waren de vliegtuigen steeds minder interessant geworden. En dat bleef hel lang zo. Toen ik mijn digitale SLR kocht en wilde testen of dat ding het goed zou doen langs de startbaan, ging ik nog eens kijken. Het beviel prima, de plaatjes waren aardig geslaagd. Toch kwam het er niet meer van. Als ik een keer per jaar nog eens langs die baan te vinden was, dan was het veel.

??????????????????????????????????????????????? De passie leek verdwenen, ik kon zelf maar moeilijk een verklaring vinden waardoor. Maar onlangs pakte ik de handschoen (en de camera plus alle toebehoren) weer eens op en bracht een belangrijk deel van de dag door langs de diverse landingsbanen van de nationale luchthaven. En het was weer ouderwets leuk. Gesprekken met andere spotters, net als ik van de jongere oude generatie, leuke nieuwe dingen ‘platen’ en weer eens wat registraties opschrijven. Ik voelde me weer jong, en dat warme bad ga ik toch weer eens wat meer op de agenda zetten. Zien hoe lang het nu weer duurt…

Sudden death…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOnlangs liepen we gewoon terug naar de auto na een lekker wandeling door het ons zo bekende Vechtstadje. We hadden ons prima vermaakt, iets gedronken bij het ons ook al zo goed bekende restaurantje daar en de krant gelezen die men er als service aanbiedt. De zon scheen, de mensen waren vrolijk. We keken nog even naar de plek waar binnenkort de eerste palen de grond in gaan voor een nieuw winkelcentrum waar voorheen de brandweer zetelde. Van het ene op het andere moment veranderde de sfeer toen een jonge dame in redelijke paniek op ons af kwam rennen. Of wij konden reanimeren? Nou, dat heb ik niet in mijn pakket zitten, al wilde ik het met haar nog wel even oefenen. Maar daar had ze geen tijd voor. Ze rende de lokale fietsenwinkel binnen. Er was iets grondig mis dat bleek later. Een niet eens zo oudere vrouw was plotseling onwel geworden en in elkaar gestort. Naar het leek, overleden!  Dus grote paniek, want tussen het winkelende publiek komt dat best even aan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVan alle kanten renden mensen naar de plek des onheils. Met kennelijke kennis van zaken, een dokter uit een belendend verzorgingshuis kwam met zijn tas aansnellen. Binnen een minuut hoorden we de eerste sirenes. Politie, ambulance. Apparatuur werd uitgeladen en men werkte zich in het zweet om de getroffen vrouw wellicht nog kunnen te helpen. Ik mag hopen dat het is gelukt. Want wat een schrik, wat een narigheid, je gaat even boodschappen doen, voelt je niet lekker en stort ter aarde. Thuisblijvers hebben geen idee waar je uithangt. Tot het bericht komt dat…. Het leven in de knip van een vinger tot zijn einde gekomen. Zeg dan maar dat je niet moet genieten. We maken ons druk (ik ook..) over alles wat in de wereld aan de gang is, we graven ons in, zijn bezig met de sleur van elke dag, maar beseffen ons vaak niet dat het ook zo maar eens afgelopen kan zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo zonde als je dan uit het leven verdwijnt dat men niet op je graf zal zeggen dat juist jij niet hebt genoten. Al heb ik zelden grafredes gehoord waarbij de overledene werd geprezen om zijn/haar saaiheid, stiptheid, of het bestuderen van de groei der gerania op de vensterbank. Nee, zo zit het nu ook weer niet in elkaar. Hoe dan ook, ik was er even door van de leg mensen, en daarna ging het gewone leven toch weer door. Inclusief saaie huishoudelijke dingen en de boodschappen. Toch eens tijd dat we daarvoor bediening inhuren. Kunnen we zelf weer wat meer avonturen beleven….