Tagarchief: geld

Rapportcijfers

Posted on by • Geplaatst in Reis • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

Berlijn 1989Zakenreizigers zijn veelal efficiënte lieden. Die gaan niet op reis omdat het zo leuk is, maar omdat ze bepaalde doelstellingen moeten behalen voor het bedrijf of de organisatie waar ze actief zijn. Ik maakte in mijn vroegere carrière veel van die trips en ik weet nog hoe moe ik soms was van al dat gevlieg en heen en weer rijden naar de plekken waar die meetings werden gehouden die van belang waren voor het voortbestaan van de bedrijven waar ik voor werkte. Reizen is vermoeiend, verblijven in hotels niet altijd een even groot genoegen. Daarbij trekt het onderhandelen over bepaalde zaken veel energie uit je lijf. Zeker als dat moet in een voor jou vreemde taal en als de tegenpartij taai blijkt. Toch heb ik nog heel wat goede herinneringen aan een aantal van die trips hoor. Je zag ook veel onderweg en leerde het nodige over andere culturen. Daarbij werd eten en drinken in die landen weliswaar verstrekt maar best niet altijd geapprecieerd. Onze smaak is anders dan die in andere delen van de wereld. Hoe dan ook, zakenreizigers zijn doelgericht. Kijken anders naar een reis dan de gemiddelde toerist.

Londen vanaf de Tower Bridge 100888 AMT24 Scan10268Hoe vroeger je ergens aankomt hoe langer de dag duurt. Dagrandverbindingen dus van belang. Dat geldt voor de luchtvaartmaatschappijen die je benut als de spoorbedrijven die je vervoeren naar plekken die met de auto niet te handig zijn vanwege lastig parkeren etc. Uit onderzoek komt nu naar voren hoe die reizigers tegen bepaalde aspecten aankijken van hun beroepsmatige trips. Daaruit blijkt dat driekwart van alle zakenreizigers tevreden is over de behaalde doelen bij hun reizen en tochten. Kijk, dat maakt vrolijk. De Nederlandse handelsgeest is voor de moderne managers en andere onderhandelaars nog steeds belangrijk. Men vond tijdens die trips ook de hotels naar tevredenheid. De moderne hotels zijn dan ook in veel landen van een behoorlijk niveau. Met wat geluk uitgerust met gratis wifi(bijna 80% van de zakenreizigers wil dit aantreffen in een hotel) etc. zodat je alles wat je moet vastleggen ook kunt doorseinen naar de thuisbasis.

prag18Het rapportcijfer wordt al snel een stuk lager als het over de vervoersvormen gaat. Reizen per vliegtuig komt er nog net met een cijfer 6,1 vanaf. De enorme lange incheck, massaliteit op sommige luchthavens en gebrekkige informatie rond vertrek- en aankomst spelen een rol. Taxi’s zijn een bron van ergernis. Internationaal krijgen taxi’s een rapportcijfer 5,4.. Dat is best laag en geeft voor die branche te denken. Maar ook het vervoer per spoor is geen grote bron voor tevredenheid. Ook niet meer dan 5,4 als rapportcijfer. De reiziger voelt zich niet thuis in rommelige treinen die vertraagd opereren vanaf constant verbouwde stations. Dat de beveiligers op luchthavens het er met 5.0 wel heel slecht vanaf brengen heeft veel te maken met de onpersoonlijke botte wijze van optreden van deze leiden. Of zouden die zakenmensen, gewend aan efficiency deze lieden meer zien als ‘sta-in’-de-wegs’ tijdens hun tocht richting bestemming? Ik kan me daar alles bij voorstellen. Maar men mag zich toch wel eens beter trachten in te stellen op wie nu eigenlijk klant is en wie het salaris van al die medewerkers eigenlijk betaalt. Want daar lijkt het bij veel branches toch wel aan te mankeren. Met uitzondering van die hoteliers dus. Die snappen het meestal wel. Want cijfers liegen niet. (Bron: Zakenreis 476)

 

Vasthoudend

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 1 reactie

Omarming....Kijk, als je jong bent, gek op mekaar, niet zonder de ander kunt of wilt zijn, is het logisch dat je elkaar constant wilt vasthouden. Let maar eens op bij veel jongelui, die kunnen echt niet van mekaar afblijven. Je krijgt er pas bedenkingen bij als dat niet meer gebeurt. Is de relatie ontwikkeld en zijn er intussen kinderen uit voort gekomen is dat vasthouden kennelijk niet meer zo vanzelfsprekend. Ik zie genoeg paren om me heen als ik onderweg ben, waar dat niet meer plaatsvindt. Doet men het nog wel vertelt het wel iets over de band die men tot elkaar voelt. Noem het liefde, kan ook zijn je lekker voelen bij en met elkaar. Sommigen trekken dat heel ver door en lopen zelfs op hoge(re) leeftijd nog hand in hand te scharrelen. Logisch, want je hebt vaak op oudere leeftijd niet zo heel veel meer over dan elkaar. Het huwelijk is geconsumeerd, de spaarrekening gevuld, het huis afbetaald, de kinderen al lang uitgezworven over land of wereld. Dan heb je elkaar nodig, zoals yin en yang, zwart of wit. Het blijft me boeien als ik paren zie die zo door het leven gaan. Kijk, ook wij lopen na al die jaren nog wel hand in hand hoor.

Relatie - 1Het geeft meestal een goed gevoel. Je bent vertrouwd met elkaar, ook al ben je het dan niet altijd met mekaar eens of je dan samen links- of rechtsaf zult slaan. Maar dat zijn kleine oprispingen in een verder toch redelijk gefundeerde relatie. In veel huwelijken of samenwonende relaties is dat momentje van vasthouden verdwenen. Kijk in winkelstraten maar eens vanaf een terrasje naar de mensen die voorbij komen. Je moet wel erg in de stemming zijn wil je van de oudere echtparen mogen verwachten dat ze elkaar nog koesteren kennelijk. De echte sjeu is er vanaf, al kan men dan toch nog vaak niet zonder mekaar verder. Los van de praktische kanten van een eventuele splitsing. Probeer dat maar eens voor mekaar te krijgen, en dan nog leuk verder te leven ook.  Mensen met een enorme Midlifecrisis willen zich daar nog wel eens aan wagen, maar de kermis is meestal aardig fris als ze daar eenmaal in de draaimolen zitten.

Fat people 5Nee, dan kun je maar beter houden wat je hebt en er het beste van maken….. Maar ik chargeer enorm natuurlijk. In de meeste gevallen houdt men oprecht van elkaar, ook al lijkt dit soms naar buiten toe niet zo te zijn. En wordt op termijn het met elkaar kunnen praten en door een deur gaan belangrijker dan al het fysieke gedoe dat meer past bij de jongere generaties. ‘Kopkluiven’ noemde een oude bekende dat altijd, en hij stoorde zich er vaak aan. Van mij mag het allemaal hoor. Al ben ik dan meer voor die uitingen van vertrouwd zijn met elkaar, respect hebben voor elkaar en verder willen met de ander. Daarmee maak je pas een statement. Onlangs hoorde ik dat ene Kim Khardasian, iemand van grote name and fame in de VS, haar man elke week tot 15 daden van grote extase bewoog om zo te tonen dat ze van hem hield. Prachtig voor de man natuurlijk. Maar zouden ze ook samen hand in hand lopen als ze gaan winkelen? Ik denk het niet.  En jij?

Provinciale banenverkiezingen

Posted on by • Geplaatst in Politiek • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 1 reactie

DictatorWe zijn al weer twee dagen verder. Waar nodig worden de wonden gelikt, excuses bedacht of zijn de nieuwe allianties in de maak die moeten zorgen dat een van de slechtste kabinetten ooit door kan met haar asociale ontmantelingsbeleid. Laten we wel zijn, de PvdA werd weggevaagd, de VVD kreeg een tik op de vingers. Dat zorgde voor verschuivingen van kiezersvoorkeuren naar toch min of meer proteststromingen. GroenLinks, PvdD, 50Plus, de kleine christelijken, zij allen kregen er stemmen en dus zetels bij. Gold ook voor onafhankelijke senaatsfracties en natuurlijk D66. Die club vist in dezelfde vijver als de VVD en heeft een leider die zoveel anderen de maat neemt dat dit kennelijk vooral jonge en onervaren kiezers trekt. Opmerkelijk is dat de PVV niet groeide, licht daalde maar wel overeind bleef. De partij  van Wilders, toch niet geheel vrij van wat ongevallen en schandalen in de afgelopen vier jaar, kan veel hebben omdat hij toch staat voor een paar standpunten die nog steeds weinig weerklank vinden in de politieke Haagse arena. Maar wel op straat.

GenGBij scholierenverkiezingen scoorde de PVV als allerbeste. Jongeren zijn kennelijk al vroeg klaar met het opgedrongen samenleven met anders denkenden met bijvoorbeeld een islamitische achtergrond. Het zou de gevestigde orde toch aan het denken moeten zetten, of die lui die achter Pechtold aan lopen. Want juist bij D66 is onderwijs het enige van de ooit vele idealen en principes die men nog wat warmte uit het hart toedraagt. En dat onderwijs is kennelijk niet in staat om deze boodschap te snappen of de achterliggende gedachte dat je alles met de mantel der liefde moet bedekken. Het was weer een leuk avondje. Helaas heb ik het niet uit kunnen kijken, een zware verkoudheid sloopt mijn weerstand en ik lag voor Pampus op de bank. Op enig moment interesseerden me de uitslagen niet meer noch de commentaren. Ik lees  nog wel eens hoe de diverse stemmingen verlopen zijn.

Hermans01Een ding is wel duidelijk, deze regering is over zijn houdbaarheidsdatum heen. En het volk heeft geen geheugen. Of inzicht in hoe de politiek in elkaar steekt. Kan ook zijn dat ik dit verkeerd inschat hoor. Want de helft van ons Nederlanders bleef thuis en ging uberhaupt niet stemmen. Zou dat niet een motie van afkeuring kunnen zijn naast een enorme desinteresse en grote luiheid? In dat geval lijkt mij dat alle politieke leiders toch eens wat meer moeten nadenken over hoe ze hun achterbannen weer eens kunnen interesseren voor wat ze eigenlijk allemaal doen voor het land. Lijkt me een lastige boodschap. En de komende twee jaar zullen we al die lui uberhaupt wel niet meer zien denk ik. De kiezer heeft gesproken, verder moet die zijn kop houden!

Sponsoradviezen

Posted on by • Geplaatst in Automening • Getagd , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

Sonax 3Onlangs zag ik een nieuwsbericht voorbij komen waarin de BOVAG zich solidair verklaarde met haar leden. Niet dat men dit als belangenorganisatie al niet veel langer deed, nee het ging om iets waarover ik in mijn trainings- en coaching jaren altijd een uitgesproken mening verkondigde; sponsoring! Veel ondernemers in de mobiele sector denken dat zij er goed aan doen om de lokale sportvereniging te helpen met een geldbedrag. Dat is in feite ook zo hoor, niks mis mee, maar wat krijg je er dan voor terug? Wie alleen maar geld stort in de kas van een club of zo, moet dat zien als een schenking. Met sponsoring heeft het niks van doen. Een bord langs het veld is leuk voor de betrokken club, net als een outfit voor bepaalde elftallen of pakweg de jeugd van een wielerploeg. Maar wat verwacht je er van? Ik legde meestal uit, en doe dat hier graag nog eens, dat je voor elke sponsor-Euro er minstens drie moet zien terug te halen. Een sportclub moet meer doen dan alleen maar een beetje profiteren van jouw ondernemende  vrijgevigheid. Men dient in jouw merk te rijden, moet de leden stimuleren om langs te gaan bij de sponsor die de club overeind helpt te houden, en jij moet als ondernemer meer doen dan alleen dat geld overboeken.

01-SKODA-Superb-juryHet was voor veel ondernemers waarmee ik te maken had vaak een brug te ver. Men maakte geen plannen, men dacht er niet over na, volgde zelfs de resultaten niet van de sportclub, maar bleef wel altijd volhouden dat dit echte sponsoring betrof. Ik had (en heb) het in die situaties altijd over weggegooid geld. Schenk het dan aan een kringloopwinkel of voedselbank, maar geef het niet weg aan een sportclub. Voor sponsoring moet iets worden ingevuld, gedaan, uitgewerkt. En dat hoeft echt niet al te ingewikkeld te zijn. Zeker niet als je een beetje creatief bent op het gebied van publiciteit vergaren of reclame maken. Of het geld moet je als ondernemer op de rug groeien, dan wel aan de bomen rond het bedrijf als vruchten geplukt kunnen worden. Maar die hoop is vergeefs. Kortom, ik ben blij dat de BOVAG nu ook inziet dat men leden moet helpen om met die sponsoring een beetje professioneler om te gaan dan voorheen. Dat zal voor veel sportclubs wennen worden.

Hans Bovee LEX coachingOok al lopen daar de inkomsten ook niet echt op in deze lastige tijden. Samenwerken met een sponsor is soms heel plezierig en het leidt in goed overleg tot een hoop response voor de contractpartijen. Ja, ik noem specifiek het woord contract, want zonder dat is er geen sprake van goede afspraken. Kortom, een goed plan van aanpak, sponsorcontract, en dan aan de slag. Pas daarna het geld overboeken. Laat ik aannemen dat ook de BOVAG deze adviezen zal afgeven. Pas dan is sprake van een belangenorganisatie die het echt begrijpt!

Versieren is een kunst?

Posted on by • Geplaatst in Cultureel • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

Griekenland - 3Toen we een plekje hadden gevonden in ons geliefde mini-restaurantje op die plek in het bos waar mensen van alle gezindten of herkomst samenkomen om even te wandelen, de hond te laten rennen of bijvoorbeeld te trimmen, zag ik meteen de scene die zich in de hoek van dit horecatentje afspeelde. Een wat middelbare kale meneer die met zijn niet onsoortige vrouwelijk gezelschap zo klein mogelijk probeerde te maken en niet met zijn handen van haar kon afblijven. Hij praatte veel en luisterde naar haar met bovengemiddelde aandacht. Versieren volgens het handboek soldaat! En ik kon het vanuit mijn comfortabele stoel met een lekker bak hete thee voor me en een nog wat hetere tosti goed volgen allemaal. Dat versieren is voor veel mensen iets wat ze niet in de genen hebben zitten. Er zijn geen echte opleidingen voor en omdat we als mensen vaak snel kiezen voor ‘die ene’ raken we de opgedane ervaring al snel kwijt. Mannen moesten die kennis eigenlijk gewoon bijhouden zoals ze doen bij andere concrete vakken of vaardigheden. Kom je dan in een situatie waarin dat oude ‘vak’ weer nodig blijkt, kan zijn omdat mensen een nieuwe partner zoeken of wellicht omdat ze ondeugend genoeg zijn om een soort bijvangst te overwegen, is het handig om dat verleiden en/of versieren toch weer eens af te stoffen. Lovers statue 2

Over en weer is die kunst van het verleiden belangrijk omdat je dan toch alles moet doen jezelf te kunnen verkopen. Ik hoef maar naar een Tv-programma te kijken als ‘Boer zoekt vrouw’ en ik zie dat voor veel mensen dat verleiden nauwelijks behoort tot de fundamentele kennis of ervaring. Sommigen klappen compleet dicht, ze kunnen niet praten, luisteren al helemaal niet, en een potentiele partner wordt sowieso nauwelijks aangekeken. Niets zo leuk als een leuke partner diep in de ogen te kijken toch? Sommigen weten niet eens welke kleur ogen hun al dan niet beoogde partner eigenlijk heeft. Hoe wil je dan ooit zijn/haar ziel bereiken? Kortom, versieren en verleiden is een kunst. Het behoort bij het menszijn, en als je wilt weten hoe dat werkt moet je af en toe maar eens om je heen kijken. Sommigen hebben het in hun wezen zitten als lachen of huilen. De man waar ik naar keek was een grootmeester. Het doel heiligde de middelen. En toen zij samen weg liepen na afloop van hun zitsessie legde hij voorzichtig zijn arm om haar slanke middel. Het leek gelukt te zijn en hij was op weg om zijn prijs op te halen….

De warmte van het hart….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

1353441374_0434f15c4eToegegeven, uit een warm gezin kwam ik niet. Er werd in mijn jeugd keihard gewerkt om de kopjes boven water te houden en dat teerde aardig in op het overdragen van warmte en liefde naar de opgroeiende kinderen in dat gezin. Achteraf gezien maakte het sterk wellicht, maar je krijgt bepaalde genen niet meegeleverd vanuit die situatie die in het opbouwen van warme relaties van enig nut kunnen zijn. Ik vond het altijd plezierig bij vriendjes (of vriendinnetjes) waar de familiebanden een zekere warmte uitstraalden. Dat is eigenlijk vrijwel altijd ook zo gebleven. Ik zoek nog steeds de vrienden uit waar ik me vrijwel direct thuis voel. Op mijn gemak en waar ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’ voor gaan op ‘had je niet even kunnen afspreken voor je langs kwam’. Want dat laatste was bij ons thuis vroeger het devies. Omdat er zo hard werd gewerkt en mijn moeder vooral erg was van het regelen en controleren. Wie zo maar langs kwam was niet echt welkom en dat liet ze merken ook. Het is ons kinderen met de paplepel ingegeven en ik geef toe, ik leid er op deze latere leeftijd ook wat onder. Slechts de uitverkorenen onder de vrienden en andere relaties kunnen zo binnenstappen. De rest graag even afspreken vooraf. Dan weet ik zeker dat alles op orde is, de kachel hoog staat, en de poezen onder controle.

Afbeelding(018)Zij die deze regels aan hun laars lapp(t)en hebben een 50% kans dat het daarna nooit meer goed komt. Ook dat herken ik nog van mijn moeder. Die deed precies het zelfde. Je hield je aan de huisregels en als je dat niet deed, outcast! Nu chargeer ik het zeker wat hoor, maar misschien snappen jullie dan wat ik bedoel. Onlangs waren we weer eens bij lieve vriendin in de polder. Waar alles altijd als een soort ‘open huis’ is geregeld. Waar je feitelijk nooit hoeft af te spreken en waar je direct door een belangrijk deel van de familie wordt opgenomen als onderdeel van het geheel. Dat voelt zelfs op mijn huidige toch wat minder juniorenleeftijd, plezierig aan. Warm bad. En als ik dat laatste fysiek wil benutten kan dat ook nog. Niets is te gek. Het maakt dat je van die mensen gaat houden, ook al verschillen de levens volkomen, dan nog. Ook bij lieve vriendin in een andere polder gaat dat zo. Of onze Soester of Hoofddorpper vriendjes. Allemaal mensen die we al jaren kennen en rekenen tot de eigen familie.

Family in the U.S.Bij mij ben je dat overigens al snel, omdat de bloedbanden met de van vroeger bekende mensen ofwel zijn verbroken of uberhaupt niet meer bestaan. Dat afstandelijke zette zich overal in die genen voort. En bleek ook in de familie van beide ouders verankerd te zijn geweest. Het zal om die reden zijn dat ik niet op zoek ga naar mijn eigen verleden. Stamboeken, genealogisch onderzoek laat ik intussen aan me voorbij gaan. Toch omdat ik bang ben dat ik als ik iemand vind die wellicht iets toe kan voegen aan mijn eigen verhaal, de deur niet verder open zal gaan dan een kier. ‘Leuk dat je even langs komt, maar had je niet beter eerst even kunnen bellen?’. Nee, dan maar zelf kiezen voor warmte uit het hart en die waar nodig ook terug geven aan mensen die dat verdienen.

Sprookjes….

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Cultureel • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , • 10 reacties

Amazing look, a bug has landed!Een van de ergste gebeurtenissen uit mijn jeugd was het bekijken van de film over Bambi. Ik weet nog goed dat mijn moeder ons meenam naar deze film die toen nog in een van de buurtbioscopen uit die tijd werd vertoond. Bambi was een tekenfilm van Walt Disney en beschrijft het leven van een klein hertje. Ergens in dat verhaal gaat er van alles mis in het bestaan van dat arme diertje. Zijn moeder komt om en ik heb daar in mijn kleuterjaren hartverscheurend om zitten huilen. Tot verbazing van mijn moeder zaliger, die dat maar kinderachtig vond. Zelf huilde ze overigens dikke tranen bij de dood van President Kennedy en dat snapte ik dan weer niet, maar dit terzijde. Die sprookjes zitten dus slim in elkaar. Ze zijn een afspiegeling van fantasie en werkelijkheid en bedoeld om mensen een bepaald gevoel mee te geven. Vooral kinderen zijn er gek op en daarom zijn ook de sprookjes die in een geloof of vanuit traditie worden neergelegd vaak voor veel mensen ‘heilig’. Denk maar eens aan Sinterklaas. De associatie die kinderen hebben is toch iets mysterieus als ze denken aan de oude baas die vanuit Spanje met een (veel te kleine) stoomboot deze kant op komt om al zijn vergaarde kapitalen uit te delen aan lieve kinderen.SinterBram

In feite is hij de ultieme Sinte Maarten (St.Martinus) die om deze reden alleen al in Duitsland wordt bejubeld en daar snoepgoed en cadeautjes uitdeelt op de dag dat bij ons kinderen langs de deuren komen bedelen om dat spul. Die Klaasfiguur is best wat triest. Komt eigenlijk uit Turkije, blijkt zijn kapitaal vergaard te hebben in Spanje en vaart vandaar over de hoge golven naar onze streken. Vergezeld van een paar knechten die tegenwoordig als assistent logistiek manager door het leven moeten gaan om mensen die nooit hebben geloofd in sprookjes tevreden te houden. Na de Sint is het volgende sprookje alweer aan de beurt. Gaan we Kerst vieren. Op christelijke of frisdrank-gebonden wijze. We geloven het sprookje van dat kindje dat in een koude stal werd geboren en daarna de wereld van de zondeval zou gaan redden. Of we geloven weer in die Amerikaanse broer van Sinterklaas die met een door rendieren getrokken slee door de lucht vliegt en ook alweer zijn pakjes door de schoorsteen mikt.

kong9575f6qj4Je zult een huis met alleen stadsverwarming of cv bezitten. Maar goed, het sprookje is goed voor wat warmte, opgewekt bij elkaar, door elkaar. Warmte die past bij de seizoenswende die al bij de Germanen werd gevierd. Omschakeling van donker naar licht. Wij doen dat meestal door overal lampjes neer te zetten of hangen en het ons gemakkelijk te maken. En als we echt in sprookjes geloven constant mee te zingen met al die liedjes die passen bij het seizoen. Tot ook dat niet meer mag van groepen die niet geloven in sprookjes als ze deze niet zelf hebben bedacht. Sprookjes die zijn bedoeld om bij hen het licht aan te krijgen en bij ons uit. Kijk daar vooral voor uit en geniet van de sprookjes die zich nu bij ons afspelen. Opdat u niet net als ik indertijd als klein kind in tranen achterblijft…

Toeval?

Posted on by • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 8 reacties

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVeel mensen missen in hun leven een TomTom of soortgelijk apparaat om aan hun bestaan of carriere bewust richting te geven. Soms krijg je op je eigen zwabberkoers echter een signaal, via iemand die je kent of toevallig tegen het lijf loopt, waardoor je ineens een (ander) doel voor ogen krijgt en je achteraf kunt stellen dat je alsnog op je plekje bent terechtgekomen. Zaken gaan vaak niet onopgemerkt aan ons voorbij en als je net als ik wel eens terugkijkend redeneert op basis van de opgedane feiten en ervaringen kom je er achter dat het leven soms echt vol toevalligheden zit. Vaak is het niet wat je kunt wat bepaalt waar je gaat of mag werken bijvoorbeeld, maar wie je kent. In mijn carriere zitten heel wat van dat soort plotwendingen. Van weinigen heb ik spijt op enig moment het hart of hoofd te hebben gevolgd. Een enkele keer was de beslissing verkeerd. Maar ook dat hoort bij je leven. Hetzelfde vindt je terug als je naar je relaties kijkt. Moet je eens zien hoe vaak je via, via,  tegen iemand aan liep of pakweg in een metro naast een ander mens ging zitten die nu, 25 jaar later bij wijze van spreken nog naast je zit. Jeugdigen maken dit mee, volwassenen en zelfs ouderen hoor. Niks menselijks is ons allen vreemd toch?

Leo in gele Citigo 1460120_658370900849958_1230431956_nMijn eigen carriere is nauw verweven met mijn persoonlijke leven. Ik stam nog uit een tijdperk dat je vooral moest ‘doorleren’. De grote frustratie van de generaties voor ons was het gebrek aan leermogelijkheden (bijvoorbeeld door de oorlog) waardoor het leven op een andere niveau verliep dan wellicht in eigen jeugd gewenst of gedroomd. Toen ik in de laatste klas van het brugonderwijs (ik gebruik de moderne term..) zat en bij God (RK onderwijs) niet wist wat ik daarna moest doen, kregen we op een goede dag in mei van dat schooljaar voorlichting van een meneer die namens de Nederlandsche Middenstands Bank (nu ING) nieuwe mensen zocht. En die vond men naar eigen ervaring juist bij de katholieke leerlingen. Vanwege de discipline die hen was bijgebracht. Ik was meteen ‘om’ en meldde me aan. In september van datzelfde jaar zat ik al in een introductiecursus, maar meteen ook op het Handelsavondonderwijs. Want dat was een van de eisen. ‘Doorleren, doorleren en nog eens doorleren’. Het kantoorwerk dat ik ging doen was zwaar, langdurig en leerde me veel tucht en orde. Maar ook administreren op een wijze die me nu, al die decennia later, nog van pas komt. Een jaar na mij verscheen een zeer jonge, maar voor mij uiterst aantrekkelijke, jongedame als nieuwkomer op onze afdeling. Kaassie voor een puber vol hormonen.

???????????????????????????? Toeval? Zeker! Ik maakte er werk van en een jaar of vier later waren we een paar. Voor de wet en begonnen ons eigen onafhankelijke leven. En dat duurt tot de dag van vandaag. We woonden nog in, maar voor mij was dat een hemel na een soort van hel die ik mijn jeugd voor een deel dan toch maar noem. En dat toeval is altijd op mijn pad gebleven. Banen, ontmoetingen, vrienden, bestemmingen, hobby’s. Alles werd aangeraakt door dat stomme toeval. Natuurlijk hielp ik af en toe wel eens een handje, maar toch. En jullie lieve lezers en lezeressen, ook wel eens het idee dat het toeval wel erg vaak een rol speelde in jouw leven? Vertellen hoor! Ik ben er oprecht benieuwd naar.