Zo lang wij al zelfstandig wonen aan de zuidkant van Amsterdam kennen we het gigantische Tuincentrum ’t Oosten in Alsmeer. Aan de Aalsmeerderweg 393 in die plaats exploiteren ze daar intussen al ruim 60 jaar het grootste overdekte tuincentrum van Nederland en dat omvat alleen al 80.000m2 overdekt aanbod. Van planten voor binnen of buiten, meubelen, toebehoren, vissen, beelden, bedenk het en ze hebben het voor de klanten klaar staan. Dus komen wij er als regiobewoners regelmatig. Meestal voor iets groens of wat er tegenaan leunt. Maar soms ook in combinatie met een bezoek aan hun zgn. tuincafe dat intern wordt uitgebaat en vaak aardig gevuld is met bezoekers. Was het vroeger een soort petit-restaurant waar je de hele dag terecht kon voor maaltijden etc., tegenwoordig is het aanbod flink beperkt.
De corona-ellende deed die vorige horeca-gelegenheid sluiten en toen men weer open ging was het aanbod vermagerd, maar de inrichting wel wat opgefrist. Je kunt er nu terecht voor koffie/thee, een belegde broodje, frisdranken, maar zeker ook een lekkere tosti. En dat kost allemaal niet de wereld, al vonden we net geen vier euro voor een Cappuccino in een kartonnen beker best op het randje van prijzig. Gelukkig gold dat minder voor de smakelijke tosti die we bestelden en met een gulle glimlach door de dienstdoende medewerker werd geserveerd. Kortom, keep it stupid simple is hier wel heel sterk de bedrijfsfilosofie en daar is op zich wellicht weinig mis mee. Ik mis toch zeer de leuke en smakelijke snacks van vroeger. De toen ook zo aardige bediening en de kleine prijsjes, maar in de huidige tijden is dit nog steeds best een stopplek om even neer te strijken. Parkeergelegenheid (gratis) genoeg, toiletten schoon en ruim, en je moet wel erg weinig van groen of bloemen houden om na de koffie niet toch het een en ander in je karretje te stoppen. Rapportcijfer: 7.5 – en dat zit hem toch vooral in het magere aanbod i.v.m. vroeger en wat je elders bij tuincentra vindt in de daar evt. aanwezige horeca….(beelden: ’t Oosten website)
Met drie katten in huis zoek je natuurlijk naar mogelijkheden om de beste zorg in geval van nood te koppelen aan een betaalbare prijs. En dat laatste speelt best een rol als je ziet hoeveel de normale dierenartsen tegenwoordig vragen voor een simpel consult. Nu speelde voor ons ook mee dat we in de afgelopen jaren niet alleen kapitalen brachten naar het professionele adres om de hoek (relatief dichtbij) maar ons meteen ook koppelde aan kort na elkaar voorkomend leed en verdriet. De oplettende lezer zal het niet ontgaan zijn wat ik daarmee bedoel. Kortom, toen we onze veestapel dus weer wat opbouwden met kittens zochten we naar een betaalbaar alternatief. Nou dat was er. Los van elkaar kregen we van de lieve mensen die ons deze kittens leverden het advies om toch vooral te gaan voor de dierenklinieken die zijn gevestigd in een tuincentrumketen die in ons deel van Nederland te vinden is.
Slordig. Dat vervolg gaven we daarom niet aan het verzoek. Eerst weten wat die uitval had veroorzaakt. Snapte men niet. Vond ons wat vreemd. Onlangs kreeg onze grote grijze vriend (net 1,4 jaar oud) last van zijn blaas. Leek op blaasgruis, maar daar was hij wel erg jong voor. Wij brachten hem dus weer voor onderzoek naar dat tuincentrum. Waar men liefdevol keek, voelde, en foto’s maakte. Maar niet echt wist wat te doen. Dezelfde dag tegen de avond bleek het probleem niet opgelost en belden we opnieuw. ‘Wat moeten we nou???’ ‘Helaas is de dierenarts er nu niet dus ik verwijs u door naar de spoedkliniek’. En die zat dus in een plaats op 20 minuten rijden. Gedaan…natuurlijk. Maar zonder echt resultaat. Men vond niks bijzonders. Maar het dier had wel last van spasmen. En de rekening voor dat consult was best pittig. Volgende dag weer naar de dierenarts in het tuincentrum. Die nam de kat op. Wilde zelf wel eens na een dag zien wat er loos was. Bij ophalen na die hele dag kliniek was er weinig goeds te melden. Men had nl. eigenlijk niets te melden.
Niets gevonden. Maar de kat had ook slechts een drupje geplast. Niet goed, maar ja , wat moet je er mee… Dat was definitief het einde v.w.b. ons vertrouwen in die lui.. We brachten wat urine van de kat naar onze oude dierenarts om de hoek. Onderzoek daar leerde dat hij geen gruis of bacteriele infectie had. Maar als advies voor de compleetheid nog even naar dezelfde kliniek buiten de stad waar we eerder waren voor nog een zekerheidscheck. Deden we. De rekening was intussen opgelopen tot een aardig bedrag. Maar je wilt het beste voor je diertje. Trauma’s uit het verleden geven garanties voor heel wat ellendige frustraties in het heden. Met een pilletje en de zekerheid dat het vermoedelijk geen fysieke oorzaken had wat de kat meemaakte, wachtten we het af. Twee dagen later was het dier weer monter en gezond. Het lijkt uiteindelijk iets stressachtigs te zijn. Kan komen door geluiden uit de omgeving, maar ook door de andere katten. Hoe dan ook, daar houden we rekening mee. En voor de rest hebben we toch het kaf van het koren kunnen scheiden. Geld maakt niet gelukkig. Verkeerd besparen ook niet. Dan maar over die trauma’s heen zien te komen en de kliniek om de hoek onze dieren in geval van nood toevertrouwen…Scheelt ook veel rijden..En de liefde voor die dieren gaat toch boven veel, zo niet alles..(Beelden: Yellowbird)
Altijdmijnmening 