Tagarchief: feest

Eenzaam

Posted on by • Geplaatst in Algemeen • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , • 4 reacties

DecemberdipJuist in deze periode van het jaar is het fenomeen eenzaamheid best een probleem. Veel mensen hebben daar mee te maken, lijden er onder of zijn domweg zo diep weg gezonken dat ze bijna geen uitweg meer zien. Gezelligheid overal, lichtjes, cadeautjes, maar voor sommigen geen automatisme. En dat is triest. Onlangs zag ik een reclamespotje van de Duitse supermarktketen Edeka die daarin wees op de positie van ouderen die het moeten stellen zonder aandacht van hun kinderen en daardoor bijna in afzondering door deze maand vol festiviteiten heen moeten. De betrokken hoofdpersoon bedacht een list. Hij stuurde een overlijdensbericht, waarop zijn kinderen en kleinkinderen ineens wel tijd hadden en allemaal tegelijk op zijn adres aankwamen. In het mooie pak of dito jurk. Tot grote verrassing van de gasten bleek pa springlevend, had de tafel gedekt en lekker eten gekookt. Hij stelde in zijn finale zin, dat hij niet meer wist hoe hij zijn familie bij elkaar moest krijgen. Het geeft te denken. Clock quarter to three

Wij mensen zijn altijd druk, we hebben geen tijd, we willen geen gedoe aan ons hoofd. Maar er zijn mensen die echt gillen om een beetje aandacht, die we niet zien in onze zucht naar comfort of luxe en carrière. Familie en sommige vrienden lijden hieronder, al melden ze zich vaak niet. Beter gesteld, juist de echt eenzamen melden zich niet. Die hebben het al opgegeven. Soms kom je ze wel eens tegen. In de supermarkt, in een winkelcentrum op een bankje of…al kan ik daar uit eigen ervaring niets zinnigs over zeggen, in de kroeg. Je moet ergens je verdriet(jes)kwijt. Is eenzaamheid hetzelfde als alleen zijn? Nee! Sommige mensen die alleen zijn voelen zich niet eenzaam, andere mensen zijn niet alleen en voelen zich toch eenzaam. Omdat ze niet gezien worden, niet gehoord, omdat hun mening er niet toe doet!

road closedHele tv-programma’s worden er aan besteed, zonderlinge mensen soms, maar in de meeste gevallen heel normale mannen en vrouwen die gillen om een beetje aandacht. Soms komt die eenzaamheid overigens niet door verdriet in een persoonlijk leven. Kan ook zijn dat ze als jonger mens anderen verdriet deden en daardoor door God en iedereen verlaten zijn geraakt. Robert Long zong er ooit eens een liedje over met een doeltreffende tekst. Naar ik meen over Juffrouw van Dam waar nooit eens iemand kwam. Maar die in haar jonge leven een etter van het zuiverste water was geweest. Dat kan ook, maar laat ik hopen dat die dames en heren de echte uitzondering vormen. Naar de rest mag best eens wat meer worden omgekeken. Want eenzaamheid lijkt mij vreselijk!

Kerstsfeer

Posted on by • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd , , , , , , , , , , , , • 3 reacties

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAnders dan in mijn jeugd het geval was vieren we tegenwoordig in ons land zowel Sinterklaas’ verjaardag en meteen ook het feest van het licht, oftewel Kerstmis. Dat doen we door middel van vele cadeautjes, etentjes en vooral samenzijn met familie en/of vrienden. Dat was vroeger echt compleet anders. Althans in onze Mokumse katholieke omgeving. Sinterklaas was een festijn, nou ja, als je het leuk vond om nieuw sokken en ondergoed te krijgen als cadeautje, maar rond de Kerst was het echt meer het vieren van de geboorte van het Christuskind. Dat deed je ook op de lagere school al. Daar werd elk jaar opnieuw met dia’s en een ‘toonband’ het verhaal van die geboorte verteld. En dan deelden de katholieke broeders warme chocolademelk uit en een koekje. Natuurlijk werd je elk jaar geacht iets creatiefs te doen met dat Kerstverhaal. Of het nu was in de vorm van een tekening, een verhaal of iets wat je met je handen in elkaar had gekleid en dan was gebakken in het handarbeidlokaal. Omdat ik niet zo was van het tekenen en kleien deed ik het vaak in een verhaalvorm.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn dat opstel moest je dan voordragen als de leerkracht van dat jaar er iets in zag. Dat ging bij mij altijd goed, tot die ene keer dat ik mijn fantasie wel heel erg de eigen gang liet gaan en de Romeinen samen met de Farizeers op voorhand al de komst naar Bethlehem van Jozes en Maria liet voorkomen en hen deed uitwijken naar een ander land waar geen herders woonden. Daardoor werd dat kindeke Jezus niet gevonden door de wijzen uit het oosten en leek het lastig om deze baby te zien als het kind van god. Was dat al een eerste uiting van twijfel? Was het de eerste breuk met het katholieke verleden? Met een atheist als stiefvader in huis was het geen wonder denk ik. In ieder geval weet ik wel dat de leerkrachten het verhaal niet voorleeswaardig achtten en ik gek genoeg daarna veel lagere cijfers kreeg voor mijn artistieke gaven dan voorheen gebruikelijk.

Toch was het thuis wel altijd gezellig met die dagen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEr stond meestal een boom in de woonkamer en er waren wat extra kerstkransjes of een stukje vlees. Het mocht wat kosten. Maar wat een wereld van verschil met tegenwoordig. Als we de miljard omzet niet halen zijn de winkeliers teleurgesteld, als we ons alle dagen rond de kerst niet de balg vol kunnen eten is het niet geslaagd allemaal. Terwijl het toch gaat om iets anders, om het feest van het licht. Daarom al die bomen, die dorpjes en die sfeer. Vanaf de 25e gaan de dagen weer wat lengen. En laten we wel zijn dat op zich is al een feestje waard toch?

Dineren met de Tsaar…

Posted on by • Geplaatst in Culinair, Cultureel • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 2 reacties

WP_20140929_001In het Rusland van voor de communistische Sovjet-Unie was er maar een enkele familie die er toe deed. Die van de Romanov’s. De Tsjaren, vorsten die de wrede Mongoolse vorsten opvolgden, waren alleenheersers en het Russische volk niet veel meer dan gepeupel. Terwijl deze landslieden en arme burgers maar moesten zien hoe ze zich elke dag zouden voeden, was dat voor de Tsaar en zijn gezien geen enkel probleem. Het kon domweg niet op. En men had zo haar eigen regels voor hoe bepaalde diners moesten verlopen. Diners en feesten aan het keizerlijke Russische hof waren op enig moment de meest uitbundige en spectaculaire van Europa. Alles werd gedaan om de andere vorstenhuizen de ogen uit te steken met de schitterende rijkdom van het machtige tsarengeslacht en dus werden de banketten versierd met de meest exclusieve achttiende- en negentiende-eeuwse serviezen denkbaar. En die werden geleverd door de grote Europese fabrikanten op dit gebied.

WP_20140929_014Denk aan Sevres, Meissen, Wedgwood en KPM uit Berlijn. Het glaswerk bestelde men in Bohemen, vorken en messen waren van de zilveren soort, liefst bedekt met een laag goud. Het is deze tafelrijkdom die momenteel te zien is in de Hermitage aan de Amstel in Amsterdam. Prachtig uitgestald, met veel aanvullende informatie over de zeden en gewoonten van de Russische aristocraten. Wij bezochten deze expositie onlangs en dat was geen straf. Ook al heb ik zelf wat minder met frutsels aan of op borden, dit is van een ongekende weldadige soort. Prachtig die kleine porceleinen poppetjes op tafel. Men kleedde het geheel heel fraai aan, laat je vrij om foto’s te maken, en je kunt overal goed bijkomen, al mag je er niet aanzitten. Er zijn films te bekijken over het weldadige leven van deze tsaren en de grootsheid van hun feesten. Opvallend is ook het porceleinen servies dat allang nadat de tsaren waren verdwenen werd geschonken aan Sovjet-dictator Stalin.

WP_20140929_019Een geschenk van de onderdrukte Hongaren. Na de oorlog afgeleverd. Wat Stalin er van vond weten we niet, maar hij gebruikte het dure spulletje nooit en at zelf van simpele borden zonder versiering. Hoe dan ook, een erg aardige expositie die ik van harte kan aanbevelen als je een keertje in de buurt bent. Normale entree kost je E.15,00 p.p., een museumjaarkaarthouder kan gratis naar binnen.