Verjaardag met terugwerkende kracht…

Gisteren, ja echt, was de meninggever jarig. Voor de zoveelste keer in mijn leven. Met hen om me heen die me dierbaar zijn. Het weekend benut om iedereen die langskwam te laven met spijzen en drank. En te genieten van de gesprekken. Een verjaardag is een bijzondere gelegenheid. Men viert met je mee dat je wederom een kalenderjaar in je eigen leven verder bent gekomen. Terwijl je daar soms niks speciaals voor hoeft te doen. Gaat veelal vanzelf. Behalve als je iets mankeert. Dan is het een al dan niet medisch wonder. Relativeren is een kunst. Moet soms wel. Gek genoeg neem ik op mijn huidige leeftijd de volgende verjaardag niet zo snel meer voor vanzelfsprekend. Laten we wel zijn, ik heb al heel wat mensen om me heen, ook uit de digitale wereld, en ook vaak jonger dan ik zelf ben, gedag moeten zwaaien. Verdwenen in de geschiedschrijving, voor altijd hemelen. Dus zo eenvoudig ligt het allemaal niet. Geldt ook voor de vele presentjes. Ik geniet er vaak nog steeds van.

Kan me van vroeger herinneren dat een verjaardag iets was om echt naar uit te kijken. Want als je mazzel had kreeg je dit of dat wat je ‘altijd al wilde hebben’ en dan op die dag echt bleek te zijn aangekocht door toen nog liefhebbende ouders en/of familie. In de praktijk een paar jaar meegemaakt, maar in ons gezin was later een of andere uitvlucht ook zo gemaakt en kreeg je toch echt iets anders dan verwacht. Toch koester ik nog steeds bepaalde zaken die ik op jeugdige verjaardagen ontving. En doe ik dat tegenwoordig ook wat met de herinneringen aan mensen die het feestje compleet kwamen maken. Tantes, ooms, neven, sommige nichten, oma van moeders kant. Allemaal lekker aan de hapjes en drankjes en zeker aan de rookwaar die toen nog gewoon op tafel stond. Ik had (heb) de pech dat januari een lastige maand is. Immers, koud en net na de dure kerstdagen.

Hielp niet echt bij het binnenhalen van al te veel groots. Maar ja, wie geeft daar om als je met ‘liefde’ bent omgeven? Gelukkig werd dat later toen ik meer volwassen was anders. Nog even de tradities volgehouden en op de verjaardagen allerlei lieden uitgenodigd die er ‘bij hoorden’. Maar dat verplichte opzitten en pootjes geven begon steeds meer tegen te staan. Dus decennia lang op eigen initiatief gewoon afgeschaft. Wel lekker eten met de geliefde(n), maar echte vieringen gestaakt. Tot ik min of meer besefte dat het leven niet zo maar iets is, maar een gift die je moet koesteren. Dus nu maar weer een bescheiden viering. Je weet maar nooit. Even kijken wat ik zoal verkreeg…..Zal ik dat spul eindelijk uitpakken dan???? Hoe vieren jullie eigenlijk de eigen verjaardagen en welke herinneringen heb je aan de jeugdige jaren en familiebijeenkomsten rond dit soort festiviteiten??? Ben benieuwd…

Kerstsfeer

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAnders dan in mijn jeugd het geval was vieren we tegenwoordig in ons land zowel Sinterklaas’ verjaardag en meteen ook het feest van het licht, oftewel Kerstmis. Dat doen we door middel van vele cadeautjes, etentjes en vooral samenzijn met familie en/of vrienden. Dat was vroeger echt compleet anders. Althans in onze Mokumse katholieke omgeving. Sinterklaas was een festijn, nou ja, als je het leuk vond om nieuw sokken en ondergoed te krijgen als cadeautje, maar rond de Kerst was het echt meer het vieren van de geboorte van het Christuskind. Dat deed je ook op de lagere school al. Daar werd elk jaar opnieuw met dia’s en een ‘toonband’ het verhaal van die geboorte verteld. En dan deelden de katholieke broeders warme chocolademelk uit en een koekje. Natuurlijk werd je elk jaar geacht iets creatiefs te doen met dat Kerstverhaal. Of het nu was in de vorm van een tekening, een verhaal of iets wat je met je handen in elkaar had gekleid en dan was gebakken in het handarbeidlokaal. Omdat ik niet zo was van het tekenen en kleien deed ik het vaak in een verhaalvorm.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEn dat opstel moest je dan voordragen als de leerkracht van dat jaar er iets in zag. Dat ging bij mij altijd goed, tot die ene keer dat ik mijn fantasie wel heel erg de eigen gang liet gaan en de Romeinen samen met de Farizeers op voorhand al de komst naar Bethlehem van Jozes en Maria liet voorkomen en hen deed uitwijken naar een ander land waar geen herders woonden. Daardoor werd dat kindeke Jezus niet gevonden door de wijzen uit het oosten en leek het lastig om deze baby te zien als het kind van god. Was dat al een eerste uiting van twijfel? Was het de eerste breuk met het katholieke verleden? Met een atheist als stiefvader in huis was het geen wonder denk ik. In ieder geval weet ik wel dat de leerkrachten het verhaal niet voorleeswaardig achtten en ik gek genoeg daarna veel lagere cijfers kreeg voor mijn artistieke gaven dan voorheen gebruikelijk.

Toch was het thuis wel altijd gezellig met die dagen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAEr stond meestal een boom in de woonkamer en er waren wat extra kerstkransjes of een stukje vlees. Het mocht wat kosten. Maar wat een wereld van verschil met tegenwoordig. Als we de miljard omzet niet halen zijn de winkeliers teleurgesteld, als we ons alle dagen rond de kerst niet de balg vol kunnen eten is het niet geslaagd allemaal. Terwijl het toch gaat om iets anders, om het feest van het licht. Daarom al die bomen, die dorpjes en die sfeer. Vanaf de 25e gaan de dagen weer wat lengen. En laten we wel zijn dat op zich is al een feestje waard toch?