De G van Gierigheid…

Gretigheid, gulheid, gezelligheid, allemaal termen die passen bij de letter G van het door mij al een paar blogjes geleden opgevoerde ABC van onderwerpen. Maar ik wilde het hier meer hebben over de G van Gierigheid. Dat is een eigenschap die ik wel eens om mee heen zie. Bij mensen die het eigenlijk best kunnen missen maar toch de indruk maken dat ze het geld niet gemakkelijk uit de binnenzak trekken als het gaat om de aanschaf van zaken die zij als vluchtig beschouwen. Gierigheid is iets dat past bij mensen die heel lang kunnen doen met wat ze bezitten. Die niets geven om verandering van mode of trend. Die het geld een ander niet gunnen en ook menen dat bezit meegenomen kan worden naar die plek waar wij allemaal zullen eindigen. De mier in optima forma in een wereld die tegenwoordig in hun ogen wordt bevolkt door hele krekelvolkeren. Gierigheid is ook goed te combineren met het benutten van de bronnen die anderen kennelijk bezitten en waarmee zij rijkelijk om zich heen strooien.

Bij de ander eten, meerijden, roken, snoepen, of zelfs nog wat grotere zaken, zorgen voor verminderde uitgaven bij hen die het geld het liefst in een grote kist in de tuin zouden begraven. Het zit in de genen vaak, kinderen krijgen dat mee in de opvoeding. Ledigheid is des duivels oorkussen en zo. En dus zie je dan bankstellen en stoelen die zonder overdrijven een leven lang meegaan. Waar anderen, ik denk ook aan mijzelf, gemiddeld om de tien jaar zo’n zithoek vervangen. Hoe onverslijtbaar ook. Je wilt wel eens iets anders. Ik heb ooit een collega gekend die zo leefde. Hij reed in een oude Saab, die nooit werd gewassen en waar bijvoorbeeld de ruitenwissers niet werden vervangen maar voorzien van plakband als het rubber de metalen houders verlieten. Hij had een regenjas aan die echt kon dienen als bron voor de lokale gaarkeuken en zijn pak werd nooit maar dan ook nooit gestoomd.

Een zeldzaam portret. Afkomstig uit een goede buut in het Gooi, afgestudeerd, slim en in staat om in het buitenland carriere te maken. Indertijd maakte hij gebruik van de mensen om hem heen zoals ik dat hiervoor omschreef. Alles werd ‘gebietst’ en hij werd om dat gedrag vaak beschimpt of uitgescholden. Met een minzame glimlach onderging hij de behandeling. Zijn tijd zou nog wel komen. Jaren later kwam ik hem bij toeval weer eens tegen. Tijdens de AutoRAI waar ik mijn merk stond te vertegenwoordigen. Ik kon hem op afstand herkennen. Zelfde pak, dito jas, (te duur om die jas op te bergen in de garderobe..) maar wel met een bijster fraaie dame aan zijn zijde. Hij woonde en werkte nu in Zwitserland. Had het naar de zin. En vroeg brutaal of wij nog woonden waar we hem indertijd wel eens hadden ontvangen. Dat was niet meer het geval en ik hield de nieuwe locatie maar even buiten het gesprek. Voor je het weet stond hij weer voor de deur…. Later belde hij me heel vaak op. Wilde graag nog eens langs komen voor de koffie en even bijkletsen. Ik hield de boot af. Ik ben niet gierig, vrijgevig zelfs, maar heb niets mee mee/uitvreters. Mag dat? Is dat netjes? In geval van echte gierigaards vast wel.

Hier en daar…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als je eenmaal ‘daar’ bent heb je eigenlijk geen goed beeld meer van hoe het ‘hier’ is of was. Typisch verschijnsel voor vakantietripjes waarbij je verder weg bent dan pakweg een uurtje rijden. Ga even wat vliegen en reis naar een land dat op een paar duizend kilometer van thuis te vinden is en ‘daar’ wordt al snel ‘hier’ en ‘hier’ vanzelf ‘daar’. Vreemd verschijnsel. Het overkwam mij meerdere malen als ik weer eens ergens heen was gevlogen voor zaken of prive. En zo vergaat het me nog steeds. Het zal te maken hebben met loslaten. Als ik hier de straat uit rijd om weer eens op stap te gaan naar een of ander leuk oord, vind ik het in eerste instantie vreselijk. Denk dan aan de poezen, aan het huis, maak me zorgen of alles wel goed gaat. Maar eenmaal op de snelweg zakt dat vanzelf terug naar een soort achtergrondruis en wordt wat voor me ligt belangrijker. Net zo lang tot het eigenlijk alleen nog maar over de bestemming, rit, vlucht of wat ook gaat.

\Griekenland - 2 - AtheneEenmaal op die vakantiebestemming aangekomen krijg je zoveel nieuwe indrukken dat thuis ineens heel ver weg is. Net zoals ‘veilig’ een relatief begrip is. Zo gaat dat ook met verhuizingen. Ik maakte er in mijn ┬áleven wel een paar mee, zowel prive als voor en met werkgevers. Het was verbazingwekkend hoe snel de nieuwe omgeving weer kan worden ingericht als ‘thuis en vertrouwd’. Is dat nu iets wat ons mensen allemaal treft of zijn er ook die daar helemaal niet mee om kunnen gaan? Gek genoeg vind ik het ook vervelend als geliefden, vrienden, familie ergens heen gaan waar ik ze niet kan bereiken. Zoals in deze periode als lieve vriendjes richting Griekenland vertrekken, anderen naar Turkije en weer anderen naar Frankrijk. Kijk, Zeeland, Hardenberg, of zelfs de Eiffel, allemaal prachtig. In geval van nood ben je daar zo, maar in die verweglanden is dat een stuk minder eenvoudig. En dan ga je ze heel erg missen.

SAMSUNG

SAMSUNG

Ook al weet je dat als zij gewoon thuis zijn, ze alsnog op zodanige afstand wonen dat je er niet elke dag even op de stoep kunt liggen. Vrouwlief en ik zouden dat soms graag anders zien zeggen we wel eens. Het liefst hebben wij iedereen om ons heen. Lekker in de buurt, bakkie doen, afspreken, samen. maar ja, waar vindt je zoiets? Geen idee, of er moet ergens een klooster te vinden zijn waar iedereen in past en nog comfortabel en ruim kan wonen ook. Wie weet wordt het dan wel zo gezellig dat we helemaal niet meer weg willen. Zou dat een reden geweest zijn om die orden vroeger te stichten? Bijkomend voordeel, grote zolders, leuk voor de collecties…..Toch eens gaan zoeken en dan die vrienden en familie zien te overtuigen….