Bij stom toeval zag ik recentelijk een paar fragmenten uit hoorzittingen in zowel de Amerikaanse als Australische equivalenten voor onze Tweede Kamer. En daarbij kwam een onderwerp voorbij waarmee wij in onze linkse woke-kringen ook zo worstelen. Kunnen mannen kinderen krijgen?? De vraag is vanuit het fysieke aspect helemaal niet ingewikkeld te beantwoorden. Dat kan namelijk gewoon niet! Maar in die specifieke doorgedraaide linkse denkwijze is dat veel te concreet. Immers je hebt mannen die zich tot vrouw laten verbouwen en menen dat als hun slinger en klokkenspel plaats hebben gemaakt voor een kunstmatige lagune die hen dat gevoel van vrouwzijn versterkt moeten geven er ook ineens een uit zichzelf gegroeide baarmoeder en eileider in hun binnenste functioneren.
En dat doen die onderdelen uit de buiken van vrouwen nu net niet. Je kunt als transvrouw kinderen adopteren, je kunt met je partner een wensmoeder opzoeken die voor jou een nieuw mensje wil dragen, de mogelijkheden zijn vaak talloos. Maar je kunt als (omgebouwde) man zelf geen kinderen krijgen. Punt! Adam en Eva, niet anders. En toch weet men bij de linkse elite soms de wetgeving zo aan te passen dat transvrouwen worden gezien als echte vrouwen en dus ook de bijpassende rechten moeten verkrijgen zoals zwangerschapsverlof. En pas op, er zijn landen waarin de rechten van vrouwen schaamteloos worden geclaimd door deze omgebouwde types of hun linkse juristen.
En wat me bij die hoorzittingen ook opviel was hoe die types die deze mallotigheid ook uiten in de media en zelfs in boeken, om elke concrete vraag hieromtrent heen draaien met veel mitsen en maren en psychische verhalen over ontspoorde mensen die gefrustreerd zijn omdat hun rechten op het krijgen van een kind worden ontnomen door wetten die alleen echte vrouwen beschermen. Net zoals ze durven claimen dat een omgebouwde man van 1.95mtr lang en schouders als een K-One fighter gewoon kan meedoen aan een bokswedstrijd met meiden die twee koppen kleiner zijn. Die discussie liep al sinds de Olympische Spelen een paar jaar terug toen een Noord-Afrikaanse transgender diverse vrouwen bij het boksen tot pulp sloeg en daardoor de gouden medaille won. Achteraf gaf men toe dat dit gewoon een man was en daardoor die medaille moest inleveren, maar toch. Die verhoren die ik beschreef zijn confronterend. De vraagstelling vanuit de senatoren en congresleden vaak knoeperhard, de wijze waarop die verdedigers van de transgender-rechten illusies tot waarheden weten om te draaien is verbijsterend. Maar voor mij is het simpel. Een goed gebouwde jonge man kan best een leuke jonge vrouw worden na allerlei verbouwingsoefeningen. Maar een kind krijgen en baren is ondenkbaar. Zo is mijn mening en daar moet u het maar mee doen… (Beelden: Internet)
Toen schakelde ook Ford over op moderne meer gestroomlijnde wagens. De Amerikaanse tak van Ford leverde op enig moment de V8’s met bovenliggende nokkenassen. Het maakte mogelijk dat er ook wagens als de Thunderbird werden ontwikkeld, de Mustang en Fairlane.
In Engeland ontwikkeld men auto’s die ook bij ons razend populair werden. Denk aan de Anglia, Consul, Zephyr of Cortina. En natuurlijk later de Escort die bijna niet aan te slepen viel maar vooral zeer simpel in elkaar stak. De Duitse tak maakte de Eifel en Taunus populair, maar ook de Capri (ook in Engeland) en de Granada. Pas bij de komst van de Fiesta en Sierra, maar ook de Focus, schoven de modellijnen van beide Europese vestigingen die over waren gebleven in elkaar en is het verschil tegenwoordig nauwelijks meer aan te geven. Zij het dat de Britten ooit iets hadden en hebben met de bouw van de Transit bestelwagens/kleinbussen. Intussen was er ook nog die Franse tak. Na de oorlog vooral bekend met haar Vedette en afgeleiden, die waren voorzien van een soepel lopende V8 van ruim 2 liter inhoud. Maar die wagens waren ook nog eens comfortabel en hadden een vormgeving die veel deed denken aan die van Ford in de VS. Dat Franse avontuur duurde niet te lang.
Op enig moment sloot Ford de poorten van de Franse fabriek en deed de hele boel inclusief auto’s over aan Simca. Dat merk zou nog wat jaren de oorspronkelijke Ford’s onder eigen naam verder bouwen. Ford als wereldspeler. Het is nog steeds zo. En voor de goede orde, ook in Nederland werden bijvoorbeeld Ford’s gebouwd. Bij de Hembrug in Amsterdam. Vooral bestel/vrachtwagens.. Net hoe het uitkwam. Maar die fabriek bleek in de jaren tachtig niet meer levensvatbaar en werd gesloten. Ford heeft ook de nodige dochterbedrijven (gehad), als Lincoln, Mercury, het werkte nauw samen met Mazda, nam Aston Martin, Jaguar en Volvo ooit over, maar stootte die merken na de financiele crisis een jaar of tien geleden, weer af.
Het was in staat om die crisis zelfstandig te overleven. Men rationaliseerde de productielijnen. Maakte van auto’s als de Focus of Mondeo een reeks modellen dat nu overal in de wereld worden aangeboden. Slim. Net zoals de oude Henry het gewild had. Die kijkt vast vanaf een wolk tevreden naar zijn nalatenschap. En dat is terecht. (Foto’s: Yellowbird archief)
Ik vrees dat de naam van deze actrice weinigen ook maar iets zegt, eerlijk gezegd deed het dat mij bij ook niet tot ik bij toeval aanliep tegen de erg aardige Netflix-reeks Miss Fisher’s Murder Mysteries. Een serie die speelt in de jaren 20 van de vorige eeuw en nog dat bedaagde leven van toen in het verre Australie verbeeldt. Waar kuisheid nog gebod was en homofilie zonde. Maar men ook de doodstraf toepaste bij moordenaars. In deze genoemde reeks zijn dat slechts illustratieve details. Lichtvoetig danst Miss Fisher door het leven, en lost en-passant allerlei zaken op. Ze lijkt een heel wild leven achter zich te hebben gelaten, deels in Europa en ook nog in of net na WO1.
Ze is er kennelijk niet slechter van geworden, want rijdt in die serie Hispano-Suiza en dat was zelfs voor de rijken in dat land Down Under best iets bijzonders. De reeks is er een vol herkenbaarheid en dat maakt hem goed te verteren. Je kijkt terug naar een simpele wereld. En die frivole detective-by-choice Miss Phryne Fisher wordt met verve gespeeld door de charmante actrice Essie Davis. In Australie een naam van jewelste, hier totaal onbekend vrees ik. Ook al speelde ze dan ook een rol in de serie Game of Thrones. Maar dat deed ze ook in de SF-film The Matrix Reloaded. Davis, die eigenlijk Esther heet, maar een artiestennaam toch aardiger vond, werd geboren op 7 januari 1970, is dus net als ik zelf een Steenbok van sterrenbeeld en gaat derhalve geen stap opzij als het haar carriere betreft. Haar fraaie toetje en dito lijf zorgden voor de rest denk ik. Maar dat is geen negatieve benadering hoor. Integendeel, deze dame speelde al snel in een Shakespeare-theatergezelschap en kan dus meer dan mooi kijken of pruillippen trekken. En vanaf 1995 kende ze diverse nominaties voor prestigieuze prijzen, terwijl ze er daarvan ook diverse mee naar huis mocht nemen.
Een dame dus die als actrice aandacht verdient net als erkenning. Voor Miss Fisher werd ze genomineerd, haar latere rol in de film The Babadock leverde haar drie nominaties en drie prijzen op. Kijk, dan kan een mens toch echt een beetje acteren. Heeft ze het van een vreemde? Nee! Haar vader was artiest en stimuleerde haar ook om acteerwerk te gaan doen. Intussen trouwde ze in 2002 en kreeg twee kinderen. Het weerhield haar er niet van door te zetten in haar vakgebied en in vooral het Engelstalige deel van onze wereld carriere te maken. Een carriere die mij slechts door haar rol als Miss Fisher voor ogen kwam. En nu ook bij jullie lezers van mijn Meningblog even aan de observerende ogen voorbij trok. (Beelden: Internet)
