Het oude jaar, 2014, loopt op zijn laatste benen en traditioneel blikken we dan nog even terug. In vele opzichten is het nu aflopende jaar een heftige optelsom van maanden geweest. Privé, zakelijk, politiek, en zeker ook qua onzekerheden. Want laten we wel zijn, toen we vorig jaar aan de champie zaten hadden we geen idee dat wat ons nu, in 2014 allemaal is overkomen en op het pad zou komen toch? Het was een jaar voor hoogte- en vooral ook dieptepunten. Privé was een hoogtepunt dat wij gezinsuitbreiding meemaakten met onze zwarte Pixel. Wat hebben we daar al een plezier aan ontleend. Een clown in poezenpak, maar ook schavuit die binnen de kortste keren hier in huis de spelregels veranderde. Politiek gezien zagen we hoe asociaal beleid een extra dimensie kreeg toen de partijen die indertijd zoveel afkeer hadden van al dat gedogen door Rutte 1, nu ineens precies hetzelfde deden omdat daarmee het meest asociale beleid ooit overeind kon worden gehouden. Door een kabinet dat ons maar steeds wijs maakte dat we moesten bezuinigen, maar tegelijkertijd nivelleren en lasten verhogen tot inzet van beleid maakte. Met dank aan de Pechtoldisten en fijne christenen die dit beleid het liefst nog wat zagen uitgebreid. Crises werden in de kiem of achterkamertjes gesmoord en de bevolking zucht onder de nieuwe lasten.

Zonder lusten, geen zuur zonder zoet was ooit de kreet van Balkenende, het huidige kabinet laat het zoet maar helemaal weg. En dat is een schande als je ziet welke partijen daar de basis voor hebben geleverd. Voor de luchtvaart was het een jaar vol bijzondere situaties. En bij toeval bijna allemaal veroorzaakt (..) door een en dezelfde luchtvaartmaatschappij, Malaysia Airlines. Dat raakte eerst een volle Boeing 777 kwijt boven de Indische Oceaan. Zonder opgave van redenen verdwenen, nog steeds geen spoortje van teruggevonden. Afgelopen zomer kende het internationale staatsterrorisme geen grenzen toen vlucht MH-17, onderweg van Amsterdam naar Kuala Lumpur koelbloedig met een raket uit de lucht werd geschoten door nationalisten. Of ze nu van de ene of de andere kant kwamen doet niet eens ter zake. Bijna 300 onschuldige mensen werden uit de lucht geschoten en de nasleep van deze daad zette de internationale verhoudingen net zo op scherp als tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Het spel wordt op hoog niveau gespeeld, maar daarmee krijgen we de bijna 200 Nederlandse slachtoffers niet terug. En het is niet denkbeeldig dat die MH17 bepaald niet het laatste slachtoffer zal zijn in de verregaande dadendrang van extremistische lieden. Of geloofsstromen met een van haat gevulde agenda..

Barbaarse aftakkingen daarvan onthoofdden honderden mensen. Omdat hun heidense geloof niet wordt omarmd door volken om hen heen. Men dreigt, men vecht, doodt, verkracht, en maakt vrouwen en kinderen tot slaven. De coalitie van goedwillenden bombardeert, maar elke bom lijkt de barbarij alleen maar groter te maken. De wereld in de greep van de angst. Hoe we dit moeten aanpakken, zonder zelf tot de barbarij te vervallen is mij een raadsel. 2014 was ook het jaar van de hernieuwde kennismaking met oude zakenrelaties van mij. Mensen die ik al 30 jaar uit het oog was verloren. En waarvan ik achteraf toch spijt heb die kennismaking te zijn aangegaan. Omdat bleek dat men nog steeds bleek te zitten met oude verwijten over zaken die mij in ieder geval intussen zijn ontgaan of die ik me oprecht niet meer herinneren kan. Het kwam niet meer goed. En dat op zich is OK! Soms zelfs beter. Daarbij vroeg een persoonlijk verlies ook de aandacht. En dat is nog steeds een groot verdriet. Raar, hoe lang zoiets in je geest en lijf blijft nawerken. Het zal nog jaren duren voor dat echt is weg gesleten. Vermoedelijk ben ik dan zelf op een leeftijd gekomen dat ik zelfs mijn meest negatieve woorden of daden ben vergeten. Zodat ik over vele jaren die mij zullen zijn gegund alleen nog maar in warmte en liefde kan terugkijken op……. Jammer genoeg lukt me dat met dit uitgaande jaar 2014 maar met mate. Ik wens u en mijzelf overigens toe dat 2015 wel een heel mooi jaar moge worden. Dat verdienen we met zijn allen…..toch? Gewoon in goede gezondheid, met een behoorlijke dosis geluk, een goede gezondheid en vertrouwen dat het slechte altijd zal worden overwonnen door het goede. Met die wens hang ik voor even het toetsenbord aan de wilgen en ga aan de oliebollen en champagne…..