Onveilig..

Wij mensen zijn wonderlijk optimistisch en wat weinig realistisch als het er op aankomt. Zo hebben we jarenlang gedacht dat ellende en narigheid zich in onze streken niet zou kunnen afspelen. Ach..er ging wel eens een bom af in Londen of Noord-Ierland, we zagen beelden uit het Midden-Oosten van dood en verderf, er waren allerlei akelige regimes aanwezig in Midden- en Zuid-Amerika, maar bij ons kwam dat niet voorbij. We gingen met een gerust hart op citytrips, of lieten ons per kameel door de Egyptische woestijn vervoeren dan wel door het qua veiligheid levensgevaarlijke Turkse verkeer. Sinds een jaar of 25 is alles veranderd. Oorlog bleef niet ver weg, het kwam heel dichtbij. Denk maar eens aan de Balkanoorlogen die op een uurtje of 1,5 vliegen van onze thuisbasis plaatsvonden en waarbij duizenden doden vielen. Begin deze eeuw zaten we hoe New York door de barbaren werd getroffen, daarna Madrid, Londen, en tegenwoordig weten we dat heel Europa in de onveilige zone is terechtgekomen door de terreur van de haat.

Los van de barbaarse moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh hielden wij het in ons land nog redelijk veilig, maar sinds we zien dat terreur ook met vrachtwagens of zelfs SUV’s kan worden uitgeoefend weten we dat ook Londen en Berlijn behoren tot de primaire doelen van het uitvoerende schorem. Intussen zien we ook dat de wereldreizigers door hebben dat bepaalde landen minder veilig zijn geworden. Dat andere landen juist meer zorgen voor een gevoel zoals we dat voor de terreurjaren kenden. Onlangs verscheen een onderzoek rond de mening van zakenreizigers over dit onderwerp. Washington zag men als veilige stad om heen te reizen, net als Los Angeles. Londen stond voor de aanslag met die SUV van onlangs ook nog wel als veilig, net als het op 9/11 zo heftig getroffen New York. Ook Munchen wordt nog als veilig ervaren.

Amsterdam komt niet op het lijstje voor. Zegt wel iets over het verschil van inzicht over hoe wij en anderen veiligheid ervaren. Onveilig zien zakenreizigers momenteel vooral Turkije, Mexico, Lagos, Brazilie en Jakarta. Met die keuzen kan ik mij wel vinden. Daar wil je niet heen en als je er heen moet omdat het niet anders kan, bereidt jij je er goed op voor. Drie van die bestemmingen zijn moslim-gerelateerd, hoewel als je het in-corrupte Lagos mee zou moeten tellen, zijn het er zelfs vier. Het zegt toch wel iets dat er door relatief veel reizende en ervaren zakenmensen zo tegen deze bestemmingen aan wordt gekeken. En voor de goede orde, Aziaten in het algemeen zijn zodanig minder overtuigd van de veiligheid van Europese hoofdsteden, ik kan me daar iets bij voorstellen, dat men deze bestemmingen massaal de rug toe keert. Met alle gevolgen van dien. De angst regeert ook daar en in die zin heeft de terreur toch enige zin gehad. Het is nu aan ons om te bewijzen dat al die kritische meningen onterecht zijn. Door eindelijk die veiligheid nu eens te garanderen en ons te richten op de daders en voorkoming van hun waanzinnige aanvallen op onze vrijheden en democratie. De gevolgen zijn ons nu wel bekend. Al vrees ik dat men de economische kant daarvan nog wel eens onderschat.

Terugblik op 2014

WP_20140911_003Het oude jaar, 2014, loopt op zijn laatste benen en traditioneel blikken we dan nog even terug. In vele opzichten is het nu aflopende jaar een heftige optelsom van maanden geweest. Privé, zakelijk, politiek, en zeker ook qua onzekerheden. Want laten we wel zijn, toen we vorig jaar aan de champie zaten hadden we geen idee dat wat ons nu, in 2014 allemaal is overkomen en op het pad zou komen toch? Het was een jaar voor hoogte- en vooral ook dieptepunten. Privé was een hoogtepunt dat wij gezinsuitbreiding meemaakten met onze zwarte Pixel. Wat hebben we daar al een plezier aan ontleend. Een clown in poezenpak, maar ook schavuit die binnen de kortste keren hier in huis de spelregels veranderde. Politiek gezien zagen we hoe asociaal beleid een extra dimensie kreeg toen de partijen die indertijd zoveel afkeer hadden van al dat gedogen door Rutte 1, nu ineens precies hetzelfde deden omdat daarmee het meest asociale beleid ooit overeind kon worden gehouden. Door een kabinet dat ons maar steeds wijs maakte dat we moesten bezuinigen, maar tegelijkertijd nivelleren en lasten verhogen tot inzet van beleid maakte. Met dank aan de Pechtoldisten en fijne christenen die dit beleid het liefst nog wat zagen uitgebreid. Crises werden in de kiem of achterkamertjes gesmoord en de bevolking zucht onder de nieuwe lasten.

Boeing 777 Malaysia 4529652704_7533cc3b9bZonder lusten, geen zuur zonder zoet was ooit de kreet van Balkenende, het huidige kabinet laat het zoet maar helemaal weg. En dat is een schande als je ziet welke partijen daar de basis voor hebben geleverd. Voor de luchtvaart was het een jaar vol bijzondere situaties. En bij toeval bijna allemaal veroorzaakt (..) door een en dezelfde luchtvaartmaatschappij, Malaysia Airlines. Dat raakte eerst een volle Boeing 777 kwijt boven de Indische Oceaan. Zonder opgave van redenen verdwenen, nog steeds geen spoortje van teruggevonden. Afgelopen zomer kende het internationale staatsterrorisme geen grenzen toen vlucht MH-17, onderweg van Amsterdam naar Kuala Lumpur koelbloedig met een raket uit de lucht werd geschoten door nationalisten. Of ze nu van de ene of de andere kant kwamen doet niet eens ter zake. Bijna 300 onschuldige mensen werden uit de lucht geschoten en de nasleep van deze daad zette de internationale verhoudingen net zo op scherp als tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Het spel wordt op hoog niveau gespeeld, maar daarmee krijgen we de bijna 200 Nederlandse slachtoffers niet terug. En het is niet denkbeeldig dat die MH17 bepaald niet het laatste slachtoffer zal zijn in de verregaande dadendrang van extremistische lieden. Of geloofsstromen met een van haat gevulde agenda..

Twin Towers on 9-11Barbaarse aftakkingen daarvan onthoofdden honderden mensen. Omdat hun heidense geloof niet wordt omarmd door volken om hen heen. Men dreigt, men vecht, doodt, verkracht, en maakt vrouwen en kinderen tot slaven. De coalitie van goedwillenden bombardeert, maar elke bom lijkt de barbarij alleen maar groter te maken. De wereld in de greep van de angst. Hoe we dit moeten aanpakken, zonder zelf tot de barbarij te vervallen is mij een raadsel. 2014 was ook het jaar van de hernieuwde kennismaking met oude zakenrelaties van mij. Mensen die ik al 30 jaar uit het oog was verloren. En waarvan ik achteraf toch spijt heb die kennismaking te zijn aangegaan. Omdat bleek dat men nog steeds bleek te zitten met oude verwijten over zaken die mij in ieder geval intussen zijn ontgaan of die ik me oprecht niet meer herinneren kan. Het kwam niet meer goed. En dat op zich is OK! Soms zelfs beter. Daarbij vroeg een persoonlijk verlies ook de aandacht. En dat is nog steeds een groot verdriet. Raar, hoe lang zoiets in je geest en lijf blijft nawerken. Het zal nog jaren duren voor dat echt is weg gesleten. Vermoedelijk ben ik dan zelf op een leeftijd gekomen dat ik zelfs mijn meest negatieve woorden of daden ben vergeten. Zodat ik over vele jaren die mij zullen zijn gegund alleen nog maar in warmte en liefde kan terugkijken op……. Jammer genoeg lukt me dat met dit uitgaande jaar 2014 maar met mate. Ik wens u en mijzelf overigens toe dat 2015 wel een heel mooi jaar moge worden. Dat verdienen we met zijn allen…..toch? Gewoon in goede gezondheid, met een behoorlijke dosis geluk, een goede gezondheid en vertrouwen dat het slechte altijd zal worden overwonnen door het goede. Met die wens hang ik voor even het toetsenbord aan de wilgen en ga aan de oliebollen en champagne…..