Vakantie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In mijn jeugd was vakantie vooral de periode die in de zomermaanden bepaalde dat je niet naar school hoefde. Van verre reizen of comfortabel vervoer was echt geen sprake. In de woonwijk waar ik opgroeide was werken het devies en de ouders hadden niet zoals nu zoveel of vaak vrij dat ze wel een weekje of drie naar Spanje konden afreizen. Nee, een week was al lang. Ook bij ons thuis. Mijn leasevader handelde in vierwielers en sleutelde waar hij kon bij familieleden aan scheepsmotoren of auto’s en kwam dan vaak met een aardig weekbedrag naar huis. Niet dat we daar veel aan overhielden hoor. Hij maakte in zijn handelsjaren ook wel eens missers mee en kon ook erg aardig ‘innemen’. Een euvel dat hij deelde met meer ouders van jongens in mijn leeftijdsgroep. Die ouders hadden de oorlog mee gemaakt en ergens waren ze daardoor soms wat van het geestelijk rechte paadje af. Neemt niet weg dat wij voor de vakantie altijd ergens geld genoeg hadden en dat we dan wat je noemt ‘luxe’ op stap gingen. Met de auto. En die kwam dan vrijwel steevast uit de handelsvoorraad van ‘pa’. Een Amerikaanse of Britse Ford, Skoda, IFA of soms een DKW. Omdat mijn moeder een ingebakken afkeer had van tenten en kamperen, werd dan gekozen voor een redelijk luxe hotel of even comfortabel familiepension, liefst ergens in of bij het toen nog redelijk rustige Limburgse Valkenburg.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn moeder had iets met die omgeving, vermoedelijk omdat het zo dicht bij het buitenland lag, waar zij telkens van droomde om er nog eens te komen. Maar ja, een paspoort hadden we niet en mijn ‘pa’ liet zich liever van de Vaalserberg afgooien dan dat hij ook maar een stap in Duitsland zette. ‘Teveel meegemaakt met die Moffen’. Als we na een lange rit dan eindelijk in het  hotel van bestemming waren aangekomen werd er uitgepakt. Niet alleen letterlijk, ook figuurlijk. Het mocht iets kosten. We dronken thee met taartjes, bier (voor pa) en een wijntje met wat pinda’s in een of ander etablissement en ‘s-avonds een goed diner in het hotel. Geld speelde dan even geen rol. Ik had altijd het idee dat andere kinderen uit mijn straat of school hetzelfde meemaakten tijdens die weken afwezigheid, maar dat viel meestal vies tegen. De meesten bleven in de straat hangen waar ze woonden, bezochten een dagje het Pretpark Oud-Valkeveen aan de rand van Gooi en als hun vader een auto had wellicht de Veluwe. Maar echt ver ging men in die jaren vijftig niet. Onze soort vakanties was dus best uitzonderlijk. Dat we soms drie weken na terugkomst weinig beleg op brood hadden speelde een minder opvallende rol.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het geld vloeide waar het niet gaan kon. Maar plezier hadden we wel. En ik leerde er zo het zelf ook het Valkenburgse vermaak kennen. Net als de Vaalser omgeving en kleine stukjes Belgie. Want illegaal die grens over vonden mijn ouders indertijd best spannend. Soms pakte dat best wel verkeerd uit, want als gezegd, een paspoort hadden ze niet, zelfs geen groene kaart of zo. Maar goed, avontuur moest er zijn. Op de terugweg naar huis waren we altijd extra lang onderweg. We stopten dan in Roermond waar we ergens een maaltijd namen van friet en knakworst. Zalig! En in Utrecht nog even stoppen voor een drankje en een hard stuk metworst of zoiets. Elk jaar weer een feest. Toen ik zelf voor het eerst op vakantie ging, samen met mijn huidige vrouw, toen nog mijn verloofde, mag je raden waar we heen gingen. Juist. Maar de ware magie en passie kwamen nu van ons zelf en niet van de omgeving. Maar dat paste ook goed bij de leeftijd. Of ik toen veel heb gezien van die zelfde omgeving? Ik geloof het niet. Maar dat haalden we later nog wel in. Ben er sindsdien nog vaak geweest. Leuke bestemming, al is er intussen veel veranderd. En niet allemaal ten goede.

Soldaten-epos

216631 - EHRD - 050585 - DC-3C Hibernians - RHSide parked Scan10243Vraag me mee uit naar een musical en de kans dat ik er positief op zal antwoorden is klein. Ik ben uiteraard wel eens naar zo’n soort voorstelling geweest, maar meestal vond ik het achteraf gezien niet zo veel. Gezongen teksten zijn niet zo mijn ding, en om nu echt een hele avond te gaan zitten kijken naar ‘Mijn zandbak – The Musical’ met in veel gevallen Simone of Jan in de hoofdrol, gaat me te ver. Toen in mijn directe omgeving dus sprake was van een bezoek aan ‘De Soldaat van Oranje – the Musical’ hield ik lang de boot af. Tot op enig moment mijn oudste vriendenpaar in een enthousiaste bekensessie aangaven de trip naar het oude Marinevliegveld Valkenburg te hebben gemaakt en daar dolenthousiast vandaan te zijn gekomen. ‘Meninggever, dat moet je echt zien’ was hun stelling. Daarna ging het snel. Met onze lieve Soester vriendjes maakten we een afspraak, de man van dat stel had ook weinig op met musicals, had net zoveel weerstand als ik. Maar ja, voor de geliefden doe je soms veel en dus boekten we vier zitplekken. Onlangs was het zover.

WP_20141015_008Na een heerlijk maaltje in het vlakbij gelegen Katwijk aan Zee reden we naar de plek des optredens. Valkenburg als vliegveld is ontmanteld, maar voldoende van de oude entourage is toch nog overeind gebleven. Waaronder de hangaars en platforms. En dus heeft men daar enorme parkeerplaatsen voor de bezoekers die dag na dag, zeven dagen per week, deze musical-hangaar bezoeken. Speciale marshallers (mensen met verlichte stokjes in hun handen die je met je auto net als bij vliegtuigen het geval is op de gewenste plek dirigeren) zetten de toon Daarna loop je naar de hal waar je zeer professioneel wordt ingecheckt. Fraaie hal is dan je deel. Met de complete entourage van een groot theater. Catering, toiletten, shop, het is er allemaal. Als de voorstelling ingaat wordt je via allerlei gangen naar je plek begeleid. Zaal is rond, de reden daarvan kom je later achter. Je mag onder geen beding fotograferen, ik moet het dus doen voor de sfeer met beelden van voor de musical en uit de pauze, rest haalde ik van internet. En het is dood jammer dat ik niet kon fotograferen, want ik had vermoedelijk 100 foto’s gemaakt. De voorstelling is adembenemend.

WP_20141015_015Niet zozeer door het verhaal. Dat is weliswaar bekend, maar niet zo heel sterk. Nee, de grote verbazing zit in de wijze waarop je naar e.e.a. kunt kijken. De hele zaal met alle mensen er op draait rond. Heen en weer, en dat houdt in dat je eigenlijk in een gigantische jukebox zit. Je draait naar het decordeel wat nodig is om de volgende scene neer te zetten. Een meer dan vermakelijk kijkspel. Er wordt met motoren gereden, je krijgt wel tien decors te zien met daarin allerlei acteurs en actrices met verschillende rollen. De oorlogssfeer in musicalvorm, het blijft knellen, maar dit is wel het beste op dit gebied wat je zou kunnen bedenken. Het fascineerde mij van begin tot eind. Men schiet er vrolijk op los, en de grande finale is uiteraard de aankomst van Wilhelmina in een echte Dakota. Met alle deuren van het theater open en een fraaie blik op het (buiten) verregende platform. De scene speelt in de open lucht, de koningin van toen wordt in een fraaie Engelse limousine geladen en rijdt weg. Koud, nat, maar wat een scene! Alleen daarvoor al.

WP_20141015_019Je vraagt je intussen wel af wat men na dit spektakel aan moet met dit theaterconcept. Het klopt tot op de millimeter, het is prachtig om te zien en naar mijn idee hypermodern. Ook waar voor je geld, want de voorstelling duurde tot half twaalf. Best laat. Zeker als je nog een eindje moet rijden. Maar meer dan de moeite waard. Een ding blijft me echter dwars zitten; waarom moeten die lui zo nodig zingen. Als toneelstuk was het volgens mij veel krachtiger geweest en wellicht de teksten beter te verstaan. Maar dat was te verwachten als conclusie van een musicalhater als ik. Verder is dit een aanrader met een dikke plus! Voorlopig weer verlengd tot en met juli 2015!