…woonde ik langer op een adres dan het huidige. Onlangs ontdekte ik bij toeval dat de verhuizer van toen ons en onze toenmalige spullen precies 32 jaar geleden had overgebracht vanuit het nieuwe land terug naar het oude. Niet dat dit daarvoor echt in de planning had gezeten, maar werk en verplichtingen maakten in die periode van ons leven dat we deze drastische stap wel moesten zetten. De werkgever (indertijd in Voorschoten) vond de afstand tussen ons vorige woonadres en de toenmalige werkplek veel te groot en door de indertijd vrijwel dagelijkse files te lang. Dus bedong hij dat ik binnen een jaar na aanvaarden managementfunctie zou verhuizen.
Wij deden daar niet te veel mee, want eerlijk gezegd, het vorige huis hadden we vanaf nieuw bewoond en we zaten daar toen net aan 12 jaar op het moment dat die verhuisopdracht kwam. Hadden daar ook een aardig sociaal netwerk opgebouwd. Er moest door die clausule uiteindelijk toch echt gekeken worden naar iets anders en dat zou dan dichterbij die werkplek zijn dan de 75km die ik nu elke dag enkele reis aflegde als ik weer eens een kantoordag had. 150km op en neer was ook voor de auto van de zaak wat veel qua kilometrage, ook al reed ik dan op lpg. Hoe dan ook, we deden een tijd lang of ons neus bloedde en keken weg van die verplichting, tot de druk vanuit de directie groter werd.
Sterker nog, Baas Jaap ging zelf wel even kijken of er ergens in die buurt van het werk woningen te koop waren. En kwam met vestigingsplekken aan die hij wel, maar wij niet aantrekkelijk vonden. We zouden er na de vakantie die we hadden geboekt in Schotland wel eens serieus naar gaan kijken. Bij terugkomst haalde onze vriendin B ons af van Schiphol en tijdens de rit naar Almere vertelde zij dat zij wellicht voor een huis kon bemiddelen omdat een collega van haar toenmalige bedrijf onder dezelfde condities ook moest verhuizen van zijn werkgever naar Oost-Nederland. Alles moest dan echter wel snel geregeld worden. Dus nog met die vakantie in de benen maakten we afspraken met de huiseigenaar en de hypotheek-adviseur rond wat de mogelijkheden zouden zijn.
Het huis voelde goed, de prijs was best stijf en niet onderhandelbaar, maar de geldelijke situatie zodanig dat we ons deze stap wel zouden kunnen veroorloven. En nadat we ook toestemming kregen van Baas Jaap (het huis lag halverwege Almere/Voorschoten) om deze stap te zetten kwam alles in beweging. Er was haast geboden. De deal gesloten, de contracten getekend. Eind december 1993 kregen we de sleutels, een maand later stonden twee trucks van de verhuizer voor de deur. En in januari 1994 konden we alle spullen op hun plek zetten in het voor ons toch nog wat onbekende en nieuwe huis. Het paste allemaal maar net. Maar het voelde ook goed. De files vanaf nu gehalveerd, de grote stad met haar centrum en andere aantrekkelijkheden weer om de hoek. In de loop van de jaren gingen de mokumse wortels diep de grond in. Het huis intussen een paar maal aangepast, gemoderniseerd, en een band met enkele buren opgebouwd.
Voor mij is belangrijk dat ik sindsdien weer dichtbij Schiphol zit en daar dan ook af en toe even kan verkeren en we hebben puike OV-verbindingen voor al ons intercity-vervoer. Wandelen is hier nog een genoegen en de buurt plezierig en veilig. Ook iets waard. Wrang was wel dat de toenmalige werkgever een paar jaar na dato besloot om zelf het hoofdkantoor te verhuizen naar Leusden. En dat vanaf hier ook een bijna rampzalige bestemming bleek door de vele files tussen hier en daar. Maar de chef die Baas Jaap opvolgde had geen enkele behoefte om ons nog eens te laten verhuizen. Die vond het wel best allemaal. Hoe dan ook, 32 jaar zitten we hier al. Meestal woonden we ergens gemiddeld 10-12 jaar. Alleen de jeugdperiode was met 18 woonjaren op een enkel adres nog het langst voordat we hier terecht kwamen. Het voelt nog steeds goed, eens zien hoe het verder gaat…. En jullie? Ook al lang op een adres te vinden? Of zijn jullie movers? Mensen die van hier naar daar trokken en nog lang niet uitverhuisd zijn?? (Beelden: Prive)
Het aantal jaren dat wij intussen getrouwd zijn is, zo bleek vorig jaar, reden voor de burgemeester of een van de wethouders om ons een bosje bloemen te komen brengen. Niet omdat wij nu echt zo oud zijn, al is het kuikendons intussen wel verdwenen, nee, we waren er gewoon vroeg bij. Indertijd een schokkend besluit, maar voor ons beiden toch het beste. Het gaf ons gelegenheid de eigen vleugels eens te benutten zonder dat we beknot werden in de richting waarheen we wilden fladderen. Jong, relatief onbedorven, maar met een grote mate van zelfstandigheid in de genen gingen we het avontuur aan. Met als geluk dat we een piepklein appartementje mochten inrichten in het vrij grote toenmalige woonhuis van de ouders van mijn echtgenote. Zo’n appartement zou nu al snel iets van een ton of drie-en-een-half kosten, indertijd was het voor ons min of meer gratis maar konden we ons via een luik afzonderen van de rest van het huis. Toch wel handig als je zo jong bent.
Het leven kende haar hobbels. Op en neer hoort er bij. Praten ook. Samen verving ieder voor zich en god voor ons allen. We werkten hard, kregen veel steun van de schoonouders, genoten toch van die vrijheid en ontwikkelden een samenlevingsvorm die ons paste. Een huwelijk is niet alleen maar een zaak van jouw wensen en verlangens er door duwen ten koste van de ander. Nee, het overleg- of poldermodel werkte behoorlijk goed in ons geval. En wij waren ook ooit getrouwd omdat we nooit om gesprekken verlegen zaten. Veel interesses deelden we en waar we verschilden maakte dat het juist weer interessant. Mijn liefhebberijen verhuisden mee, de hare werden verder ontwikkeld. Na een paar jaar verhuisden we. Naar de nieuwe woonwijk waar zoveel Amsterdammers hun zinnen op hadden gezet. De splinternieuwe Bijlmermeer! Met haar comfortabele flatwoningen die eigenlijk best aan de prijs waren. Maar ook nieuw en goed verwarmd. Ook daar ging ons leven door zoals we dat kenden. Al ondergingen we emotioneel ook daar grote dieptepunten. Het leven is nu eenmaal niet alleen maar lol maken en dromen. De neus moest soms stevig op de feiten van dat leven.
Een zoon bekroonde ons leven van toen in die wijk vol grote flats en jonge gezinnen. En zo ging dat maar door. Verhuizen van hier naar daar en van daar weer naar hier. Mensen verdwenen uit ons leven, soms door verhuizing, in andere gevallen doordat ze het tijdelijke voor het eeuwige verwisselden. Van de mensen die op onze trouwfoto’s staan zijn er heel wat intussen gaan hemelen. Anderen zijn net als wij een dagje ouder geworden. Want jong blijf je niet. Dat is een illusie! Jong van geest wellicht, dat wel. Ondanks dat kraakt en piept en wel eens iets. De ‘onkwetsbaarheid’ en glans van de jeugd verdwijnen. Dat gevoel voor mekaar niet. Dat maakt ook sterk, dat is de basis. Vandaag vieren we weer een keer dat we heel lang geleden precies op Dierendag ‘ja’ zeiden tegen elkaar en er voor gingen. Nu eens zien dat we daar nog eens een paar tientallen jaren aan toe kunnen voegen. Zou mooi zijn als we niet zozeer de burgemeester als wel de premier van dit land langs krijgen met een bosje tulpen. Of Maxima….Maar dat leidt vermoedelijk tot ellende. En dat is niet handig na al die jaren…..En o ja, vieren doen we het zelf ook natuurlijk….:)
Altijdmijnmening 