Het nieuwe normaal…

Onlangs gingen weer wat zaken ‘van het slot’ die voorheen niet mochten of slechts met enige beperking. Niet dat er erg veel is veranderd. Het ‘virus loert overal’ dus mogen we niet meer zo maar naar de kroeg, een hapje eten, het strand bezoeken of naar een museum. Alles met restricties. Zelfs de kerk mag zich niet verheugen in te grote belangstelling. En dat noemen we dan ‘het nieuwe normaal’. Wonderlijk genoeg zijn deze maatregelen voor kroegen en andere zaken nooit genomen voor het HIV-virus. Of voor Ebola, SARS of wat ook. En ik ken (op het moment van schrijven van dit verhaal) niemand in de wijde omgeving die ook maar iets met Covid19 te maken heeft gehad. Met Aids, gevolg van HIV, in het verleden wel. Om dat nieuwe normaal eens af te zetten tegen het normaal van voorheen heb ik eens opgezocht wat we precies een jaar geleden in de wereld van toen deden.

Zo regende het toen. Iets wat we de afgelopen weken en maanden tijdens de intelligente lockdown toch hebben moeten missen.We reden door de omgeving voor boodschappen en een hapje eten. We bezochten een lieve Almeerse vriendin en namen die mee naar Lelystad waar we ons vermaakten bij wat kringloopwinkels in die stad. Daarna reden we terug naar haar huis en dronken een glas, deden een plas en bedachten dat het zo moest blijven als het daar toen was. Precies een jaar geleden ging een verwoestende storm over onze streken en nam bomen en struiken mee op zijn vernielzuchtige tocht door de regio. Daar maakten we ons aardig druk om want heel wat bomen lagen als luciferhoutjes geknakt in de parken en het gras. Maar een jaar geleden, heel andere actualiteit. Wij waren hier in huis druk met de eerste verbouwingen. Een nieuwe elektragroep moest aangelegd omdat we aan de inductiekokerij begonnen en van het gas af wilden.

Je bent een vriend van Klaver en Jetten of niet… De elektricien kon zonder enige beperking komen. Ik moest naar de tandarts voor een controle en dat was zonder problemen in te boeken. En in die week boekten we ook de grote verbouwing in die maanden later zou leiden tot nieuwe ramen en deuren. Niets weerhield ons behalve praktische zaken als tijd, budget, of dergelijke dingen. Bedenk dan eens hoe je dit in de huidige tijd van het nieuwe normaal allemaal moet regelen. Afstand houden, ontsmetting, reisrestricties, weg blijven van vrienden en geliefden, van familie. Niks tripjes met plezier, alles moet beperkt en met de grootste voorzichtigheid geschieden. Het begint ook te vervelen. Het antwoord zit hem in de constatering dat ondanks de cijfers die op een aantal plekken kennelijk aangeven hoeveel mensen alsnog besmet zijn geraakt, ziek geworden en zelfs overleden, dit in de dagelijkse gang der dingen niet te constateren valt. Wie wel gevallen kent moet zich even melden. Nogmaals, ik ken ze (gelukkig) niet en krijg langzaam aan de kriebels.

Want ik zie ook wat het doet voor de economie, voor bepaalde sectoren die echt om dreigen te vallen, voor relaties tussen mensen onderling. Moet niet veel langer meer duren. Gelukkig is een ding overeind gebleven. Het linkse gedram op milieugebied of dat van de ‘duurzaamheid’. Al ligt het land aan het infuus, de groene gekkies blijven doorgaan met investeringen eisen die elk verstand te boven gaan. Maling aan de dreigende armoede voor medeburgers. Dus niet alles is veranderd in een nieuw normaal. Er is altijd nog dit oude abnormaal. En dat geeft hoop… (Beelden: Yellowbird archief)

Soldaten-epos

216631 - EHRD - 050585 - DC-3C Hibernians - RHSide parked Scan10243Vraag me mee uit naar een musical en de kans dat ik er positief op zal antwoorden is klein. Ik ben uiteraard wel eens naar zo’n soort voorstelling geweest, maar meestal vond ik het achteraf gezien niet zo veel. Gezongen teksten zijn niet zo mijn ding, en om nu echt een hele avond te gaan zitten kijken naar ‘Mijn zandbak – The Musical’ met in veel gevallen Simone of Jan in de hoofdrol, gaat me te ver. Toen in mijn directe omgeving dus sprake was van een bezoek aan ‘De Soldaat van Oranje – the Musical’ hield ik lang de boot af. Tot op enig moment mijn oudste vriendenpaar in een enthousiaste bekensessie aangaven de trip naar het oude Marinevliegveld Valkenburg te hebben gemaakt en daar dolenthousiast vandaan te zijn gekomen. ‘Meninggever, dat moet je echt zien’ was hun stelling. Daarna ging het snel. Met onze lieve Soester vriendjes maakten we een afspraak, de man van dat stel had ook weinig op met musicals, had net zoveel weerstand als ik. Maar ja, voor de geliefden doe je soms veel en dus boekten we vier zitplekken. Onlangs was het zover.

WP_20141015_008Na een heerlijk maaltje in het vlakbij gelegen Katwijk aan Zee reden we naar de plek des optredens. Valkenburg als vliegveld is ontmanteld, maar voldoende van de oude entourage is toch nog overeind gebleven. Waaronder de hangaars en platforms. En dus heeft men daar enorme parkeerplaatsen voor de bezoekers die dag na dag, zeven dagen per week, deze musical-hangaar bezoeken. Speciale marshallers (mensen met verlichte stokjes in hun handen die je met je auto net als bij vliegtuigen het geval is op de gewenste plek dirigeren) zetten de toon Daarna loop je naar de hal waar je zeer professioneel wordt ingecheckt. Fraaie hal is dan je deel. Met de complete entourage van een groot theater. Catering, toiletten, shop, het is er allemaal. Als de voorstelling ingaat wordt je via allerlei gangen naar je plek begeleid. Zaal is rond, de reden daarvan kom je later achter. Je mag onder geen beding fotograferen, ik moet het dus doen voor de sfeer met beelden van voor de musical en uit de pauze, rest haalde ik van internet. En het is dood jammer dat ik niet kon fotograferen, want ik had vermoedelijk 100 foto’s gemaakt. De voorstelling is adembenemend.

WP_20141015_015Niet zozeer door het verhaal. Dat is weliswaar bekend, maar niet zo heel sterk. Nee, de grote verbazing zit in de wijze waarop je naar e.e.a. kunt kijken. De hele zaal met alle mensen er op draait rond. Heen en weer, en dat houdt in dat je eigenlijk in een gigantische jukebox zit. Je draait naar het decordeel wat nodig is om de volgende scene neer te zetten. Een meer dan vermakelijk kijkspel. Er wordt met motoren gereden, je krijgt wel tien decors te zien met daarin allerlei acteurs en actrices met verschillende rollen. De oorlogssfeer in musicalvorm, het blijft knellen, maar dit is wel het beste op dit gebied wat je zou kunnen bedenken. Het fascineerde mij van begin tot eind. Men schiet er vrolijk op los, en de grande finale is uiteraard de aankomst van Wilhelmina in een echte Dakota. Met alle deuren van het theater open en een fraaie blik op het (buiten) verregende platform. De scene speelt in de open lucht, de koningin van toen wordt in een fraaie Engelse limousine geladen en rijdt weg. Koud, nat, maar wat een scene! Alleen daarvoor al.

WP_20141015_019Je vraagt je intussen wel af wat men na dit spektakel aan moet met dit theaterconcept. Het klopt tot op de millimeter, het is prachtig om te zien en naar mijn idee hypermodern. Ook waar voor je geld, want de voorstelling duurde tot half twaalf. Best laat. Zeker als je nog een eindje moet rijden. Maar meer dan de moeite waard. Een ding blijft me echter dwars zitten; waarom moeten die lui zo nodig zingen. Als toneelstuk was het volgens mij veel krachtiger geweest en wellicht de teksten beter te verstaan. Maar dat was te verwachten als conclusie van een musicalhater als ik. Verder is dit een aanrader met een dikke plus! Voorlopig weer verlengd tot en met juli 2015!