MAX en de bommenmeisjes

Bom Girls 2Het leuke van de vakantieperiode is dat er dan vaak series woorden ingepland op de vaderlandse televisie die je normaal niet snel zult zien. Met name Omroep MAX is daar goed in. Vorig jaar verrasten zij ons met een reeks over een of ander Brits dorp in oorlogstijd waar verpleegsters en de Home Guard een belangrijke rol vervulden. Knap geacteerde serie die, eenmaal afgelopen door de zendindeling, deed verlangen naar een vervolg. Die kwam er niet. Dit jaar startte men met een nieuwe reeks. ‘ Bomb Girls’ gemaakt in Canada en zich ook afspelend tijdens de Tweede W.O.  Het verhaal gaat over dames die bij gebrek aan mannen (die vochten vrijwel allemaal namens Koningin en Brits Vaderland in Europa of Noord-Afrika) een munitiefabriek gaande houden. Alles wat indertijd ‘lastig’ was komt voorbij in de reeks. Liefde, vooroordeel, afkeer, geloof, trouw en ontrouw. Men schuwt het bijzondere niet al is er snel een aantal vraagtekens te zetten bij de historische waarde van het geheel.

Bom Girls 3Niet dat dit ook maar iets afdoet aan het verhaal hoor. Je kruipt snel in de huid van de acteurs die redelijk goed bepaalde types neerzetten.  Mij viel op dat men wel wat vaak stond te klessebessen aan een band waar granaten en bommen werden gemaakt als je dit verhaal mag geloven en dat roken op plekken waarbrandgevaar een flink wat grotere klap zou kunnen hebben veroorzaakt als de vuurwerkramp van Enschede, heel normaal is. Dat veel dames vallen op verkeerde mannen is vrij normaal. Je zou die meiden bijna willen toeschreeuwen om uit te kijken voor dit sujetten die soms zo doorzichtig fout zijn dat het ‘zeer doet’. Maar naar ik begreep, zijn er nog steeds vrouwen die ‘foute types’ leuker vinden dan meer normale mannen die hen een goed en beschermd leven willen bieden. Vrouwen letten wel op of die mannen geen shag onder hun armen laten groeien en borsthaar laat hen gruwen. Dat was indertijd nog helemaal anders. Het was vermakelijk om te zien hoe volgens deze serie aantrekkingskracht en verleiding functioneerde. Van minislips, balconettes of strings had men echt nog nooit gehoord.

Bomb girls 4En toch vond men elkaar zo leuk dat er af en toe een kind werd verwekt dat er eigenlijk niet had moeten zijn. Ze bouwden wel bommen, maar van condooms had men nog nooit gehoord. Valt mij dan weer op…. De serie heeft ons een paar weken bezig gehouden. Met veel plezier overigens. Maar is nu ineens weer van de buis gehaald. Midden in het verhaal. Hoe het verder gaat mogen we niet weten. De kans dat je het aan de hoofdrolspelers zelf kunt vragen is klein. Omgerekend zijn die nu ergens tussen de 80-100 jaar oud. Zouden ze dan nog wel weten wat ze toen deden? Vanaf 7 juli mag de NCRV de middag weer invullen. Niet met iets nieuws hoor. Men kiest voor Downton Abbey. Een geweldige reeks waar we intussen al in serie vier zaten toen men de reeks vorig jaar nog op normale tijden uitzond. Nee, NCRV kiest voor herhaling van de serie. En begint met nummer 1 van serie 1. Kan mij niet boeien. Ik wil mijn bommenmeisjes terug….

Realistische verhalen…

Bedford OB Tipper 1952Wie mij kent weet dat ik bij het bekijken van films, toneelstukken of wat ook aan cultureels of kunstzinnigs over me heen kan komen, tamelijk kritisch ben. Vaak niet zozeer omwille van het script of zo, al heeft het er in dit verband wel iets mee te maken, maar meer om te zien of een regisseur of producent wel een beetje realisme in zijn verhalen heeft gestopt. Zo kan ik me gek ergeren aan het feit dat een Bedford wordt gebruikt als Duitse truck in een oorlogsfilm, of dat men met een Studebaker van na de oorlog een generaal vervoert die anno 1941 naar Pearl Harbour wordt gebracht. Moderne schoenen passen niet in een verhaal uit de middeleeuwen, en massamedia waren absoluut niet voorhanden als het ging om de verspreiding van nieuws onder het volk anno 1695. Fouten die me direct doen twijfelen aan de oprechtheid van het verhaal. Alsof Jezus aan het kruis klaagt over het feit dat hij niet op zijn horloge kan kijken om te zien of het al half vier in de middag is. Vloeken in de kerk. Datzelfde heb ik met bedscènes.

MU2Ik verbaas me er altijd over dat vrouwen na een passionele nacht met een of ander man (of vrouw), ’s-morgens met onberispelijke make-up opstaan, in hun kleren duiken en meteen aan de slag gaan of onderweg naar hun werk. Pardon? In de praktijk van alle dag moet er toch even gepoedeld, gaan we naar het toilet, trekken schoon ondergoed aan, kwasten onze oksels met Deo, en besproeien onze lijven met parfum, eau-de-toilet of aftershave. Toch? En waar het die passie betreft; in de moderne tijd zijn we steeds verder weg geraakt van wat normale mensen in een bed (of daar buiten) doen. En als men het doet komt het vaak tot zeer bedekte voorstellingen van zaken waarbij de bovenkleding nog wel eens wordt uitgetrokken maar broeken gewoon aanblijven. Hoe je dan moet komen tot passie is mij een raadsel, alleen de ritsen in mannenbroeken zijn op dit punt al levensgevaarlijk. Je zult maar knel komen te zitten tussen al die tandjes. Als de dame in kwestie dan opstaat, om door de kamer te rennen voor iets wat kennelijk in het verhaal zit, neemt ze het laken mee als omhulsel. In de praktijk van alle dag echt niet iets wat je normaal gesproken doet. Niet realistisch, puriteins, ongeloofwaardig.

Rape 3Als mensen passie beleven doen ze dat in hun blootje, met alles wat daarbij hoort. Kortom, we worden geïndoctrineerd met iets wat niet past in de moderne tijd. Nu hoef ik ook niet meteen elke toiletgang te zien van hoofdrolspelers, los van het feit dat dit te lang kan gaan duren, maar als het echt te gek voor woorden is, moeten we de scrips maar aanpassen. En zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan. Meer  realisme mag en moet wellicht, maar ook graag op een manier die ik als normaal denkend mens snap. Oog voor details, geen flauwekul en ook geen supermensen als het even kan. Kan ik zonder commentaar te leveren ook weer eens kijken naar zo’n verhaal…….