Met een kabinet als het huidige, een rampzalige combinatie van linkspopulisten, Farizeeers en de linker vleugel van de VVD die samen niet eens een meerderheid vormen, komt de zorgsector in ons land extra onder druk te staan. En dat is niet voor het eerst. Jaren lang hebben kabinetten van verschillende kleuren en doctrines gezorgd dat die sector werd uitgekleed terwijl de kosten voor het onderhoud van ons volk alleen maar stegen. De oorzaak daarvan voor een belangrijk deel verzwegen. Men wijst wel naar de ouderen (die hebben meer zorg nodig dus stijgen de kosten..) maar men praat liever niet over de grote groepen gebruikers van die zorg die niets hoeven bij te dragen aan de kosten er van. Want dat is niet politiek correct. Nou ik benoem het hier gewoon. Met een constante instroom van lieden die niets bijdragen maar wel geld kosten zal ook de zorg qua uitgaven nooit goedkoper worden. Integendeel. En dus komen de lasten van dat geheel op ons aller schouders als welopgevoede en hard werkende Nederlanders.
Dat gezegd e n geschreven hebbende, tot een aantal weken terug maakten wij de ouderenzorg in de praktijk mee. Het oudste familielid dat wij tot haar 97e met veel mantelzorg en liefde zelfstandig konden laten wonen en leven, was ineens kwetsbaar en moest worden opgenomen in een zorgcentrum. De eerste weken waren daar nog van behoorlijke kwaliteit. Omdat zij een medisch noodgeval was kreeg ze alle zorg denkbaar. Maar op enig moment werd het via allerlei indicaties toch gewoon pleegzorg en verhuisde ze naar een andere etage in hetzelfde gebouw. Van 100% aandacht naar pakweg 50%. Niet omdat men daar minder omkeek naar de oudere clienten? Nee, het was vooral een kwestie van (gebrek aan) menskracht en organisatie die zorgde voor een soort controle op afstand. Soms met twee meiden een hele etage beheren.
Die oudere of demente mensen verzorgen, verschonen, wassen, bedden opmaken etc. Overdag allerlei leuke dingen doen voor oudjes die daar soms wel behoefte aan hadden, maar vaak ook niet. Zware en lichtere gevallen van dementie of andere kwalen bij elkaar. Liefst overdag op een grote zaal waar men de boel nog een soort van in de gaten kon houden. De meiden die (stipt en lekker) eten verzorgden veelal hun klantjes kennend vol liefde met ze bezig. De ‘verpleging’ vooral druk met rapportages en andere zaken. Als wij ons familielid bezochten (in de afwisseling, om en om maar wel elke dag!) moesten we vaak bijspringen als een toiletbezoek nodig was. Wij zijn daar niet voor opgeleid en dat leidde nog wel eens tot kreten van pijn of paniek. Maar duidelijk was wel dat men het personeel hier minder waardeerde dan zou moeten. Het verloop was groot en de bezetting laag. Zeker in het weekend. En dan daarop nog meer bezuinigen? Dat is asociaal in mijn ogen en naar mijn mening. Het betreffende familielid gaf in haar goede dagen aan ‘nooit naar een verpleeghuis te willen’. Na de ervaringen die we daarmee intussen opdeden snappen we dat flink beter dan vooraf toen zij die woorden sprak. Ondanks alle goede bedoelingen van de mensen die daar hun best doen om de ouderen een soort van menswaardige oude dag te geven vol bescherming en verzorging, dat lukt niet als je op die zelfde zorgsector maar blijft besparen. Een schande is dat. Want zo eindigen ouderen in mensonwaardige omstandigheden. Dat moeten we niet willen, en zeker niet toestaan. Dus ik hoop op snelle val van die asociale kabinet. Waar men kennelijk nooit eens in een verpleeghuis komt dan wel alleen daar waar geld geen rol speelt. En laten we de angel ook eens uit het vlees halen v.w.b. de oorzaak van die stijgende kosten. Maakt alles een stuk overzichtelijker en eerlijker…(Beelden: archief)
Wie mij kent weet dat ik een afkeer heb van alles of iedereen die ons land onderuithalen. Of wil verzorgen dat wij als geboren en getogen Nederlanders een hekel krijgen aan ons zelf, onze geschiedenis, onze cultuur of onze gewoonten. Ík laat me dat door niemand aanpraten. Omdat er elders in de wereld ook zoveel aan te merken valt en sommige groepen niet voor niets kiezen om in ons hier opgebouwde paradijsje te komen wonen. Hetzelfde voel ik bij mijn eigen stad. De omgeving waar ik ben geboren, opgegroeid, naar school ging, woonde tijdens de eerste jaren van mijn huwelijk en meer. Waar ik het soms hartstochtelijk oneens kan zijn met de bestuurders. Die van deze grote stad een dorp willen maken, die voorkeur geven aan instroom in plaats van behoud van het goede en vertrouwde. Bestuurders die ook vaak van een politieke signatuur zijn dat ze onder de termen van mijn toorn moeten mogen vallen. Moet je maar niet voor zo’n stroming politiek gaan bedrijven. Ik heb er niks mee en zal er ook nooit iets mee krijgen.
Mits je bijvoorbeeld voor de arbeiders en ouderen een sociaal programma uitvoert. Het opschrijven ervan is bij politici vaak erg makkelijk, bij de dadendrang mankeert het veelal. Dus ja, ik ben soms kritisch op de stadsbestuurders, niet zozeer op die prachtige stad zelf. Waar ik wekelijks hele wandelingen maak en dan geniet van de cultuur, de historie, de fraaie waterpartijen of groene parken. De bevolking is over het algemeen genomen vriendelijk en dat kan niet van elke stad worden gezegd. Kortom, ik ben een Amsterdammer in hart en nieren en laat me daarop voorstaan. Zo niet de ex-Amsterdammer en blogger die mijn gemoederen aardig wist te verhitten toen hij vanuit zijn eigen verkozen provinciale zijlijn weer eens ouderwets te keer ging over de stad, de toeristen, het verkeer en zo meer. Er deugde maar weinig van en hij wist zelf natuurlijk welke oplossingen nodig waren. Niemand anders! Ik was het vaak niet met hem eens. ‘Schijten in je eigen nest’ noem ik dat, omwille van goedkeurende commentaren van mensen die onze stad niet kennen of slechts van imago.
Altijdmijnmening 