
We naderen het einde van 2025. En weten we nog wat we elkaar zoal toewensten aan het begin er van? Allemaal goede zaken toch? Maak de balans op en ontdek wat er van dat gewens terecht is gekomen. Soms ging dat prima-de-luxe, zoals bij de meesten van ons en zeker zij die dit nu nog kunnen lezen, die zijn er gelukkig nog. Dat is al heel veel waard. Maar als altijd ontvielen ons ook dit jaar weer heel wat bekenden, dichtbij of wat verder weg. Wat dat betreft week ook dit jaar niet af van vorige. We zagen persoonlijk ook de nodige wijzigingen optreden. Kinderen die ver weg gingen wonen wat toch invloed heeft op ook ons (reis)gedrag. Een geliefd familielid kon intussen helaas niet meer zelfstandig blijven wonen en krijgt nu alle externe zorg die nodig is om het haar naar de zin te maken.

Ze werd opgenomen in een verpleeghuis, haar oude woning moest leeg en dat maakte dat we daar toch een maand of twee intensief mee bezig waren. Een lieve vriendin maakte deze herfst een doodsmak, brak van alles en herstelt nog steeds van de gevolgen. Dingen die vertrouwd waren en altijd zou zouden moeten voortgaan worden dan verstoord door gebeurtenissen buiten je eigen invloed. Zo gaat dat…telkens weer. We zagen een regering vallen over het door links zo geliefde immigratiebeleid dat hier qua grenzen stellen maar niet van de grond af wil komen. Het lijkt een van de grootste taboes binnen onze overheid e n samenleving en verdeelt tot op het bot.

Als de regering er al iets aan wil doen, linkse ambtenaren frustreren elke uitvoering van strenger beleid. En intussen blijft de instroom doorgaan. We zagen de invloed van een grillige president in de VS op het totale wereldbeeld. Over vertrouwd en verlies gesproken. …Europa ineens verder afstaand van de VS dan pakweg voor WO1. Isolationisme en nationalisme de toverwoorden voor de regering Trump en als het er op aankomt kiest hij eerst voor Amerika en pas daarna voor steun aan ons in Europa. De grote schaakspeler die zijn strategie open op tafel legt…

Wat hij overigens ook deed was de wapens laten neerleggen in het conflict tussen de terreurbeweging Hamas en Israel. Dat scoorde goed bij de linkse wolven in ons land die al buigend voor bepaalde culturen afdaalden in de krochten van het antisemitisme. Vergeven doen we wellicht, maar vergeten op dit terrein nooit. Ook dat hoort bij zo’n jaar als het nu nog huidige. Grote en kleine zaken, plezier en verdriet. Het paste weer als een gelegde puzzel in elkaar. We gaan op weg naar 2026. Nog een paar dagen en het is zover. Het vuurwerk, dit jaar vermoedelijk drie keer zo heftig als normaal, luidt dat nieuwe jaar in. Ik hoop oprecht dat we dat allemaal goed door komen. Uitkijken doe ik niet naar die nacht. Met een paar huisdieren die zeer in de stress raken van al dat domme geknal is het bepaald geen genoegen. Maar gelukkig is het daarna officieel verboden. Zoals zo veel in dit land. Nu nog zien dat het wordt nageleefd. Prima goed voornemen richting dat nieuwe jaar….. (Beelden: archief)


Wie mij kent weet dat ik een afkeer heb van alles of iedereen die ons land onderuithalen. Of wil verzorgen dat wij als geboren en getogen Nederlanders een hekel krijgen aan ons zelf, onze geschiedenis, onze cultuur of onze gewoonten. Ík laat me dat door niemand aanpraten. Omdat er elders in de wereld ook zoveel aan te merken valt en sommige groepen niet voor niets kiezen om in ons hier opgebouwde paradijsje te komen wonen. Hetzelfde voel ik bij mijn eigen stad. De omgeving waar ik ben geboren, opgegroeid, naar school ging, woonde tijdens de eerste jaren van mijn huwelijk en meer. Waar ik het soms hartstochtelijk oneens kan zijn met de bestuurders. Die van deze grote stad een dorp willen maken, die voorkeur geven aan instroom in plaats van behoud van het goede en vertrouwde. Bestuurders die ook vaak van een politieke signatuur zijn dat ze onder de termen van mijn toorn moeten mogen vallen. Moet je maar niet voor zo’n stroming politiek gaan bedrijven. Ik heb er niks mee en zal er ook nooit iets mee krijgen.
Mits je bijvoorbeeld voor de arbeiders en ouderen een sociaal programma uitvoert. Het opschrijven ervan is bij politici vaak erg makkelijk, bij de dadendrang mankeert het veelal. Dus ja, ik ben soms kritisch op de stadsbestuurders, niet zozeer op die prachtige stad zelf. Waar ik wekelijks hele wandelingen maak en dan geniet van de cultuur, de historie, de fraaie waterpartijen of groene parken. De bevolking is over het algemeen genomen vriendelijk en dat kan niet van elke stad worden gezegd. Kortom, ik ben een Amsterdammer in hart en nieren en laat me daarop voorstaan. Zo niet de ex-Amsterdammer en blogger die mijn gemoederen aardig wist te verhitten toen hij vanuit zijn eigen verkozen provinciale zijlijn weer eens ouderwets te keer ging over de stad, de toeristen, het verkeer en zo meer. Er deugde maar weinig van en hij wist zelf natuurlijk welke oplossingen nodig waren. Niemand anders! Ik was het vaak niet met hem eens. ‘Schijten in je eigen nest’ noem ik dat, omwille van goedkeurende commentaren van mensen die onze stad niet kennen of slechts van imago.


