Huh? Wat bedoelt die malloot van een meninggever nu weer met deze kop? Wel, het slaat op een fenomeen dat we vroeger als ‘Personeelszaken’ kenden maar tegenwoordig als ‘Human Resource Management’ lijkt te moeten worden omschreven. Een afdeling die veelal wordt bemand/vrouwd door types die er voor hebben doorgeleerd en wellicht daardoor de meest mallotige eisen stellen aan hen die voor een bepaalde baan in aanmerking willen komen. Vaak zoekt men dan voor een simpele baan als ‘office manager’ iemand die universitair is opgeleid en bereid om 80 uur per week deze functie uit te willen voeren tegen een salaris dat eigenlijk niet toereikend is voor pakweg 30 uur werken.
Maar hoe dan ook, men zoekt wel en vindt soms. Als de eisen worden opgeschroefd moet HR de gestelde doelen van de eigen directie zien te behalen. Met simpele middelen kom je er dan niet meer. Vroeger deed je dit met een leuke advertentie of een melding bij het GAK, tegenwoordig moet het internet met kekke filmpjes soelaas bieden. En voor je het weet wacht een ‘challenge’ op de potentiele kandidaten. Zoals ik onlangs zag op het internet waar een op zich keurig nette jonge dame met een aardige cv zich in een overall liet hijsen en met een instructeur aan een parachute van grote hoogte uit een vliegtuig liet mikken.
Bij het naderen van de grond zag ze de boodschap van het makelaarskantoor waar ze solliciteerde. ‘You got the job!’. Kind blij, ik verbijsterd. Als het mijn dochter was deed ik aangifte tegen die werkgever wegens krankzinnigheid. Wie haalt dit nou toch in zijn door moderniteit vergiftigde bol? Wel ja, het HR dametje stond trots naast die letters op het gras. Zij had maar mooi de juiste dame met durf gevonden. De andere kandidates waren afgehaakt. Die vonden dit wel een beetje erg veel gevraagd voor een kantoorbaantje dat ze wel wilden maar niet met gevaar voor eigen leven. En uit dat potentieel zou ik zelf snel een goede kandidaat kiezen. Niet iedere durfal is namelijk het meest geschikt. Ik heb zelf diverse mensen aan mijn bureau gehad die bij een van de toenmalige bedrijven wilden komen werken als daar een gelegenheid zich voor deed. Soms had ik dan een goed gevoel over een kandidaat/te, in andere gevallen niet. Dan keek je nog eens naar de meegebrachte of vooraf ingeleverde CV en wist je dat deze of andere keuze op basis van gevoel de juiste moest zijn. In 85% van de gevallen was het dat ook. Net die 15% onthoud ik nog wel eens als ik over dit onderwerp dieper nadenk. En dat zijn dan geen prettige gedachten. Misschien had ik die types wel uit zo’n vliegtuig moeten mikken indertijd…..zonder parachute…en dan zien hoe ze dat hadden overleefd. Maar ja, ik ben een keurig net meninggevertje, dus die gedachten duren maar kort… Met dank aan het feit dat ik zelden of nooit met HRM-Managers van doen heb gehad…. ( Beelden: Archief/Internet)
De winter is als ik dit opschrijf net op de terugweg en de temperaturen lopen onder invloed van een zuidwestelijke stroming in onze omgeving weer op tot flink hoge waarden. We hadden een week waarbij de vorst even liet voelen hoe het kan zijn in januari en in sommige streken bleek zelfs schaatsbaar ijs te ontstaan. Aan mij is dat niet besteed overigens, ik ben niet zo van dat gladde gedoe op 1,5 centimeter bevroren water. Het doet me wel terugdenken aan winters die ons mensen overspoelden met de ongemakken die bij dit seizoen behoren. Sneeuw, gladheid, dik ijs. Zoals begin jaren zestig toen we een winter kenden die nu als horror te boek staat. Ongeveer alles wat normaal water was vroor dicht. De Amstel achter ons huis, de Zuiderzee, en de Elfstedentocht bleek een rampenplan. Zo koud, zo heftig. Met huizen die slechts op kolenkachels draaiden v.w.b. de verwarming en een steeds schaarser wordende anthracietvoorraad was het ook spannend hoe de boel een beetje gangbaar bleef.
Altijdmijnmening 