Hele volksstammen geloven in een opperwezen dat in diverse culturen en religies anders wordt benoemd. De basis voor dat geloof al eeuwen geleden gelegd in tijden dat men nog niet wist hoe de wereld, het heelal maar zeker ook onze menselijke geschiedenis in elkaar stak. Van God tot Jaweh, van Boeddha tot Allah, van Wodan tot Apollo, altijd zijn er stammen geweest die hun eigen geloof aanhingen of nog hangen en daarbij ‘bewijs’ zoeken voor het bestaan van die hogere macht. Of, en dat is wellicht nog heftiger, het bewijs van het eigen gelijk.
Bedenk maar eens wat die eerste wereldreigers uit Portugal, Spanje of pakweg Engeland bij zich droegen toen ze nieuwe werelddelen ontdekten (vanuit Europees perspectief..) en daar zagen hoe hele volken er de meest wonderlijke godsdiensten op na hielden. Met de Bijbel in de ene hand en het zwaard in de andere roeide men die vreemde mensen en hun cultuur vrijwel uit en ‘bekeerde’ men anderen.
Toen de Islam zijn intrede deed in het Midden-Oosten ging de verspreiding van dat geloof op dezelfde wijze. Kiezen of kabelen, bekeren of de dood in de ogen zien. Hele culturen werden zo uitgemoord en onderworpen. God als excuus voor veel wreedheid. En straffe regels voor hen die in het geloof zijn opgevoed. Want God wil dat je hem (haar komt niet im frage sinds Eva die appel aannam van de slang en ook Adam daarmee van het juiste pad af leidde…) dient. Dus werd ook ik als kind onderworpen aan de wensen en eisen van de Kerk. De enige juiste, die van Rome….
Vasten, biechten, aangepast gedrag. Dwang en angst zaaien. Wie zondig is komt niet in de Hemel. Eindigt in de vurige hel. Was bij de katholieken nog het geloof in die Hemel via tussenstappen bereikbaar, bij andere geloven zie je dat totale onderwerping aan de Leer slechts kan leiden tot het ultieme doel. Voor zover je dat wilt geloven natuurlijk. In andere culturen zie je dat men koeien heilig verklaart, gelooft in de vredesleer van Boeddha, of dat de familie Kim gelijk staat aan Jezus bij ons. Het is maar net waarin je bent opgevoed. Neem kinderen als spons en je kunt ze indoctrineren met elke leer die je wilt en je weet dat ze in het minst heftige scenario tenminste restschade overhouden aan die opgelegde leer en regels. Niet voor niets pleiten al die culturen voor het nut van eigen scholen.
Vanaf moment 1 vergiftigt men de kindergeest met totaal overbodige kennis, maar ook met de dreiging van die wrede god die je weet te vinden als je die regels overtreedt. En in de meest wrede cultuur van al die hemelgerichte mogen familieleden met name meiden en vrouwen uit hun midden aanspreken, martelen of zelfs vermoorden als ze zich niet aan de strikte opgelegde regels houden. Immers, vrouwen onderwerpen aan mannen, homo’s het leven niet waard, en anders denkenden met voeten te treden. De wrede god, als we eens terug zouden rekenen hoeveel slachtoffers al die geloven hebben gemaakt in de jaren/eeuwen van hun bestaan zal dit verbijsteren. Zelfs het communisme, in haar bestaan goed voor 300 miljoen slachtoffers, verbleekt bij de daden van hen die geloven in een of ander heilig boek. Het zou een reden moeten zijn om al die geloven te verbieden. Maar ja, bij wie beginnen we dan? Nou OK, doe dan eerst die Romeinse goden maar. Met uitzondering van Venus. Die bevalt me nog het meest. Maar ja, ik ben dan ook een afvallige….. (Beelden: archief/internet)
Juist vandaag zitten weer heel wat mensen ofwel te smachten om een blijk van waardering vanuit onbekende hoek, dan wel met vraagtekens omdat juist zij zijn uitverkoren een kaartje of andere blijk van adoratie te hebben ontvangen van een anonieme aanbidder die zich verschuilt achter de naam ‘Valentijn’. Opmerkelijk fenomeen. Mensen die elkaar de liefde verklaren maar dat ofwel doen door middel van bloemen of kaarten, maar zelden in woord of daad. Die broeiende geheime liefde daar gelaten natuurlijk. Valentijnsdag is het dus, juist vandaag als ik dit blogverhaaltje dicht. En omdat het een uit de VS overgewaaid fenomeen betreft toch maar eens gedoken in de krochten van de geschiedschrijving om erachter te komen waar dit toch vandaan komt. Volgens die geschiedenis stamt het fenomeen al van heel lang geleden.
Uit de tijd van de Romeinse keizer Claudius II die met tegenstanders minder zacht om sprong dan we in onze tijden wel eens neigen te doen. Je kop ging er af als je tegen de keizer optrad of dingen deed die niet waren toegestaan volgens toenmalig recht. Zo was het redden van Christenen niet een van de meest populaire aangelegenheden voor deze keizer en zijn achterban en dat kon dus leiden tot gevangenis en erger. Vanuit die gevangenis schreef indertijd ene Valentijn brieven aan zijn jonge minnares, naar verluid ook nog eens de dochter van zijn bewaker. De naam Valentijn was zodanig gekozen dat die vader bij ontdekking geen idee had om wie het zou gaan. Anders had hij de gevangene vermoedelijk zelf aan het zwaard geregen. Een romantische figuur dus. En omdat hij dit zo was kreeg hij in de donkere Middeleeuwen waar zoveel progressieve mensen anno 2020 naar terug lijken te verlangen, extra aandacht en werd al snel gezien als een van de grote Heiligen in katholiek Europa.
Die 14e februari werd in die jaren ook uitgeroepen tot officiële sterfdag van Valentijn, of dit klopt is lastig achterhalen bij iemand die anoniem verkeerde met iemand van het andere geslacht. Met de emigratie naar het vrije land Amerika ging ook dit fenomeen mee en vormde zich om tot het begrip dat we nu een beetje leren kennen in onze lage landen. Blijken van liefde voor iemand die we willen omarmen maar niet durven aanraken. Of bevestiging van liefde voor de ander die ons leven verrijkt. Uiteraard goed bedoeld, en niet bestemd voor de zogeheten stalkers die obsessief bezig zijn iemand voor zich in te palmen. Of voor Don Juan die meerdere dames aan zijn degen zou willen rijgen als hij de kans kreeg. En dit alles overdrachtelijk bedoeld uiteraard. Nee, dan maar een kaartje….Vanuit de gedachte dat lieve mensen even aandacht verdienen. Dus bij deze voor u allen……Fijne Valentijnsdag en bedenk dat ik dit schreef vanuit de gedachte dat jullie, lezers of lezeressen, mij allemaal even lief zijn….
De N van Naaktheid – Onlangs was er in Londen net als in onze stad een ‘Naked Bike ride’ voor een of ander doel. Vaak georganiseerd vanuit de milieuvriendelijke gedachte dat het naakte bestaan wordt bedreigd door alles wat riekt naar moderniteit. Zal vast iets in zitten, maar om nu naakt door een stad heen te rijden op een fiets waarvan je weet dat het zadel bepaalde delen zal voorzien van blaren en littekens die nooit meer weggaan lijkt mij helemaal niks. Nu was 85% van de deelnemers van mijn leeftijd en man, de rest bewoog zich in de hoek van de dames en jongeren. Naaktheid is echt iets geworden voor de ouderen. Ook nudistencampings merken dat aan hun ledenbestand (..). Jongeren zijn preutser dan ooit geworden. Het strand is het bewijs. Niks topless meer, geen strings als bedekking. Nee, bikini’s van enige degelijkheid zijn de norm en de zwembroeken van de mannen zijn tegenwoordig tot op de knie uitgezakt.
De vroegere Speedo’s zijn voorbehouden aan gewichtsheffers en zangers van twijfelachtig allooi. Het waarom van de afzwering van de naaktheid zit deels in de nieuwe samenleving. Vrouwen willen geen ‘prooi’ zijn van allerlei types die menen dat zij in het Paradijs zijn gedropt en elke vrouw als Eva mag worden gezien of beetgepakt. Waarbij zij zelf de rol van onuitgenodigde Adam willen spelen. Gewend als ze zijn aan van top tot teen ingepakte vrouwelijke wezens, is naaktheid voor hen een teken van duivelse invloeden, maar wel een die lekker smaakt. Wat je ook ziet is dat de jongere generatie überhaupt minder heeft met naaktheid, al leeft men wel met sociale media waar dit fenomeen met dragline-scheppen wordt aangeboden. Kennelijk is dat interessanter dan het echte werk. Nu is naaktheid heerlijk. Als je dat doet op plekken waar het kan of past. Onlangs las ik dat nu ook in de sauna 45% van de mensen daar kleding aanhoudt onder druk van de omstandigheden. Ook kleedkamers van sportclubs kennen het fenomeen.
De douche wordt niet meer gebruikt zoals ooit bedoeld, maar daar zijn geklede zichzelf wassers heel normaal geworden. De norm is dus vertrutting, en als je ook maar een beetje progressief bent in je denken moet dat toch een gruwel zijn. Natuurlijk, alles gaat op en neer in de geschiedenis. Vroegere Romeinen gingen naast elkaar op een plank zitten ontlasten. En bespraken in die omstandigheden de dingen van de dag. Ik moet er niet aan denken, maar het geeft wel aan dat wij onder druk van de omstandigheden van preuts naar naakt gingen en nu weer in de omgekeerde richting aan het bewegen zijn. We verhullen niet alleen in de politieke arena bepaalde zaken met de mantel der liefde. Dat doen we ook in ons eigen lijf en leven. En daardoor wordt de maatschappij zoals we hem wellicht niet willen ervaren. Wie dat wel wil moet alles eens laten vallen. Naaktheid is geweldig denk ik, maar niet op de fiets. Wie daar anders over denkt mag het me uiteraard hier of elders even melden.
Altijdmijnmening 