Na de heftige confrontatie met de resultaten van wat er met mijn lijf loos was/is, ging ik door vele verdere onderzoeken, was de familie Dracula ineens een groot-afnemer van mijn bloed, moest ik praten met specialisten en hun assistenten(s). Maar moest ik ook leren omgaan met het feit dat ik in ‘hun’ ogen ‘patient’ was. Terwijl ik dat zelf bepaald niet zo voelde. Het fysiek functioneerde (weer) volop na die bloedtransfusie.(ik weet nu hoe bloeddoping werkt in de sport..) Ik sjouwde weer met zandzakken, vulde gaten in en achter de tuin op met dat spul, reed overal heen waar we even behoefte aan hadden, sliep best goed (de dromen met akeligheden kwamen pas als ik net wakker was in de voege ochtend..) at en dronk als altijd en behield volgens anderen ook mijn Amsterdamse humor. En toch wist ik dat er iets in me zat dat er niet thuis hoorde. Waar een heftige operatie voor nodig zou zijn om dat te verwijderen en dat die ingreep niet bepaald een pretje zou zijn of worden.
Zeker over de periode ‘er na’ dacht ik veel na. Als je weinig tot geen ervaring hebt met dit soort zaken is alles onbekend. Ik weiger categorisch om op Google of zo te kijken hoe zo’n operatie bij andere patienten is verricht. Geen interesse, ik wil er blanco in, maar ook optimistisch. Het moet goed gaan, immers zo sta ik in het leven. Daarbij was de chirurg (en dame met een stevige mening en een even optimistisch verhaal) waarmee ik sprak stellig dat alles goed ging komen en ik die 100 jaren leven in goede gezondheid die ik ooit plande voor mijzelf wellicht toch ging halen. Daar haalde ik hoop uit. En geloof. En dus leefde ik in de afgelopen weken in een soort droomwereld. Deed leuke dingen die ik normaal ook zou hebben gedaan, maar dan meer uitgespreid in de toen nog onwetende tijd, bezocht en praatte met vrienden en familie over de ontstane situatie. Steun werd uitgesproken en aangeboden. Lief en nuttig. Omdat ik veel verhalen vooruit schrijf in deze periode (je weet maar nooit wat er nog komt…) kan het zijn dat het mes van de operatie me juist nu even het zwijgen op legt….(en dat is sinds gisteren zo…) Maar weet dus, dat ik als ik dit schrijf in een soort dubbele spirit heen en weer wordt geslingerd. Normaal gedrag versus….je bent patient….en moet accepteren dat het ernstig is…. U wilt me wel vergeven dat ik daar moeite mee heb….. (beelden: algemeen)
Onlangs gingen weer wat zaken ‘van het slot’ die voorheen niet mochten of slechts met enige beperking. Niet dat er erg veel is veranderd. Het ‘virus loert overal’ dus mogen we niet meer zo maar naar de kroeg, een hapje eten, het strand bezoeken of naar een museum. Alles met restricties. Zelfs de kerk mag zich niet verheugen in te grote belangstelling. En dat noemen we dan ‘het nieuwe normaal’. Wonderlijk genoeg zijn deze maatregelen voor kroegen en andere zaken nooit genomen voor het HIV-virus. Of voor Ebola, SARS of wat ook. En ik ken (op het moment van schrijven van dit verhaal) niemand in de wijde omgeving die ook maar iets met Covid19 te maken heeft gehad. Met Aids, gevolg van HIV, in het verleden wel. Om dat nieuwe normaal eens af te zetten tegen het normaal van voorheen heb ik eens opgezocht wat we precies een jaar geleden in de wereld van toen deden.
Zo regende het toen. Iets wat we de afgelopen weken en maanden tijdens de intelligente lockdown toch hebben moeten missen.We reden door de omgeving voor boodschappen en een hapje eten. We bezochten een lieve Almeerse vriendin en namen die mee naar Lelystad waar we ons vermaakten bij wat kringloopwinkels in die stad. Daarna reden we terug naar haar huis en dronken een glas, deden een plas en bedachten dat het zo moest blijven als het daar toen was. Precies een jaar geleden ging een verwoestende storm over onze streken en nam bomen en struiken mee op zijn vernielzuchtige tocht door de regio. Daar maakten we ons aardig druk om want heel wat bomen lagen als luciferhoutjes geknakt in de parken en het gras. Maar een jaar geleden, heel andere actualiteit. Wij waren hier in huis druk met de eerste verbouwingen. Een nieuwe elektragroep moest aangelegd omdat we aan de inductiekokerij begonnen en van het gas af wilden.
Je bent een vriend van Klaver en Jetten of niet… De elektricien kon zonder enige beperking komen. Ik moest naar de tandarts voor een controle en dat was zonder problemen in te boeken. En in die week boekten we ook de grote verbouwing in die maanden later zou leiden tot nieuwe ramen en deuren. Niets weerhield ons behalve praktische zaken als tijd, budget, of dergelijke dingen. Bedenk dan eens hoe je dit in de huidige tijd van het nieuwe normaal allemaal moet regelen. Afstand houden, ontsmetting, reisrestricties, weg blijven van vrienden en geliefden, van familie. Niks tripjes met plezier, alles moet beperkt en met de grootste voorzichtigheid geschieden. Het begint ook te vervelen. Het antwoord zit hem in de constatering dat ondanks de cijfers die op een aantal plekken kennelijk aangeven hoeveel mensen alsnog besmet zijn geraakt, ziek geworden en zelfs overleden, dit in de dagelijkse gang der dingen niet te constateren valt. Wie wel gevallen kent moet zich even melden. Nogmaals, ik ken ze (gelukkig) niet en krijg langzaam aan de kriebels.
Want ik zie ook wat het doet voor de economie, voor bepaalde sectoren die echt om dreigen te vallen, voor relaties tussen mensen onderling. Moet niet veel langer meer duren. Gelukkig is een ding overeind gebleven. Het linkse gedram op milieugebied of dat van de ‘duurzaamheid’. Al ligt het land aan het infuus, de groene gekkies blijven doorgaan met investeringen eisen die elk verstand te boven gaan. Maling aan de dreigende armoede voor medeburgers. Dus niet alles is veranderd in een nieuw normaal. Er is altijd nog dit oude abnormaal. En dat geeft hoop… (Beelden: Yellowbird archief)
Altijdmijnmening 